ΣΤΑ "ΧΝΑΡΙΑ" ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Να 'ταν αλλιώς...

2012-01-15T00:27:00.000+02:00

Κάπως έτσι σε θυμάμαι να τραγουδάς, όχι όμως τα κόκκινα μήλα, αλλά...

Σε θυμάμαι, έτσι κι αλλιώς...

Των σχολίων...

2011-02-19T22:03:00.001+02:00

Κυκλάμινό μου,
ευχαριστώ.
Αντεύχομαι! κι εσύ με το Δημητρό σου!
Ήρθα αργά στο σπίτι,
εμείς θα τα πούμε...

Το βιβλίο "του Πατέρα,"
τρίζει κόκαλα!
περνάω το χειρόγραφο... και δεν παύεις να με εκπλήσσεις!
Αυτά, για τώρα...
Τ' άλλα, σύντομα.
Φιλάκια
Υιώτα-Δημήτρης

Δευτέρα, Φεβρουάριος 14, 2011 6:00:00 μμ

Ο/Η Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...

ΩΧ! Γιώτα μου!Στα μέιλ, παιδάκι μου!Κρύβε λόγια μη με πάρουνε και στο ψιλό! Πέρασαν δυο χρόνια από τότε... Ήταν κάποιες πολύ δύσκολες μέρες της ζωής μου. Έχουν έρθει από τότε... κάτι εκατοντάδες δυσκολότερες.
Να είμαστε καλά, να γράφουμε, Γιώτα μου και να εκτονωνόμαστε! Εγώ ειδικά που δεν ανήκω στην λογοτεχνία!Εσύ, γράφε για το κοινό, όπως ξέρεις και μπορείς!
Φιλάκια πολλά! Με το καλό ο πελαργός!
Η σκέψη μου εκεί!

Τετάρτη, Φεβρουάριος 16, 2011 1:59:00 πμ

Ο/Η Αστοριανή είπε...

Κατερίνα μου,
Κύμα καύσωνα σήμερα κι αύριο, και μετά, μια από τα… ίδια!
Έμεινα στο σπίτι, έφτιαξα δυο ταψιά γεμιστά,(κίτρινες πιπεριές, ντομάτες, πράσινο κολοκύθι, πατάτες,) με κιμά κότας… πήγα στις δυο μας κόρες!!! και γύρισα να μαζέψουμε τους φράχτες που γκρέμισε το βαρύ χιόνι…
Αυτά, για να δεις ότι ποτέ δεν σταματάμε…
όμως, εμένα, δεν με πειράζει διότι,
περιπτώσεις σαν κι αυτές, μ’ αφήνουν το νου ελεύθερο να… σκέπτεται!!!
Το πόσο εκτιμώ,
και πάντα θα το λέω, για το χρόνο που προσφέρεις στη φιλία και την επικοινωνία μας, το ξέρεις, ήδη!

Ποιος ο λόγος που το γράφω πάλι;

Διότι δεν θέλω να νομίσεις ούτε εσύ μα ούτε κανένας από τους φίλους και τους γνωστούς μας ότι: σε ό,τι αφορά την συγγραφική σου εργασία , είναι αποτέλεσμα αυτής της δυνατής γνωριμίας μας. Άκουσέ με, λοιπόν, και μη διαμαρτύρεσαι. Λόγω χώρου, το μοιράζω στα δύο:

Μέρος 1ον
Έχω στα χέρια μου, τουλάχιστον πέντε, (συμπεριλαμβανομένων των χειρογράφων σου):
Στη Μάννα (με δύο Ν), που λιώνει τη ψυχή! Εκεί έγραψα αυθόρμητα, το ποίημα αφιερωμένο σ’ εκείνη, που τόσο σου άρεσε και μας έδεσε!

Τα ενδιάμεσα: πρωτότυπα, καλογραμμένα, με μηνύματα που δεν «πιέζουν» την παιδική ηλικία…

Ο λόγος είναι γι’ αυτό (το χειρόγραφο) που είναι αφιερωμένο στον «Πατέρα»! Τίτλο τελικό δεν έχω, ανήκει σε σένα. Σ’ αυτό αναφέρθηκα στο βιαστικό προηγούμενο σχόλιό μου.
(Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες πλοκής!)
Πράγματι, είναι ένα γραπτό που διαβάζοντάς το, πέρασα όλες τις διακυμάνσεις του ψυχικού σου κόσμου. Από τις σοβαρότερες στιγμές μέχρι τις αστείες… από τη «μυρωδιά» του αγαπημένου του σώματος… μέχρι τις παντόφλες του παππά… από τις νοσοκόμες, μέχρι τους σημαδιακούς τσακωμούς των πτερωτών …
την εξιστόρηση κρυφών στιγμών του καθρέπτη…
οι απίστευτα αυθόρμητες κι ευρηματικές συνομιλίες με την Πέτρα, την Αύρα, με τον αμίλητο πατέρα…
κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σου μιλάει δυνατά!
Η οξυδέρκεια αφήνει τον αναγνώστη άφωνο! Η λεπτομέρεια δεν κουράζει! Η γραφή, προσεγμένη, ευλύγιστη.

Μέρος 2ον

Κατερίνα μου,
Αν αυτά, τα λίγα, -εντυπώσεις από το χειρόγραφο σου- δεν είναι αρκετά να σε κάνουν να χαρείς για τις απόψεις μου, τότε εκείνος ή εκείνη που σου λένε διαφορετικές «κριτικές» έχουν άλλο στόχο!
Μερικά ορθογραφικά-τυπογραφικά λάθη, μερικές στιγμές από την καταγραφή γεγονότων που μπορούν να αφαιρεθούν ώστε για να δώσεις μεγαλύτερη ώθηση στην πλοκή… ως κι άλλες μικρολεπτομέρειες, αυτά, μ’ ένα καλό διορθωτή ή επιμελητή= έντιτορ (όπως λέμε εδώ, και μη ξεχνάς ότι είμαι "δίγλωσση" κι ότι λείπω 4 δεκαετίες από τη πατρίδα…), δεν σημαίνουν αβεβαιότητα!!!

Το γράψιμο δεν είναι απλή εκτόνωση! Τα πτυχία είναι γι' άλλη εξυπηρέτηση: π.χ. να διδάξεις κάπου... κ.λ.π.
Η σπουδή, είναι μεγάλο «συν» δεν σημαίνει όμως και ξεχωριστή έμπνευση! Όταν έχεις πάρει τη μεγάλη βουτιά στον ωκεανό των «γραφιάδων» κι έχεις επιπλεύσει επιτυχώς, δεν θα πρέπει να υποτιμάς τη δύναμή σου! Άλλο σεμνότητα, άλλο αυτό-υποτίμηση!

Άσε αυτούς που «βγάζουν κάρτες» δηλώνοντας τη Γραφή ως επάγγελμα! Αν δεν ζουν από τα χρήματα των …πωλήσεων τους, μέχρι τότε το γράψιμο δεν δίνει «τίτλους»!

Αυτά τα λίγα, γι’ απόψε,
Να είσαι καλά, ήρεμη, υγιής, διότι η Κατερίνα είναι για ΟΛΟΥΣ, μα πρώτα για την Κατερίνα.
Πάντα με αγάπη,
Υιώτα
Ν.Υ.

Πέμπτη, Φεβρουάριος 17, 2011 10:35:00 μμ

Ο/Η Κατερίνα Δε.Στα.Πα; είπε...

Γιώτα μου, τι να πω, τώρα; Εσύ κι αν μ' αφήνεις άφωνη!Κι αυτό, όχι τόσο για τα καλά λόγια που λες για μένα, όσο για το ότι τα γράφεις και στον αέρα!
Τι να γράψω, τώρα; Θα ζαλίσουμε τον κόσμο με άσχετο θέμα από την ανάρτησή σου.
Θα την κρατήσω σαν τα μάτια μου αυτή την κριτική, Γιώτα μου! Είναι παράξενο που ένα ανέκδοτο βιβλίο μου, έχει μαζέψει ήδη καλές κριτικές, ενώ ακόμα πλάθεται...
(Μάλλον δουλεύει ο χασάπης... Κόβει αράδα... όχι μόνο για να στοιχίσει η έκδοση φθηνότερα (εφόσον τα εκδίδω μόνη μου και τα χαρίζω στους φίλους ή γνωστούς), αλλά και γιατί δεν θέλω να πονέσω... αλλήλους. Έτσι συμβαίνει με τα αυτοβιογραφικά. Καταλήγουν ποίημα στο τέλος.
Φιλάκια, Γιώτα μου! Θα τα πούμε τηλεφωνικά, μόλις συμπέσουν οι στιγμές μας. Το "Ευχαριστώ" είναι πολύ λίγο, κυρίως για τον χρόνο που διέθεσες να το διαβάσεις! Ούτε που ξέρω πια εκτύπωση σου έστειλα!
Σίγουρα διάβασες πολλή περριτή ύλη!
Δεν ξημέρωνε αλλιώς, Γιώτα μου, με τίποτα!
Τα λέμε!...
Με το καλό ο πελαργός, υγεία και όλα τα άλλα θα τα βρούμε!

Παρασκευή, Φεβρουάριος 18, 2011 6:05:00 πμ

Ο/Η Αστοριανή είπε...

...relax, baby!....
έστι λέει η κόρη μου όταν παρα-κλωτσάει το μωρό μέσα της!!!

Με όλο το θάρρος και την αγάπη, αυτό επαναλαμβάνω!
"ρελάξ!"
πρώτα για σένα, μετά για τη Λένα, κι όλους τους άλλους!
Φιλάκια,
Υιώτα,
αστοριανή,
ΝΥ

Παρασκευή, Φεβρουάριος 18, 2011 3:50:00 μμ

Γραμμένα κι άγραφα

2011-01-15T21:53:00.007+02:00

Φέτος βιαζόταν. Ήθελε να κάνει το σ'τάρι νωρίτερα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο. Όχι, για να μην το ξεχάσει. Αλίμονο.

Τετάρτη μεσημέρι περίμενε στην στάση του λεωφορείου. Κρατούσε μαζί της το στάρι που βιαζόταν να διαβάσει στον Άι Νικόλα. Τα καρύδια τα είχε χτυπήσει στο γουδί ο Δημήτρης, ο γιος, τα στραγάλια ο Τάσος, ο εγγονός, δεν ήταν μόνο το ότι δεν είχε δυνάμεις η ίδια, ήταν κι ένας τρόπος για να βάλει κι εκείνους στην ατμόσφαιρα, για να δώσουν κάτι που εκείνοι -ίσως- θα τό 'θελαν...

....

Το λεωφορείο αργούσε. Άναψε τσιγάρο. " Έχω χρόνο", σκέφτηκε.

Η μέρα ήταν σκοτεινή. Γκρίζα ομίχλη, συννεφιά και υγρασία. Ήδη είχε βρέξει. Γρήγορα πλησίαζε η νύχτα. Το βουνό δίπλα, ίσα που φαίνονταν ότι υπήρχε.

Ένα σπουργίτι πετά χαμηλά, καταπάνω της!

Απίστευτο! Της θυμίζει τροχαίο...

Τελευταία στιγμή στρίβει. Ευτυχώς! Γυρίζει πίσω, να το δει, άφαντο!

Ένα δεύτερο, ευθεία πάνω της κι εκείνο, μα εκείνο στρίβει αριστερά της, νωρίτερα.

Δε γυρίζει πίσω, γιατί την προλαβαίνει ένα τρίτο που πετά μπροστά της, κάνει την μισή διαδρομή απ' τ' άλλα δύο, ίσα μάλλον που ήθελε να της τραβήξει την προσοχή και κρύβεται μες τα κλαδιά ενός δέντρου του Σχολείου. Ένα τέταρτο ακολουθεί, κι αυτό ακολουθεί την διαδρομή του τρίτου. Κρύβεται κι εκείνο στα κλαδιά του δέντρου.

Ταρακουνιέται. Δεν το πιστεύει. Περιμένει να δει κι άλλα πουλιά, όπως εκείνο το βράδυ! Δεν μπορεί να ήταν μόνο τέσσερα, ούτε να ήταν η ιδέα της.

Κι όμως, δεν πέταξαν άλλα πουλιά εκεί γύρω, όσο κι αν έψαχνε το βλέμμα της.

Προσπάθησε να μεταφράσει. Σα να ήταν δυο ζευγάρια. Το ένα έδειχνε, σα να είναι ήσυχο. Σα να έχει ηρεμήσει. Το άλλο; Το ένα πέταγε κατά πάνω της. Σχεδόν είδε τα μάτια του! Σχεδόν θα της έβγαζε τα μάτια, αν δεν έστριβε. Το άλλο έστριψε λίγο πιο πριν. Ακολουθούσε όμως, το πρώτο. Το πρώτο κάτι ήθελε να της πει. Τι όμως;

Το λεωφορείο έφτασε, το τσιγάρο ήδη είχε τελειώσει, ανέβηκε, κι έβγαλε απ' το μυαλό της το τυχαίο πέταγμα των πουλιών. "Αν ήθελαν κάτι να μου πουν, θα το πουν, έτσι κι αλλιώς", σκέφτηκε.

Οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, μόνο που κρύωνε πολύ. Και παπά βρήκε αμέσως και διάβασε και τους φώναξε όλους και τους τέσσερις γονείς. Κι εκείνοι παρεβρέθηκαν, απ' ότι αισθάνθηκε...

Αργότερα, ενώ μοίραζε διαβασμένο σταράκι στους πελάτες της, χτύπησε το τηλέφωνο. Την ζητούσαν.

"Ξέρεις, το μεσημέρι Έφυγε ο Γοργίας..." της έλεγε ο Νίκος ο ξάδελφός της.

Θυμήθηκε εκείνο το πουλί.... Συνέχιζε να πετά καταπάνω της και να τρακάρει στην καρδιά της.

....

Δυο χρόνια πριν...

(Αποσπάσματα αδούλευτα απ' το "Συγγνώμη, άντρα μου που κι εγώ αγάπησα τον πατέρα σου"

Δεν ξέρω αν θα χιονίσει, παππού, πάντως σήμερα είδα πολλούς γλάρους και στο Νοσοκομείο και στη γειτονιά μου. Ακόμα και στην αυλή του Ασύλου Ανηλίκων είδα και του 1^ου Γυμνασίου-Λυκείου της Νέας Ιωνίας. Οι γλάροι περίμεναν στη γραμμή, πάνω στη σκεπή, πότε θα πέσει κάποιο πατατάκι ή γαριδάκι απ’ τα παιδιά. Τόσοι όμορφοι που είναι, είμαι σίγουρη πως τα παιδιά δεν θα τρώνε πια στο σχολείο! Σίγουρα θα ταΐζουν τους γλάρους! Σίγουρα, μόλις χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα, όλες οι λιχουδιές τους στο στόμα τους θα πέφτουν!

Τι δουλειά είχαν εκεί όμως οι γλάροι; Έχει τόσους σκουπιδότοπους ο Βόλος! Εκεί βρήκαν να πάνε; Ο Νίκος λέει ότι είναι γρουσουζιά. Ελπίζω μόνο μην πάθουν τίποτα τα παιδιά! Όχι άλλο κακό στα παιδιά! Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος παιδί ήταν και Έφυγε τόσο άδικα! Οι γλάροι όμως σε κτίρια και αυλές όπου συχνάζουν παιδιά, είναι κακό σημάδι.

Ξουτ γλάροι! Μακριά απ’ τα παιδιά. Όχι εσείς. Το κακό.

Το ψωμάκι θα το μοιράσω το πρωί στα πουλιά. Όσο και να πεινάω τώρα και τη νύχτα, δεν θα το φάω.

Το πρωί πέταξαν γύρω μας πολλά πουλιά, παππού. Μια ομάδα σπουργιτιών, μάλιστα, έδωσε ρεσιτάλ. Έκανε πέρα δώθε, όπως κάνουν τα εκπαιδευμένα περιστέρια. Όνειρο ήταν, σου λέω! Αύριο να σηκωθείς κι εσύ να τα δεις. Θα το ξανακάνουν. Για σένα! Κι ένα περιστέρι έκανε ένα πανέμορφο κυκλικό πέταγμα μπροστά μου, λες και ήθελε κάτι να μου πει. Έκανε έναν μεγάλο κύκλο, πετούσε αργά στην αρχή, φαινόταν ότι ερχόταν καταπάνω μου, μετά ζωγράφισε στον αέρα ένα αργό κυκλικό πέταγμα, μετά κάθισε στο κλαράκι του και με κοίταζε.

Τι σου είναι τα πουλιά, παππού! Και η φύση!

Πήρα και την κολόνια μου μαζί μου απόψε. Πρώτη φορά στη ζωή μου κουβαλάω στην τσάντα μου μπουκάλι κολόνιας. Είναι πολλές οι ώρες, παππού, και θα μυρίσω πάλι εκείνο το κακό άρωμα… Μπερδέψαμε τα αρώματά μας, παππού.

Τι να πρωτογράψω τώρα; Θα κρατήσω μόνο σημειώσεις. Σου έβαλαν αίμα έπειτα από κάποιους καβγάδες που έκανα.

Ο γιατρός, «ο φίλος μου», μου είπε να μείνω μέσα γιατί με χρειαζόταν! Μετράει η νύφη σου, παππού, τι νόμιζες! Κι ας κοντεύει τα πενήντα! Και η φυσικοθεραπεύτρια είπε το ίδιο. Να μείνω.

Η σφουγγαριστρού μού έδωσε συγχαρητήρια, όταν έμαθε ότι είμαι νύφη.

Ο κυρ Νίκος έψαχνε τα κλειδιά.

Η Μαρία δεν έστρωσε τα χαλιά. Έβρεχε καταρρακτωδώς, είπε. Έχει και δύο έμπλαστρα στην πλάτη.

Ποιος είναι καλά, παππού μου; Κι εγώ σέρνομαι. Θα τα στρώσει όμως, εκείνη την ώρα... Τα χαλιά! Θα τη βοηθήσουν και οι θείες.

Ναι. Μην μας περάσουνε και για ξεβράκωτους!

Και θα τα καμαρώνουμε όλοι μαζί μετά. Τα χαλιά μας…

-«Και τα χάλια μας…»

«Θα πεθάνω!», μου είπες το πρωί.

«Θα πεθάνεις; Τι χαζομάρες λες, παππού;».

Βράχος εγώ. Δεν με λύγισες σήμερα. Το πήρα αλλιώς και σε κορόιδευα.

«Έτσι πεθαίνουν οι άνθρωποι, παππού; Εσύ είσαι καλά, παίρνεις τα φάρμακά σου, σούζα είναι οι γιατροί, και το κυριότερο, μιλάς. Έχεις δει κανέναν που πεθαίνει να μιλάει;»

«Το καταλαβαίνω εγώ».

«Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Είσαι εξαντλημένος, γι’ αυτό».

Και που σου είπα προχθές καλό ταξίδι και να δώσεις χαιρετίσματα στη μάννα και στους άλλους γονείς, τι έγινε; Σπάσαμε τα βράχια μας και οι δyο. Γι’ αυτό, κόντρα στα νερά από το ποτάμι που πάνε να μας παρασύρουν. Τέλος. Όταν φύγεις, ας βρέξει όσο θέλει.

ΠΕΜΠΤΗ 15 Γενάρη, 00:36 Βγήκα έξω. Μια αποκλειστική νοσοκόμα προσέχει τον κυρ Νίκο απόψε, γιατί είναι πολύ ζωηρός. Της λέει ανέκδοτα και εκείνη μετά μου τα μεταφράζει. Εγώ δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη βιαστική, μπερδεμένη κουβέντα του. Έχω να προσέχω τον παππού, άσε που με καθυστερεί και έχω τόσα να γράψω!

Είπε το ανέκδοτο με την ταβέρνα και τους πελάτες, που έφαγαν όλοι τζάμπα και φεύγοντας ένας ένας, έλεγαν: «Ο επόμενος!» και έδειχναν με το δάχτυλό τους τους άλλους που κάθονταν στο τραπέζι. Ο τελευταίος είπε το ίδιο και τότε ο μαγαζάτορας διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν υπήρχε επόμενος. Όλοι οι άλλοι είχαν φύγει. Τότε ο τελευταίος είπε: «Κι αν σας έκανε έτσι… θα καθόσασταν;» δείχνοντας μια άλλη κίνηση με τα δάχτυλά του, πονηρή…

Πονηρούλη, κυρ Νίκο!

.....

00:59 Ο παππούς μου είναι καλύτερα απόψε, κι ας λένε ό,τι θέλουν οι γιατροί. Πιάσαμε κουβέντα, του είπα και το σόκιν ανέκδοτο. Γέλασε ο παππούς! Κι είναι τόσο όμορφος, παρόλη την ταλαιπωρία του. Μάκρυναν και τα άσπρα γένια του και είναι ομορφότερος κι απ’ τον ηθοποιό, τον αξέχαστο Μάνο Κατράκη, που από παιδί μου άρεσε.

Να μια νύφη που έφτασε να πει σόκιν ανέκδοτο στον πεθερό. Δεν ξανάγινε!

Μόνο έτσι θα τη βγάλουμε την ανηφόρα μας, παππού. Πώς αλλιώς;

«Βοηθάει όσο μπορεί» και η κόρη σου, και όπως λέει, «χρέος της νύφης είναι ο πεθερός!». Οι δυο μας θα το περάσουμε αυτό το λούκι. Δεν γίνεται αλλιώς. Το Λενιώ σου ήδη πήδησε στην απέναντι όχθη.

1:11 Ο κυρ Νίκος ούτε απόψε λέει να κλείσει μάτι. Πού να τον ρώταγα κι αν βρήκε τις παντόφλες και τα κλειδιά του!

«Σ’ όποιον τύχει», είπε ο γιατρός το πρωί. Πήγα μέσα στο γραφείο τους πριν φύγω. «Καλοί μου γιατροί, ξέρω ότι ο παππούς μας δεν είναι καλά, αλλά θέλω να σας ρωτήσω κάτι: Ποιο είναι το σημάδι απ’ το οποίο εγώ θα καταλάβω ότι Φεύγει, για να ειδοποιήσω εγκαίρως τα παιδιά του; Βλέπετε, εγώ είμαι νύφη και μένω πολλές ώρες μαζί του και ξέρετε… έχω ξαναδεί. Ο παππούς Έφυγε δύο φορές ως τώρα αλλά ξαναγύρισε, κι έχω χάσει τα σημάδια…»

«Ακούστε κυρία μου! Δεν είμαστε Θεοί. Ο παππούς ξεκίνησε… Δεν έχει επιστροφή με τα τόσα προβλήματα που έχει. Είναι θέμα χρόνου και αντοχής».

«Σας παρακαλώ, καλοί μου γιατροί, όταν εσείς καταλάβετε κάτι, θα μου το πείτε εγκαίρως να προλάβω να ειδοποιήσω τα παιδιά του;»

«Αυτό δεν το ξέρουμε, κυρία μου. Αναλόγως την εξέλιξη. Μπορεί και τώρα γυρίζοντας μέσα στον θάλαμο, να τον βρείτε ήδη πεθαμένο! Ένα ξαφνικό δεν μπορείς να το προβλέψεις».

«Κατάλαβα, καλοί μου γιατροί. Δηλαδή, είναι καθαρά θέμα τύχης σε ποιανού τα χέρια θα Φύγει… »

«Όπως ακριβώς το είπατε! Καθαρά θέμα τύχης!»

Ο γιατρός είπε και «τώρα;» Όταν έτρεξα μέσα να σε βρω, ευτυχώς ήσουν εκεί!

«Να τη βράσω τέτοια τύχη!» είπα, τους ευχαρίστησα και έφυγα απ’ το γραφείο τους. Κάτι σαν το Αϊβασιλιάτικο φλουρί, σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα.

Θεέ μου, κάνε να μην μου τύχει εμένα το φλουρί!

....

Έδειχνε χαρούμενος κι εκείνος απ’ το πάθος μου να του δώσω γεύσεις ζωής, κι ένα δάκρυ κύλησε απ’ το μάτι του.

Καλά. Άνοιξε τορό!

-«Τορός; Τι είναι αυτό πάλι;»

-«Τορό λένε στο χωριό μου τον δρόμο που ανοίγει κάποιος πάνω στο απάτητο χιόνι. Τα χνάρια του, δηλαδή. Όταν δεις πατημασιές πάνω στο χιόνι, σημαίνει πως κάποιος πέρασε από κει και άνοιξε τορό. Έτσι κι ο παππούς έχει ανοίξει τορό εδώ και μέρες κι από κει περνάνε συχνά πυκνά μόνα τους ή παρέες παρέες τα δάκρυά του».

-«Τι δεν έγραψα; Και τι έγραψα;»

-«Και γιατί υπάρχει λόγος να τα γράψεις;»

....

Απ’ τ’ άγραφα…

Καθόταν έξω στον διάδρομο επί ώρες. Εκείνη τη μέρα την έβγαζαν όλοι έξω, ακόμα και οι καθαρίστριες. Δεν είχε δυνάμεις πια να μαλώσει. Ένιωθε κουρασμένη και απογοητευμένη. Κατά τις εννιά ήρθαν οι κουριεράδες, να βγάλουν έξω τους συνοδούς, πριν έρθουν οι γιατροί. Αυτοί δεν την ήξεραν, μάλλον ήταν νέοι και ήταν ανένδοτοι μαζί της. «Έξω, κυρία μου! Δεν ακούτε;» της είπαν.

Άκουγε, πώς δεν άκουγε; Εκείνα που δεν υπάκουαν ήταν τα πόδια της. Η καρδιά της έτσι κι αλλιώς ήταν μέσα, δίπλα στον παππού, κι ας ήταν κλειστή η πόρτα. Έκανε να σηκωθεί, κρέμασε την τσάντα στον ώμο, πήρε τη σακούλα με τα ψωμιά που είχε για τα πουλιά και κοντοστάθηκε για μια στιγμή έξω απ’ την κλειστή πόρτα του θαλάμου. «Φεύγω, παππού, δεν μ’ αφήνουν…» σκέφτηκε με παράπονο κι εκείνη τη στιγμή είδε την πόρτα ν’ ανοίγει! Τότε είδε τον νεαρό γιατρό, «τον φίλο» της, να της χαμογελάει ευγενικά.

«Μπορείτε σας παρακαλώ να ’ρθείτε να με βοηθήσετε, λίγο;» τον άκουσε να λέει.

Πώς δεν μπορούσε; Μπορούσε! Για πότε βρέθηκε δίπλα στον παππού, δεν λέγεται!

Αχ, πονηρά πόδια! Όπου θέλετε, τρέχετε…

Ενώ το χαμόγελο της χαράς δεν είχε σβηστεί ακόμα απ’ τα χείλη της, βλέπει τον παππού γυμνό, με πονεμένο και λυπημένο βλέμμα να την κοιτάζει ικετευτικά βαθιά στα μάτια. Της έλεγε τόσα πολλά η ματιά του, που λύγισαν πάλι τα πόδια της. Τη συνέφερε όμως ο γιατρός:

«Μπορείτε σας παρακαλώ να μου κρατήσετε σταθερά ψηλά το πόδι του, να πάρω αίμα απ’ το μηριαίο;»

Μπορούσε; Όχι, βέβαια! Είμαι σίγουρος πως μισεί ακόμα αυτά τα χέρια που τον βοήθησαν και τον πόνεσαν τόσο! Έλεγε: «Κουράγιο μπαμπά» και πόναγε η ψυχή της να βλέπει τα δάκρυά του να τρέχουν ανεμπόδιστα πια και στα δυο του μάγουλα. Έβλεπε τη βελόνα και την ικανοποίηση του γιατρού που είχε γεμίσει το φιαλίδιο με αίμα για νέες εξετάσεις και ήθελε να φύγει, να πετάξει όσο πιο μακριά γίνεται, σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Μόλις έφυγε ο γιατρός, του τακτοποίησε την πάνα, τον σκέπασε, του σκούπισε τα δάκρυα, τον φίλησε και του είπε: «Δεν μ’ αφήνουν μέσα σήμερα, παππού, με τίποτα! Θα πάω να ταΐσω τα πουλιά και μετά θα φύγω. Το μεσημέρι θα έρθει η Μαρία, κι εγώ βραδάκι πάλι. Εντάξει; Κάνε λίγη υπομονή…» και έφυγε.

Εκείνος δεν της μίλησε. Την κοίταζε θλιμμένα στα μάτια. Έφευγε και τα μάτια της κοίταζαν πίσω, τα μάτια του. Ο τορός στα μάγουλά του άρχισε πάλι να υγραίνεται και παρόλο που δεν τ’ άντεχε, κοίταζε. Τα πόδια της έφευγαν μπροστά και το κεφάλι κοίταζε πίσω. Όταν είδε πως είχε ήδη απομακρυνθεί και τώρα την κοίταζαν τα άγρια μάτια του κουριερά, δεν είπε τίποτα και βγήκε από μόνη της, έξω απ’ την είσοδο όλης της Κλινικής. Δεν την ένοιαζε πια ακόμα κι αν της έλεγαν «μείνε!» Εκείνη ήθελε να φύγει. Ήταν ήδη φευγάτη απ’ τη στιγμή που είδε πως συμμετείχε στον μεγάλο σωματικό πόνο του παππού.

Διέσχισε το παλιό Νοσοκομείο που θύμιζε ερείπιο. Εκεί, αν και υπήρχε σκεπή, εκείνη ήταν ήδη βρεγμένη… Βγήκε στην παλιά είσοδο του Νοσοκομείου. Εκεί υπήρχαν πολλά πουλιά. Έριξε τα ψίχουλά της, κάθισε στο παγκάκι για ώρες, ούτε σπίτι ήθελε να πάει, μα της έκανε εντύπωση που όλα τα πουλιά πέταγαν γύρω της, δίπλα της και κανένα δεν έτρωγε. Σαν να σιωπούσαν, σαν να της έλεγαν κάτι. Μέχρι που είδε κι ένα μαύρο πουλάκι πεθαμένο κάτω στο χώμα και βεβαιώθηκε πως τα σημάδια δεν είναι καθόλου καλά.

Φυσικά φωτογράφιζε, μόνο και μόνο από συνήθεια. Ίσως και για να κρατήσει τις στιγμές. Ποιος ξέρει; Πάντως ένα είναι σίγουρο: Δεν έγραψε λέξη!

Άργησε πολύ να φτάσει σπίτι. Εκεί έγραψε στο blog, έκανε ένα μπάνιο και κοιμήθηκε. Σήμερα έπρεπε να κοιμηθεί, όχι μόνο για να ξεκουράσει το κορμί, αλλά για να πάψει να σκέφτεται.

Σκηνές ζωής

2011-01-04T23:45:00.000+02:00

Σκηνές ζωής

Οι παντόφλες του κυρίου Νίκου

2010-10-05T22:42:00.004+03:00

7: 17 Ο πυρετός πήγε πάλι στο 37, 5 όπως δούλευε όλη νύχτα. Τώρα, με τον ειδικό ορό, σίγουρα θα κατέβει. Τον άλλον τον διατήρησα με τις παγωμένες κομπρέσες.

-«Ο παππούς κοιμάται. Δεν σε κατάλαβε και που τον γαργάλισες, οπότε κάτσε μακριά και γράφε. Δεν έχει νόημα να μπεις στη διαδικασία πάλι της ανάσας. Όσο σε παίρνει, μακριά, κυρία Αύρα, γιατί διαφορετικά, θα βλέπεις ανάσα και θα στρίβεις, στροφές δρόμων και θα στρίβεις, ανηφόρες και θα στρίβεις, απ’ όλα θα στρίβεις. Από χείλια, μάτια, χέρια, ρυτιδιασμένα πρόσωπα και κορμιά, κόκαλα ακόμα και της κότας, πουλιά απ’ όλα τα είδη και επί ουρανού και επί γης, βροχή, καθρέφτες, ήλιους, παντόφλες, καρδιές, κρεβάτια, τσιγάρα, τετράδια, γιατρούς, πόρτες και παράθυρα, παπάδες και μανάδες, όνειρα και σοκολάτες, απ’ όλα θα στρίβεις, Αύρα μου. Κι άμα σου τύχει και στρίψεις απ’ όλα αυτά, είσαι για να κοιτάς ταβάνια, Αύρα μου... Θα ψάχνεις τις παντόφλες σου, μαζί με τον κυρ – Νίκο».

-«Άμα βγω στα μαγαζιά και βρω ένα ζευγάρι κόκκινες παντόφλες σε σχήμα καρδιάς, θα τις πάρω!. Οπωσδήποτε. Θα αγοράσω κι ένα ζευγάρι δώρο για τον κυρ – Νίκο. Εκείνος, άλλωστε, τις έψαχνε όλη νύχτα. Του αξίζουν».

Κρίμα που δεν μιλήσαμε όλη νύχτα, κύριε Νίκο μου. Θα μάθαινα τόσα από σένα! Θα ξυπνάγαμε όμως τον παππού και δεν έπρεπε.

Έλα να γνωριστούμε τώρα, κύριε Νίκο μου. Έτσι κι αλλιώς, δεν μας νοιάζει ο κόσμος τι θα πει. «Ας τον κόσμο, δεν με μέλλει. Άσε τον παλιόκοσμο να λέει, ό,τι θέλει. Το φιλί σου δεν πρέπει να ήταν μέλι», κυρ – Νίκο μου, στα νιάτα σου, αλλιώς, όλο και καμία γυναίκα θα σου είχε ξεμείνει τώρα για τα δύσκολα. Εμείς με τον παππού θα φύγουμε. Τώρα, κατά που θα πάμε, θα δείξει… Εσένα όμως, ποιος θα σε προσέχει;

Η Μαρία σήμερα θα στρώσει τα χαλιά. Να ζεσταθεί λίγο το σπίτι. Με τέτοιον πάγο που θα βάλουμε μέσα, Μαρία μου, μην περιμένεις ζεστασιά. Θα πλημμυρίσει κι εκεί και ας είναι καλά τα υδραυλικά. Τον αγαπάει όλος ο κόσμος τον παππού. Θα κλάψουν και οι πέτρες.

Που πήγαν οι πέτρες, κυρ – Νίκο; Για ψάξε και γι’ αυτές.

7: 52 Χιλιάδες ήταν τα πουλιά, τα σπουργίτια που πέταξαν σήμερα, παππού μου. Έβγαιναν και από άλλα δέντρα που εγώ δεν είχα ορατότητα. Σε σένα αφιέρωσαν την πτήση τους. Μερικά αγουροξυπνημένα βγαίνουν τώρα καθυστερημένα, ανά ομαδούλες. Τα πολλά πέρασαν νωρίτερα.

Ήρθε ο ανιψιός και του είπα για τις παντόφλες του κυρ – Νίκου. Ίσως ο αδελφός του ξέρει. Αυτός δεν τις είδε. Ούτε κι εγώ.

Ξέρεις κάτι, κύριε; Έχω χάσει κι εγώ την καρδιά μου. Καμία πέτρα, μήπως, πήρε το μάτι σου;

8: 12 Βρε, τι έπαθα με τις παντόφλες! Θα το γράψει στην εφημερίδα ο κυρ – Νίκος. Δεν πάει άλλο.

Μόνο στο ταβάνι μην το γράψεις, κυρ – Νίκο μου, να μείνει χώρος και για μένα. Κοντεύω να το γεμίσω και αυτό το τετράδιο.

Α, ρε παππού, δεν σ’ άφηνα εκεί στη γωνίτσα σου, να έφευγες γλυκά – γλυκά, σαν τη μάννα! Πειραματόζωο έγινες. Έρχονται όλοι οι γιατροί κατευθείαν σε σένα. Παίρνουν αίμα, μετράνε, κάνουν, φτιάχνουν. Εγώ έξω. Αυτοί κάνουν πρακτική. Εγώ, όμως, έσωσα τον κυρ – Νίκο, που ενώ δεν περπατάει, πήγαινε να πέσει απ’ το κρεβάτι. Τρόμαξα και τον γιατρό.

«Θα πέσει ο άνθρωπος μόλις πατήσει και δεν περπατάει. Ξάπλωσε κάτω, κυρ – Νίκο».

«Μα, που πήγαν οι παντόφλες;»

«Θα σου φέρει ο…»

Να, κι ο ανιψιός! Χίλια χρόνια θα ζήσει!

8: 17 «Ψάχνει τις παντόφλες του», του είπα.

«Μα δεν έχουμε παντόφλες. Δεν σου είπα; Τις έχουμε στη Σκόπελο. Τις ξεχάσαμε».

«Γιατί;»

«Αφού ήσουνα άρρωστος, τις παντόφλες θα κοιτάζαμε;»

«Και πως θα έρθουν; Με δελφίνι;»

Με ελικόπτερο θα έρθουν, κυρ – Νίκο μου! Με ελικόπτερο!

Ωχ! Σήμερα με βγάλανε τελείως έξω απ’ τον θάλαμο. Αρχίσαμε. Η ξανθιά πάλι. Ποιος άλλος; Ελπίζω σήμερα να μην τον σκεπάσει, όπως η γάτα τα κακά της, χωρίς να τον καθαρίσει πάλι.

Πήρα και το τετράδιο μαζί. Συνήθως μόλις αρχίζει η κίνηση το κρύβω στην τσάντα και ξαναγράφω το βράδυ. Μη με περάσουν και για χαζή!

-«Όχι, ότι δεν είσαι, Αύρα!»

«Ε, θα πάω στα μαγαζιά να πάρω ένα ζευγάρι παντόφλες! Εκεί θα κολλήσουμε;» είπε ο ανιψιός νευριασμένος.

Α, ανιψιέ, γρήγορα νευριάζεις. Τι να πω εγώ όλη νύχτα; Εκεί να δεις κόλλημα!

«Τώρα που χάθ’ κε το κλειδί, πως θα μπω μεσ’ το σπίτ;»

«Ποιο κλειδί έχασες; Κι άμα χάθ’ κε το κλειδί, φοβάσαι να μην δε μπορέσουμε να μπούμε στο σπίτι;»

Αχ, ανιψιέ, από πότε είχες να δεις τον παππού; Μήπως ο άνθρωπος έχει Αλτσχάιμερ; Δεν μπορεί έτσι ξαφνικά να τα ‘χασε όλα. Ξέρεις, φίλε, έχασα κι εγώ την καρδιά μου...

Κυρ – Νίκο μου, μια παράκληση: Όταν μπω μέσα, μην αρχίσουμε να ψάχνουμε τώρα και τα κλειδιά, γιατί εγώ έχω χάσει περισσότερα. Όχι τίποτα άλλο, γιατί θα μπερδέψουμε τους γιατρούς. Εσύ θα σηκωθείς όρθιος και εγώ θα ξαπλώσω στο κρεβάτι σου.

Μου υπόσχεσαι ότι δεν θα μιλήσεις για κλειδιά; Προτιμώ τις παντόφλες. Όχι τίποτα άλλο, έχω έτοιμη και την απάντηση. Δεν θα μου απορροφάς σκέψεις και είναι και τόσες πολλές! Δεν είδες; Ροδάνι πάει ο στυλός!

-«Αύρα, εξήγησε στο πλήθος… τι θα πει ροδάνι».

-«Την εξηγήσαμε Αύρα μου, κι άλλη φορά. Και τότε πάλι έλεγες πολλά».

Στοπ, γράφω στον διάδρομο κι άρχισε να πηγαινοέρχεται κόσμος. Μαγείρισσες, γιατροί, νοσοκόμες, καθαρίστριες.

Κυρίες και Κύριοι, σας παρακαλώ! Μη με βγάλετε πάλι έξω σήμερα. Απ’ τα ρούχα μου, εννοώ, γιατί έξω απ’ τον θάλαμο μπορεί να με βγάλατε, έξω απ’ τον διάδρομο όμως, δεν πρόκειται να βγω. Μόνο με αλυσίδες.

Το φτερωτό μυρμήγκι

2010-10-05T22:29:00.005+03:00

Απόσπασμα απ' το φτερωτό μυρμηγκάκι, εδώ.

(Ανήκει στα κομμένα της ύλης, στον Χασάπη...)

Της Κυριακής

2010-07-12T01:40:00.009+03:00

Όχι, δεν σε ξέχασα...
Σε έχω κοιμήσει σε μια γωνιά του μυαλού μου, γιατί η σκέψη σου με φθείρει.

Βραδάκι πήγα εκεί, για εκείνη την πέτρα και τις σκανδαλιές της...
Θέλοντας και μη, σε θυμήθηκα.

Ξέμπλεξα γρήγορα, γιατί κάποιο Αόρατο χέρι άνοιγε τις πόρτες, δίνοντάς μου προτεραιότητα.

Μπορούσα να φύγω γρήγορα από κει, μα τα πόδια πήγαιναν αντίθετα...

Με βρήκα να κοιτάζω πάλι, πως κουρνιάζουν τα πουλιά.

Κάποια είχαν ήδη πέσει στα κρεβάτια τους.

Τράβηξα προς την θάλασσα.

Ένα νεόνυμφο ζευγάρι περίμενε τον φωτογράφο.

Είχα φτάσει πρώτη εγώ και τους φωτογράφησα.
Τους ευχήθηκα "βίον ανθόσπαρτον" και "Πολλούς απογόνους".
Μετά, πήγα πιο κοντά στη θάλασσα.
Ήταν αργά για να κάνω μπάνιο, κι ας φορούσα το μαγιό.
Άλλωστε εκείνο το σημείο ήταν γεμάτο βράχια.

Υγ. Να θυμάμαι, μια και δεν έρχομαι συχνά.
Νομίζω, πριν δυο Πέμπτες.
Δε μου λέει τίποτα το αποτέλεσμα.
Σα να μην υπάρχει αποτέλεσμα.
Κάπως έτσι.

Η γιορτή του πατέρα

2010-06-20T00:32:00.001+03:00

Είχε πολλά για Σένα, η αποψεινή βραδιά, παππού - πατέρα!
Αιωνία σου η μνήμη!

Η Κατερίνα ΔΕ.ΣΤΑ.ΠΑ Νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο μεγάλο "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" σε όλους όσους "περπατήσαμε" μαζί απόψε και όλους όσους στήριξαν αυτή την προσπάθειά μου. Άξιζε τόσο άγχος και κούραση. Όσο έχω μνήμη, δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την βραδιά! Ευχαριστώ Θεό και ανθρώπους!

Πριν από 11 λεπτά · Σχολιάστε ·

...

2010-03-20T23:46:00.001+02:00

....

8:57 βράδυ Βγήκα στο μπαλκόνι …. για ανάσες.
Ο ρόγχος δούλευε όλο και πιο γοργά και εγώ σου διάβαζα τον Ακάθιστο Ύμνο. Καθιστή όμως. Δεν άντεχα. Κατά την διάρκεια έκανε κάποιους σπασμούς το χεράκι σου στην παλάμη μου. Δεν ήταν σφίξιμο, ήταν κύκνειες κινήσεις ενός ζωντανού χεριού. Λίγο πριν τελειώσω την προσευχή, στον τελευταίο ύμνο, αναστέναξες, άνοιξες τα μάτια, ξερόβηξες, σύνθημα ότι ήθελες νερό κι ότι είσαι ζωντανός. Τρόμαξα! Και χάρηκα … συνάμα.
Σου έδωσα νερό να πιεις, να ξεδιψάσεις. Λίγο, με την συριγγούλα. Το κατέβασες! Είδα το λαρύγγι σου, πατέρα! Έλα, μπαμπά! Απόψε, μόνοι μας θα σπάσουμε τα βράχια. Μόνοι μας θα γίνουμε άμμος. Μπορούμε κι αντέχουμε. Καταλάγιασε ο ρόγχος. Κι είναι τόσο νωρίς! Χρόνος μου φάνηκε η προσευχή. Ατελείωτη!
Πάμε μπαμπά. Μαζί. Ανάσες βαθιές. Για να φτάσουμε ψηλά! Πολύ ψηλά!
Το μεσημέρι είπες και το «Ναι» και έλαβες τη Θεία Κοινωνία. Ευλογημένος είσαι παππού! Θα φτάσεις πολύ ψηλά!
Παράσταση έδωσαν σήμερα τα πουλιά κι ήταν αλλιώτικη. Ξεχωριστή! Όπως έτσι θα είναι και ο σάλτος σου!
Με είχαν βγάλει έξω απ’ το διάδρομο, για να περάσουν οι γιατροί. Εκεί που ήμασταν μαζεμένες πολλές γυναίκες, άκουσα μία κυρία να λέει ότι είχε ειδοποιήσει τον παπά του Νοσοκομείου να έρθει να κοινωνήσει τον άντρα της. Κι εκείνη περίμενε τον δικό του «σάλτο». Της είπα ότι θα το ήθελα κι εγώ για σένα, αλλά δεν ξέρω πως θα το πάρεις. Ήθελα πολύ όμως να κοινωνήσεις. Γι’ αυτό έπεισα τις νοσοκόμες και τον κουριερά να μ’ αφήσουν να μπω ξανά για λίγο μέσα, για να σε ρωτήσω. Σου το έφερα πολύ αυθόρμητα όμως, λέγοντας και κάποια αθώα ψεματάκια, για να μην σε πανικοβάλλω:
«Μπαμπά, μπήκα κλεφτά. Βρήκα έξω μια κυρία που κάλεσε έναν παπά, γιατί θέλει να κοινωνήσει ο άντρας της. Νήστευε ο άνθρωπος για τα Χριστούγεννα, πήγαινε συχνά στην εκκλησία όπως κι εσύ, μα αρρώστησε και δεν πρόλαβε. Θα έρθει τώρα. Θέλεις να κοινωνήσεις κι εσύ, να σε βοηθήσει ο Θεούλης; Το Πάσχα με το καλό, θα κοινωνήσεις στο χωριό σου».
Ήθελα να πω κι άλλα, για να το μπαλώσω το θέμα, μα δεν χρειάστηκε.
Άκουσα ένα μεγάλο «ΝΑΙ!» και πέταξα απ’ τη χαρά μου. Σ’ αγκάλιασα, σε φίλησα και βγήκα έξω, πετώντας. Αργότερα ξαναμπήκα πάλι, μαζί με τον παπά και κοινώνησες. Νευρίασε ο κουριεράς, αλλά ποιος τον υπολόγιζε; Ο παπάς καθάρισε για μένα: «Την χρειάζομαι εγώ!» είπε.

Να το θυμάσαι...

2010-03-07T14:18:00.003+02:00

Δεν ήταν εύκολο, μην πεις!
Το ανέβαλα.
Δεν ήμουνα έτοιμη για δύσκολα σήμερα.
Ούτε ξέρω αν θα είμαι ποτέ έτοιμη γι' αυτό.
Όταν τηλεφώνησα για την αναβολή, χάρηκα που ο γιος σου δεν είχε κλείσει ποτέ το ραντεβού!
"Το είχε ξεχάσει..."

Ποτέ και για τίποτα εμείς, δεν είμασταν, ούτε θα είμαστε ποτέ!
Πόσο μάλλον σήμερα που βρέχει!

Σε αντίθεση με τα λόγια του τραγουδιού, αν και βρεγμένοι, σήμερα την "φοβηθήκαμε"...
Η παραμικρή σταγόνα μαστιγώνει το βρεγμένο κορμί, την βρεγμένη ψυχή, όλα.

Να το θυμάσαι...
Ποτέ δε θα είμαστε έτοιμοι γι' αυτό, ακόμα κι αν έχει ήλιο!

Παραλυμένη...

2010-03-05T23:07:00.003+02:00

Παραλύω, παππού!
Σου μοιάζει τόσο πολύ ο γιος σου!
Δεν αντέχεται, όχι γιατί μου λείπεις εσύ, άλλωστε ποτέ δεν ζήσαμε μαζί, αλλά μου θυμίζει τόσο πολύ κάποιες εκφράσεις σου, Έλεος!

Μόνο να την βγάλω καθαρή!

Κι είχα πει δεν θα ξαναπεράσω από δω κι ότι το κεφάλαιο έκλεισε προχθές με τα κλειδιά...

Ποτέ μη λες, ποτέ!

Της συγγνώμης

2010-03-04T20:20:00.001+02:00

συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ...

Της στάσης

2010-03-04T20:19:00.001+02:00

μια στάση, εκεί

Καθρέφτης

2010-03-04T20:18:00.001+02:00

καθρέφτης

Καθρέφτης

2010-03-04T20:17:00.001+02:00

καθρέφτης

της σιωπής

2010-03-04T20:16:00.000+02:00

δε λες κουβέντα

Το δίχτυ

2010-03-04T20:15:00.001+02:00

το δίχτυ

Μαχαίρια 3

2010-03-04T20:13:00.000+02:00

αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι

Μαχαίρια 2

2010-03-04T20:11:00.000+02:00

αυτά τα χέρια είναι μαχαίρια

Μαχαίρια 1

2010-03-04T20:10:00.000+02:00

τα κορμιά και τα μαχαίρια

Χωρίς "σύνδεση"

2010-03-03T16:13:00.002+02:00

"Ο αριθμός που καλείτε, δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή. Παρακαλούμε ελέγξτε τον αριθμό που καλέσατε ή συμβουλευτείτε τους καταλόγους..."

Ε, πώς ν' αντιστοιχεί;

Μπορεί οι ουρανοί να είναι γεμάτοι καλώδια...

Γράψε, "λάθος" Κατερίνα!

Απόσπασμα 10/1/2009

2010-03-01T03:50:00.003+02:00

...Κοιτάζοντας την καρέκλα δίπλα σου παππού θυμήθηκα το κενό που είχε το παραβάν και μετά θυμήθηκα πως άφησα κενό σ’ αυτό το θέμα νωρίτερα.

Που είσαι Ελένη Γκίκα να δεις πως γράφω! Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς καλούπια. Ξέρω. Θα μ’ έκοβες άμα ήσουνα δασκάλα μου κι εγώ μαθήτρια. Έχω ξεφύγει πολύ, το ξέρω, αλλά από βουνίσια κυκλάμινα μην περιμένεις και πολλά. Δεν έχεις δει πως στραβώνουν το λυγερό κορμάκι τους, για να δουν τον ήλιο; Δεν τους νοιάζει το σωστό καλούπι, αρκεί να δουν τον ήλιο. Έστω και μία ακτίνα του, τους φτάνει για να κορδωθούν και να σηκώσουν κεφάλι.

2:00 π.μ. Μπορεί με τον ύπνο να μην τα πάω καλά, αλλά ευτυχώς, έχω καλό αυτί. Κάποια στιγμή ακούω:

«Τώρα κάνει να τον γυρίσουμε; Κυρία είστε εκεί;»

«Κάνει, κάνει!» Πετάχτηκα εγώ, ενώ βρήκα το θάρρος να τραβήξω με το χέρι μου το κουρτινάκι και να έχω και εικόνα.

«Εδώ είμαι. Εμένα φωνάζατε;»

Τον κούφανα τον μελαχρινό!

«Ναι. Δεν μου λέτε, κάνει να τον γυρίσουμε στο πλευρό; Μήπως μένει πάντα έτσι; Τον έχετε γυρίσει ποτέ στο πλευρό;»

«Πως δεν τον γυρίζουμε; Βέβαια και εγώ τον φοβάμαι να μην τον πονέσω, αλλά τον γυρίζουμε με τις νοσοκόμες. Πώς θα τον αλλάξουμε; Πώς θα τον πλύνουμε; Πώς θα τον ντύσουμε;»

Είδα ότι ο ένας γιατρός καθότανε στην οθόνη και ο άλλος ήταν δίπλα σου παππού. Ήταν στην ουσία μόνος του και φοβότανε μη ξέροντας από πού να σε πιάσει. Είδα φυσικά και σένα πάνω στο τεράστιο κρεβάτι που είσαι ένα μάτσο κοκαλάκια σε στάση εμβρύου, αλλά η κοιλιά σου γυμνή και η πιτζάμα τραβηγμένη ψηλά και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία.

«Να μπω να βοηθήσω;» ρώτησα ενώ συγχρόνως έμπαινα.

Όχι, που θα έχανα την ευκαιρία!

Μπήκα, σε χάιδεψα και σου είπα να μην φοβάσαι:

«Δεν θα σε πονέσουμε μπαμπά, κάνε λίγο ακόμα υπομονή, για να γίνει όλη η εξέταση σωστή, για το καλό σου!»

Βοήθησα τον γιατρό κρατώντας τα ποδαράκια σου παππού, εκείνος τα χεράκια και ο άλλος με το μηχάνημα είδε και τα δύο νεφρά σου. Μετά μου είπε ο μελαχρινός γιατρός να πάρω χαρτί να σκουπιστώ και νωρίτερα μου είπε να βάλω γάντια.

Ποια γάντια; Για να πιάσω το κορμάκι σου; Εδώ έπιανα το κορμί της γιαγιάς που είχε ηπατίτιδα C και έλεγα από μέσα μου:

«Θεέ μου προστάτεψέ με!»

Αν είναι να κολλήσω και εγώ το μικρόβιο επειδή την βοήθησα, την αγκάλιασα ή την χάιδεψα, ε, τότε θα γίνω ήρωας! Θα γραφτεί στην ιστορία, ότι μια νύφη θυσίασε την υγεία της, βοηθώντας την πεθερά της!

Ε, τι να κάνω; Ήμουνα ώρες και ώρες κοντά της. Δεν μπορούσα να φοράω γάντια όλες τις ώρες. Όλο τύχαινε και κάτι ξαφνικό. Να ένας βήχας, να ένα δάκρυ, να ένας ιδρώτας, ένα φλέμα, να πετάξω το βαμβάκι που πήρε το ζάχαρο η νοσοκόμα που το είχε αφήσει στο χέρι της, από παντού παραμόνευε ο κίνδυνος. Το έπαιξα κι εγώ κορώνα γράμματα. Ζήτησα γάντια από τον Θεό και εκείνος μου τα έδωσε με την ψυχή του. Σταθερά και αόρατα.

Δεν είδα γύρω μου γάντια και να έβλεπα, δεν θα τα φόραγα. Μετά πήρα χαρτάκι σε σκούπισα, σε σκέπασα, τράβηξα και μόνη μου το κρεβάτι σου έξω, γιατί ο γιατρός ο μελαχρινός, είχε ήδη φύγει. Τακτοποίησα στην άκρη του διαδρόμου το κρεβάτι και πήγα μέσα στον γιατρό, τον επί της οθόνης, να τον ρωτήσω να μου πει, σιγανά όμως, γιατί εσύ μας ακούς.

Εκείνος γέλασε. Σου λέει: «Τι είν’ τούτη;» και μου είπε: «Το και το». Του είπα και εγώ καλύτερα το ιστορικό σου και εκείνος έγραψε τα συμπεράσματά του: «Πέτρες στη χολή. Κύστεις στον αριστερό νεφρό. Κάτι φαίνεται στον σωλήνα, περαιτέρω έλεγχος». Μου είπε ότι στο υπέρηχο δεν φαίνονται όλα και γενικά τον ρώτησα και εγώ κάποια πράγματα.

Α! Ξέχασα! Νωρίτερα που με είδε να βγάζω το κρεβάτι μόνη μου έξω, μου είπε: «Περιμένετε, ειδοποίησα τραυματιοφορείς». «Δεν πειράζει, μπορώ» είπα και συνέχισα το τράβηγμα του κρεβατιού. Κι αυτό το άτιμο πήγαινε λοξά και παραλίγο να τα γκρεμίσω όλα εκεί πέρα. Ευτυχώς όμως τα κατάφερα, δεν κατάλαβε τίποτε ο γιατρός για το ζόρι μου, απλά μου είπε:

«Μην τον πάτε εσείς στο δωμάτιο!»

«Όχι βέβαια!», του είπα γελαστά. «Τον θέλω γερό τον παππού! Θα περιμένω. Μακάρι να μπορούσα να τον πάω!» είπα κι από μέσα μου σκεφτόμουνα:

«Ας πήγαιναν οι ρόδες καλά και θα τον πήγαινα μέχρι το χωριό!»

Έβαλα στη γωνία το κρεβάτι. Εσύ κοιμόσουνα πάλι. Μήπως μπορώ να ξεχωρίσω και καλά αν είναι ύπνος ή εξάντληση; Όταν ροχαλίζεις το καταλαβαίνω. Σε διαφορετική περίπτωση δύσκολα τα πράγματα. Σου έδωσα και τα φιλάκια σου φυσικά, σου είπα ότι είσαι παλικάρι και ήρθαν μετά δίπλα μου και οι δυο γιατροί. Ο ένας μου έδωσε τα χαρτιά με τα αποτελέσματα.

«Περιμένετε θα έρθουν οι τραυματιοφορείς. Δεν θα αργήσουν. Ειδοποίησα».

«Δεν μας πειράζει καθόλου. Έτσι κι αλλιώς ο παππούς κοιμάται στο κρεβάτι του, εγώ είμαι δίπλα του, καλά είναι κι εδώ!»

«Όχι και καλά στο διάδρομο!»

«Μια χαρά είναι σας λέω, αρκεί ο παππούς να είναι καλά και να μην πονάει!»

«Τον αγαπάς πολύ!» μου είπε ο καστανός. «Πόσο χρονών είναι;»

«Ογδόντα, αλλά τι σημασία έχει;»

Εκεί πάνω κάναμε μια συζήτηση οι τρεις μας. Εκείνοι έλεγαν για τα παλικάρια που φεύγουν, για το τι έχουν δει τα μάτια τους και διάφορα άλλα. Εκεί τους είπα πως δεν μετριέται η αξία της ζωής με τα χρόνια και ότι δεν εγγυάται κανένας πως φεύγοντας πρώτα ένας γέρος, θα ζήσει ένας νέος.

«Είναι πως το βλέπει ο καθένας» είπε ο καστανός.

«Φυσικά. Απλά, εγώ δεν βάζω στην ζυγαριά, ζωή!»

Τι άλλο είπαμε;

Α, ναι, ότι έχω κακές αναμνήσεις απ’ αυτό το γραφείο και απ’ αυτόν τον γιατρό, τον καστανό, γιατί μέσα σε δεκαπέντε μέρες Έφυγε η γιαγιά.

«Και τι φταίω εγώ;» είπε ο καστανός.

«Εσείς το βρήκατε!» του είπα.

Ήταν σαν να του έριχνα πολλά «κατηγορώ», αλλά εκείνος χαμογέλασε, γιατί κολακεύτηκε, γιατί σου λέει: «Μα, ποιος είμαι; Ο Μεγάλος;» Κοίταξε με καμάρι τον μελαχρινό και χαμογελαστοί και οι δυο έφυγαν.

Σου λέει: «Ατελείωτη είναι τούτη! Κάτσε να φύγουμε, γιατί θα μας πει κι άλλα. Έχουμε και άλλους ασθενείς».

Κι έφυγαν!

Κι εμείς φύγαμε μετά από λίγο. Ήρθε μια κοπέλα τραυματιοφορέας, ενώ όταν πηγαίναμε ήταν δύο. Τώρα βοήθησα κι εγώ. Έζησα για λίγο την εμπειρία τους. Δύο και όμως οι ρόδες ξέφευγαν. Η κοπέλα έλεγε για το κρεβάτι, ότι κάτι «δεν δουλεύει σωστά», εγώ έλεγα «ευτυχώς που δεν χρειάστηκε να το φέρω μόνη μου, γιατί εκεί στο μακρύ σκεπασμένο διάδρομο, που ενώνει το παλιό με το νέο Νοσοκομείο, θα μου έφευγε ο παππούς!»

Θα είχαν σπάσει όλες οι τζαμαρίες. Σκόνη και θρύψαλα θα γίνονταν, όλα!

(Το ανέβασα αυτό ειδικά, για έναν κύριο που μου είπε ότι αυτός ο τίτλος τον παραπέμπει σε:

Συγγνώμη, άντρα μου που δεν αγάπησα την μάνα σου! Πόσο έξω πέφτει, αν δεν διαβάσει πρώτα κάποιος! Την έχω πάθει κι εγώ! Ούτε είναι φυσικά ροζζζζ!)

Απειλή

2010-02-18T07:42:00.004+02:00

Κάποτε ... στον παλιό υπολογιστή, πριν χρόνια, κόλλαγα στην λέξη: "Δημιουργία".

Τώρα... κολλάω στο "google" στην αναζήτηση ενημέρωσης...

Όχι! Αυτή τη φορά, δε θέλω να μάθω. Τίποτα!

Δε θέλω να ξέρω τίποτα!

Κάτι μου είπαν, πάλι, τα πουλιά και τα όνειρα... και μετά τα γεγονότα.

Όπου μπορώ γυρίζω την πλάτη, όπως τότε με σένα, που έγινα πέτρα.

Τώρα όμως, αν συμβεί κάτι... ξέρω, δεν θα τ' αντέξω!

Σε προειδοποιώ: αν ψάχνεις για παρέα Εκεί ψηλά, μόνο μην το τολμήσεις!

Στα χιόνια

2010-02-07T02:20:00.000+02:00

15/1/2010

2010-01-20T03:54:00.000+02:00

...Τα άλλα δεν τα έγραψα.

Ίσως άλλη στιγμή.
Θα κρατήσω μόνο τα κύρια σημεία...

Πήγα Εκεί.
Δεν ήσουνα...
Ή ήσουνα;

Ο κυρ Γιώργος συγκινήθηκε πολύ.
Με κράτησε ώρα στην αγκαλιά του.
Μάλλον δεν πάει κανένας να τον δει...

Όταν μ' άφησε απ' την αγκαλιά του, έψαχνε στην ντουλάπα του.
Τα χέρια του έτρεμαν...
Νόμιζα πως έψαχνε την ζακέτα του, μήπως με συνόδευε πιο έξω...
Όταν τον είδα να μου δίνει λεφτά... (και πολλά λεφτά!) τρελάθηκα!
Μαλώσαμε.
Επέμενε, επέμενα.
Μόνο όταν τον απείλησα ότι δεν θα ξαναπάω να τον δω, μόνο τότε τα έβαλε στην κρυψώνα τους.
Συγκινημένοι και οι δυο όταν έφυγα.
Εγώ είχα ένα λόγο παραπάνω να είμαι συγκινημένη.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Ούτε να το χωνέψω!
Βρήκε άνθρωπο να πληρώσει για την αγάπη!

Κατέβηκα τα μισά σκαλιά.
Τα μέτρησα νοητά. Πάλι και ξαναπάλι. Ποτέ μου δεν κατάφερα να τα μετρήσω σωστά!
Ίσως την επόμενη φορά.

Σταμάτησα ξανά στα κορίτσια.
Μιλήσαμε γενικά, μέχρι που θυμήθηκα και ρώτησα αν πήγε εκεί ο κυρ Νίκος...
Ζωντάνεψε το χαμόγελό μου με το "Ναι" και λαχτάρησα να τον συναντήσω.

Ήταν αργά όμως...
Ο κυρ Νίκος σου κάνει παρέα εκεί ψηλά και σου λέει πάλι ανέκδοτα.
Πάλι ζωγραφίζει, αλλά αυτή τη φορά στους ουρανούς.

Έφυγε το καλοκαίρι. Στις 17 Αυγούστου 2009. Εγώ ήμουνα διακοπές.

Μου έδειξαν το δωμάτιο...

Έφυγα.
Κατέβηκα και τα υπόλοιπα σκαλιά.
Αυτά ούτε που σκέφτηκα να τα μετρήσω.

Είχε νυχτώσει.
Έβρεχε πάλι.
Έτρεχα...
Ούτε που ήξερα πια πως ένιωθα.

Απόσπασμα (Τα περσινά μαύρα χιόνια)

2010-01-16T23:14:00.001+02:00

«Ήσουνα τόσο χαρούμενη χθες, που από μέσα μου σκεφτόμουνα, να δεις που κάτι θα γίνει και θα μας την χαλάσουνε…» μου έλεγε ο άντρας μου, ο γιόκας σου παππού μου, την ώρα που με έφερνε απόψε στο Νοσοκομείο. Είναι κι εκείνος προληπτικός.

-«Τώρα θα μου πεις, άμα δεν ταιριάζατε δεν θα συμπεθεριάζετε. Σε πρόλαβα, Πέτρα!»

-«Ναι. Ταιριάξαμε σε κάποια πράγματα».

Και που λες, φάνηκε χθες η χαρά μου με το δώρο του να με πάει στα χιόνια. Ποια χιόνια; Νύχτα βρήκαμε, ομίχλες βρήκαμε, μαύρα σκοτάδια βρήκαμε. Δύο στάσεις πεντάλεπτες κάναμε και εμένα μου βγήκε η γλώσσα να προλάβω, να τρέξω και κανένα μέτρο παραπέρα, μπας και φωτογραφήσω -τάχα- διάφορα σημεία και όχι τα ίδια και τα ίδια. Κι όλα αυτά, για να τις ανεβάσω στο blog, να δει ο κόσμος τα χιόνια μας και τα Χάνια μας. Κυρίως! Γιατί χιόνια έχουν κι αλλού. Χάνια δεν έχουν.

-«Χάλια… δεν ξέρω!»

Κι αφού ξύλιασαν και τα χέρια δεν τα όριζα απ’ την παγωνιά, βλέπεις δεν φόρεσα τα γάντια, (πώς να χειριστείς την φωτογραφική μηχανή με γάντια;) πριν πάρουμε το δρόμο του γυρισμού, είπα να πιάσω λίγο χιόνι και να κάνω μια χιονόμπαλα, να την ρίξω πάνω στο αυτοκίνητο, να φαίνεται ρε παιδί μου, ότι είδαμε κι εμείς χιόνια, και ότι το αυτοκίνητο γύρισε από τα χιόνια. Τι παραπάνω έχουν οι άλλοι δηλαδή που έχουν χιόνι στα μέρη τους, στο σπίτι τους, στην αυλή τους ή είχαν την άνεση να πάνε εκδρομή στα χιόνια και εμείς δεν είχαμε;

Ας νιώσουμε βρε αδερφέ, είπα μέσα μου, κάτι παραπάνω από αυτούς που θα δούνε τις φωτογραφίες, γιατί περίπου ίδια θα νιώσουμε. Εκείνοι θα το απολαύσουν κιόλας, ενώ εγώ ξύλιασα, αγχώθηκα, έτρεξα έκανα μιάμιση ώρα ταξίδι για να τα δω αυτά τα χιόνια.

Κάπου εκεί χαιρετώντας τα Χάνια και τα χιόνια, φυσικά, κοίταξα τον δρόμο που πάει για το χωριό μου και μελαγχόλησα. Σκέφτηκα από μέσα μου:

«Α, ρε χωριό μου! Δεν είναι καλά ο παππούς αλλιώς θα ερχόμουνα!»

Πήγαν να με πάρουν τα δάκρυα, αλλά ο γιος σου δεν κατάλαβε τίποτα.

«Έλαμπα από χαρά», λέει.

Έλαμπα άντρα μου. Έλαμπα! Σκέψου όμως, να ήταν πιο νωρίς, να είχε ήλιο, να πηγαίναμε και στο χωριό, να είχαμε περισσότερο χρόνο, να ήταν καλά κι ο παππούς κι εκεί να δεις λάμψη! Ήλιος θα γινόμουνα, άντρα μου! Θα σ’ έκαιγα. Κι ας ήταν και νύχτα.

Χτύπησα τα παπούτσια καλά πριν μπω στο αυτοκίνητο, γιατί ο γιος σου έχει κι ένα κόλλημα μ’ αυτό, (εκτός από την έκτη αίσθηση), κι επειδή εγώ πάντα κοιτάζω τη θέα ψηλά και γύρω και ποτέ τι πατούν τα παπούτσια μου, μπήκα μέσα, τον φίλησα, τον ευχαρίστησα και φόρεσα τα γαντάκια μου τα κόκκινα.

Ναι, αυτά τα πλεχτά, τα παιδικά της Χαράς. Αυτά βρήκα μπροστά μου, αυτά πήρα. Άκου μαύρα γάντια στο χιόνι! Που ακούστηκε; Τα είχα δει κι αυτά αλλά δεν τα ήθελα.

Ο γιος σου άρχισε να οδηγεί και τότε είδα ότι η μία και μοναδική χιονόμπαλα που είχα κάνει, απαλή, (μη σκεφτείς πέτρα), είχε σκορπιστεί σε όλο το παρμπρίζ του αυτοκινήτου, (απόρησα που δεν με μάλωσε ή δεν έβαλε υαλοκαθαριστήρες) και φαινόταν σαν βροχή. Σαν νερό…. Και σα δάκρυα ….(άμα το γυρίσουμε στο βαρύ).

Τώρα, όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ, δεν έχω συγκρατήσει σκηνή που να δουλεύουν οι υαλοκαθαριστήρες. Μάλλον στέγνωσαν γρήγορα.

-«Τι να πω; Θα σε γελάσω».

Η ώρα περνούσε, ο ουρανός κατεβαίνοντας παρακάτω από την ομίχλη είχε πανέμορφα σύννεφα σε χρώματα σιέλ γκρι και αποχρώσεις του μπλε. Ήθελα πολύ να τα φωτογραφίσω κι αυτά. Χρόνος όμως δεν υπήρχε και στην μηχανή δεν έχω έξτρα φλας, οπότε ήξερα από άλλες φορές πως αυτές οι φωτογραφίες ήταν άχρηστες. Κι έπειτα, εσύ με περίμενες. Έπρεπε να είμαι εκεί τουλάχιστον στις 6:30 να προλάβω να σε ταΐσω εγώ και όχι τα κορίτσια. Τότε γιατί ερχόμουνα; Για να πω ότι ήρθα ή για να βγάλω την υποχρέωση; Δεν ξαναείπα λοιπόν πουθενά «σταμάτα» στον γιο σου. Το είπα μόνο μια φορά όμως, παρακάτω, φτάνοντας στο Βόλο, όταν είδα ένα ωραίο Χριστουγεννιάτικο αστέρι πάνω σε ένα μεγάλο πλάτανο.

«Εδώ άντρα μου θέλω να σταματήσεις. Μ’ αρέσει πολύ αυτό το αστέρι!»

Για πότε φρέναρε πάνω στη στροφή, για πότε βρεθήκαμε στην άκρη παρκαρισμένοι, ούτε που κατάλαβα. Κι αυτός ο πλάτανος, πάνω στη στροφή ακριβώς. Κι αυτή η στροφή, εκεί στον πλάτανο δίπλα. Λες και δεν έχει παραπέρα δρόμο. Νομίζω σ’ εκείνη τη στροφή βρίσκω και φυτεία από αγριοκυκλάμινα. Απ’ ότι θυμάμαι από κει είχα ξεριζώσει κάποτε ένα. Αχ! αυτό το κυκλάμινο του βουνού! Μου έχει πάρει τα μυαλά. (http://kyklaminovounou.blogspot.com)

-«Αύρα, γερά. Μη μιλάς για ξεριζώματα. Θα πας αλλού πάλι και δεν πρέπει».

Σιγά που θα πήγαινα αλλού. Την ανηφόρα πήρα για να πάω κοντά στον πλάτανο και στο αστέρι. Ήμουνα τόσο κοντά σ’ ένα χρυσό αστέρι με μακριά ουρά, σιγά μη δεν πήγαινα.

Ποιος είδε αστέρι να κατεβαίνει στα πλατάνια, να το φτάνει να το πιάσει με τα χέρια και να μην το κάνει;

-«Εσύ το ‘κανες; Άμα ήθελες, όμως, μπορούσες! Στοπ, τζιζ. Μπορεί να πάθεις και ηλεκτροπληξία. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει ένα ψεύτικο αστέρι!»

-«Ποιος είδε γλάρο στο βουνό» που λέει και το τραγούδι, κι όμως διαψεύστηκε. Εγώ είδα και στα βουνά και στην Ιάσωνος. Δεν θα αφαιθώ όμως στους γλάρους, αυτοί ξέρουν πως τους αγαπώ γιατί τους ταΐζω κάθε μέρα. Κοντεύουμε να γίνουμε οι μασκώτ της παραλίας και της Ιάσωνος, αλλά δεν το μαρτυράμε, παραπέρα. Άσε κάποια πράγματα να τα ξέρουν μόνο αυτοί που μας βλέπουν. Μην τα λέμε και όλα!»

Να απλώναμε λέει τα χέρια μας τις νύχτες, όχι μόνο εγώ, και να πιάναμε ένα αστέρι από τον ουρανό! Τι καλά που θα ήτανε! Να το χαϊδεύαμε και μετά να το καβαλάγαμε σαν τη σκούπα της μάγισσας που πετάει και να μας πήγαινε εκεί ψηλά, να μας ταξίδευε, να βλέπαμε από ψηλά την γη την νύχτα!

Τι ωραία που θα ‘τανε! Τι καλά που θα ‘τανε!

Παγωμένη νύχτα

2010-01-15T00:58:00.006+02:00

Απόψε ήταν μια παγωμένη νύχτα και συνεχίζει να είναι, απ' όλες τις πλευρές...
Σαν απόψε, σαν αύριο, σαν χθες, σαν τώρα.

Τώρα ήρθα στον υπολογιστή, μόνο για να σου γράψω.
Απ' το μεσημέρι δεν έχουμε θέρμανση και καθόμουνα στο τζάκυ...
Αύριο μπορεί να έρθει ο μάστορας και το σπίτι είναι παγωμένο.
Οι καρδιές μας να δεις!
Και οι χτύποι βουβάθηκαν.
Καλύτερα...

Μετά, που έμεινα μόνη μου εκεί και ο γιος σου πήγε για ύπνο, σκεφτόμουνα:
"Να βάλω δυο ξύλα ή να τ' αφήσω να σβήσει και να πάω νωρίς για ύπνο, να πάψω να σκέφτομαι;..."

Τότε θυμήθηκα που κάποτε είχα κάψει το βιβλίο της μάννας και μετά από χρόνια χρησιμοποίησα τη σκηνή για να το μετατρέψω σε μυθιστόρημα.
Μετά σκέφτηκα μήπως θα ήταν καλύτερα να κάψω και το δικό σου...
Σκέφτηκα όμως πως θα είναι δώρον άδωρον, αφού ήδη ανέβασα αποσπάσματα στον αέρα, αφού είναι ήδη σε χέρια φίλων και γνωστών, υπό μορφήν φωτοτυπίας, πέρα απ' τον υπολογιστή, τα τσιπάκια, τους σκληρούς δίσκους και τους μαλακούς...

Έτσι, θα σε ζέσταινα απόψε...
Όχι, παππού μου. Τότε ήμουνα απογοητευμένη, γιατί νόμιζα πως δεν άξιζαν τα γραπτά μου.
Τώρα ξέρω άλλα...

Όχι, δεν είμαι απογοητευμένη.
Ίσα ίσα νιώθω και υπερήφανη.
Απλά, θα σου κράταγα μια διαφορετική συντροφιά, απ' το να σου κρατάω το χέρι σου, όπως τότε...

Δεν ήρθα όμως για να μείνω.
Έχουν ξυλιάσει τα γυμνά πόδια μου.
Μια ζωή ξυπόλητη, σαν τους γύφτους, χειμώνα καλοκαίρι!
Ήρθα για να σου γράψω ότι σε σκέφτομαι, ότι σ' αγάπησα πολύ, και όλα όσα εσύ ξέρεις.

Όχι, δεν θα κάψω το βιβλίο σου!
Θα γεμίσω ξύλα το τζάκυ (ναι με υ, μια ζωή επαναστάτρια) και θα κάτσω εκεί δίπλα, να διαβάσω τι έγραφα τότε στο βιβλίο της μάννας, γιατί το έχω ξεχάσει.

Να θυμηθώ άλλες βραδιές που κι εκείνες πονούσαν, σαν την αλήθεια.
Καληνύχτα, μπαμπά!
Αύριο, μετά τον μάστορα του καυστήρα, θα πάω εκεί.
Αιωνία σου η μνήμη και προστάτεψε σε παρακαλώ την καρδιά μου.
Να' ναι βουβή κι αθόρυβη, όπως απόψε.

Στο Πήλιο χιόνισε.
Γι' αυτό και τόση παγωνιά.

Ο δαίμων του χρόνου

2010-01-13T23:53:00.002+02:00

Παππού, μπέρδεψα τις ημερομηνίες...
Λογικό, αφού γύρισα τόσο πίσω...
Γι' αυτό και τα εμπόδια ακόμα για την Ζαγορά...
Ως τότε, στα χνάρια σου.
Στα φανερά, εννοώ.

Αποδείξεις...

2010-01-13T23:49:00.003+02:00

Οι αποδείξεις για τα λόγια... τα γραμμένα.

Κι άλλο λάθος! Χρόμος=Χρόνος
Είναι που σκέφτομαν τον "Δρόμο"...
Είναι που βιάζομαι να φύγω απ' τα χνάρια σου και να πάω στ' άλλα...
Η Πέτρα φωνάζει: "Στάσου στα ίσσια σου!" λέει.

Απόσπασμα 15/1/2009

2010-01-13T23:11:00.001+02:00

Για το δρόμο, πήρα τη μυρωδιά...

Κι εκεί στα φανάρια που πήγαν να με πάρουν τα κλάματα, γιατί ένιωσα αξιολύπητη, η πέτρα μου φώναξε:

«Στοπ, βράχε. Κράτα γερά! Βάστα, βράχε, βάστα! Μη σε λυγίσει η μυρωδιά!»

Κι εκείνο πάλι του ταμία, το: «Είστε καλά;» σε ποιον απευθυνόταν; Δεν μπορεί να το είπε στην βοηθό του, ούτε ήταν κανείς άλλος εκεί. Μπορεί να το είπε σε μένα, μπορεί και να μιλούσε μόνος του, πάντως εμένα δεν μου βγήκε απάντηση. Μόνο κοίταξα γύρω, να δω αν υπήρχε άλλος, δεν είδα κανέναν, πήρα τα ρέστα, καληνύχτισα κι έφυγα.

«Δεν έφαγα παππού. Ήρθα όσο πιο γρήγορα γινόταν και πήρα απ’ όλα. Απ’ όλα θα σου δώσω. Θες μπιφτέκι; Θες γιαούρτι; Θες πορτοκαλάδα; Σοκολάτα; Μόνο περίμενε λίγο να πάω τουαλέτα και να πλύνω τα χέρια μου».

Έτρεξα σαν τρελή στην τουαλέτα, μόνο και μόνο για να δω την εικόνα του βράχου μου. Μ’ αυτή την όλο καρδούλες μπλούζα, κανένας δεν μου είπε πόσο όμορφη είμαι. Γιατί; Τι είναι αυτό που κάθισε στο πρόσωπό μου; Είδα ένα μελαγχολικό χλωμό πρόσωπο, με σακουλιασμένα μάτια και κατάμαυρους κύκλους. Είδα δύο χείλη ξασπρισμένα και το σημάδι του σκύλου μας στο πάνω χείλος. Πρέπει να μου έπεσε ο σίδηρος πάλι. Έχω δυο μήνες να πάρω και δεν τρέφομαι σωστά.

-«Αχ, Αύρα μου, αχ βράχε μου, κάνε υπομονή. Θα περάσει κι αυτό. Δεν βλέπεις την λάμψη που εκπέμπουν τα μάτια σου; Αυτό φτάνει. Ταΐζεις την ψυχή σου αυτόν τον καιρό, και αυτό το είχες ανάγκη. Αυτή η βιταμίνη ήταν που σου έλειπε τόσα χρόνια και τώρα την βρήκες. Πάρε όση περισσότερη μπορείς. Τώρα που ο πατέρας είναι εδώ. Πριν φύγει, γιατί μετά δεν θα έχεις από πού να πάρεις. Πάρε, τώρα, όση περισσότερη μπορείς. Τις άλλες θα τις βρεις στα φαρμακεία. Μη φοβάσαι».

-«Καθρέφτη μου, αυτή την πλεονάζουσα τοξίνη, πως θα την ξεφορτωθώ; Δεν την θέλω. Με πνίγει».

-«Έννοια σου και θα φύγει. Μετά τον σάλτο του παππού, θα γεμίσεις την μπανιέρα σου νερό, θα ρίξεις αρώματα και ροδοπέταλα και δεν θα την ξαναμυρίσεις ποτέ ξανά αυτή τη μυρωδιά».

-«Καθρέφτη μου, πειράζει να είναι και ο άντρας μου μαζί;»

Ήξερα ότι δεν κάνει, αλλά εγώ το είχα υποσχεθεί στον παππού πως ό,τι φέρω, θα του δώσω. Έτσι, γυρίζοντας απ’ την τουαλέτα που ήταν πάλι πλημμυρισμένη, (είδα την αιτία του προβλήματος, χαλασμένο καζανάκι, έτρεχε απ’ έξω σταγόνες, γέμισε ήδη ο κουβάς που είχε βάλει η καθαρίστρια και πλημμύρισε το πάτωμα πάλι) δοκίμασα να λιώσω ένα κομματάκι τηγανιτής πατάτας στα δάχτυλά μου, έτσι, για να πάρει λίγη γεύση το χειλάκι του παππού. Είδα όμως πως αυτό ήταν μάταιο, γιατί ο παππούς δεν επικοινωνούσε με την γλώσσα του. Το ίδιο συνέβη και με το γιαουρτάκι που έκοψα με το μαχαιράκι. Λίγο στην μυτούλα και τσουπ στα χείλη του, να λιώνει και σιγά σιγά να γευθεί την γεύση του. Για ώρα είχαν ασπρίσει περισσότερο κάποια δόντια του από τα κομματάκια του γιαουρτιού που δεν έλιωσαν. Δίνοντάς του νεράκι κι άλλες φορές, κατάφερα να καθαρίσουν τα δόντια του και να φτάσουν ίχνη γιαουρτιού στο στόμα του και στον λάρυγγά του.

Έδειχνε χαρούμενος κι εκείνος, απ’ το πάθος μου να του δώσω γεύσεις ζωής κι ένα δάκρυ κύλησε απ’ το μάτι του.

Καλά. Άνοιξε τορό!

-«Τορός; Τι είναι αυτό πάλι;»

-«Τορό λένε στο χωριό μου, τον δρόμο που ανοίγει κάποιος πάνω στο απάτητο χιόνι. Όταν δεις πατημασιές πάνω στο χιόνι, σημαίνει πως κάποιος πέρασε από κει και άνοιξε τορό. Έτσι κι ο παππούς έχει ανοίξει τορό εδώ και μέρες κι από κει περνάνε συχνά – πυκνά μόνα τους ή παρέες παρέες τα δάκρυά του».

-«Τι δεν έγραψα; Και τι έγραψα;»

-«Και γιατί υπάρχει λόγος να τα γράψεις;»

Νιώθω πολύ κουρασμένη. Απόψε αν μπορούσα να κοιμηθώ εδώ, θα κοιμόμουνα χωρίς χαπάκι, σίγουρα.

Α, ρε παππού, τυχερέ! Εμένα να δω ποιος θα με κοιτάξει.

«Κατάλαβα», είπα στην κόρη μου μετά από μια τηλεφωνική διαφωνία. «Κι εσύ, γιατί μένεις τόσες ώρες εκεί; Θα καταρρεύσεις».

«Κάψ’ τε με, Χαρά, αν πεθάνω, κάψ’ τε με!»

«Θα σε κάψουμε μαμά, αλλά πρόσεχε κι εσύ τον εαυτό σου. Εγώ πάντως, αν φύγει ο παππούς, να ξέρεις ότι δεν θα έρθω. Δεν τ’ αντέχω».

«Μα κορίτσι μου…»

-«Ούτε κορίτσι μου, ούτε αγόρι μου. Δεν αντέχουν τέτοια τα παιδιά. Αλίμονό μας, τι μας περιμένει Αύρα μου!» 2: 43

Απόσπασμα 14/1/2009

2010-01-13T23:05:00.000+02:00

Πεινάω τόσο, παππού! Και το κυλικείο είναι κλειστό. Απόψε δεν έχω ούτε σοκολάτα. Πως θα γλυκαθώ τη νύχτα; Είδα μπροστά μου το ψωμί όταν έφυγα και πήρα λίγο μαζί μου. Όχι για μένα. Για τα πουλιά. Τόσες μέρες δεν το είχα σκεφτεί να τα ταΐσω. Το πρωί ήρθε ένα άγνωστο για μένα πουλάκι κοντά μου.

Ήταν μεγαλύτερο απ’ τα σπουργιτάκια, είχε πορτοκαλοκίτρινη κοιλίτσα και με κοίταζε. Τότε θυμήθηκα τους γλάρους μου και ότι εκείνοι ήρθαν κοντά μου με ψωμάκι. Δεν ξέρω αν θα χιονίσει, παππού, πάντως σήμερα είδα πολλούς γλάρους και στο Νοσοκομείο και στην γειτονιά μου. Ακόμα και στην αυλή του Ασύλου Ανηλίκων είδα και του 1^ου Γυμνασίου – Λυκείου της Νέας Ιωνίας. Οι γλάροι περίμεναν στη γραμμή οι γλάροι, πότε θα πέσει κανένα πατατάκι απ’ τα παιδιά ή κανένα γαριδάκι. Τόσοι όμορφοι που είναι, είμαι σίγουρη πως τα παιδιά δεν θα τρώνε πια στο σχολείο! Σίγουρα θα ταΐζουν τους γλάρους! Τι δουλειά είχαν εκεί όμως οι γλάροι; Έχει τόσους σκουπιδότοπους ο Βόλος! Εκεί βρήκανε να πάνε; Ο Νίκος λέει ότι είναι γρουσουζιά. Ελπίζω μόνο, μη πάθουν τίποτα τα παιδιά! Όχι, άλλο κακό στα παιδιά! Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος παιδί ήταν και Έφυγε τόσο άδικα! Οι γλάροι όμως σε κτίρια και αυλές που συχνάζουν παιδιά, είναι κακό σημάδι.

Ξουτ, γλάροι! Μακριά απ’ τα παιδιά. Όχι εσείς. Το κακό.

Το ψωμάκι θα το μοιράσω το πρωί στα πουλιά. Όσο και να πεινάω τώρα και τη νύχτα, δεν θα το φάω εγώ.

Το πρωί πέταξαν γύρω μας πολλά πουλιά, παππού. Μια ομάδα σπουργιτιών, μάλιστα, έδωσε ρεσιτάλ. Έκανε πέρα δώθε, όπως κάνουν τα εκπαιδευμένα περιστέρια! Όνειρο ήταν σου λέω! Αύριο να σηκωθείς κι εσύ να τα δεις. Θα το ξανακάνουν. Για σένα! Κι ένα περιστέρι έκανε ένα πανέμορφο κυκλικό πέταγμα μπροστά μου, λες και ήθελε κάτι να μου πει. Έκανε έναν μεγάλο κύκλο, πετούσε αργά στην αρχή, φαινόταν ότι ερχόταν καταπάνω μου, μετά ζωγράφισε στον αέρα ένα αργό κυκλικό πέταγμα, μετά κάθισε στο κλαράκι του και με κοίταζε.

Τι σου είναι τα πουλιά, παππού! Και η φύση!

Πήρα και την κολόνια μου μαζί μου απόψε. Πρώτη φορά στη ζωή μου κουβαλάω στην τσάντα μου μπουκάλι κολόνιας! Είναι πολλές οι ώρες, παππού, και θα μυρίσω πάλι εκείνο το κακό άρωμα…. Μπερδέψαμε τα αρώματά μας, παππού.

Τι να πρωτογράψω τώρα; Θα κρατήσω μόνο σημειώσεις. Σου έβαλαν αίμα μετά από κάποιους καβγάδες που έκανα.

Ο γιατρός, «ο φίλος μου», μου είπε να μείνω μέσα γιατί με χρειαζότανε! Μετράει η νύφη σου, παππού, τι νόμιζες! Κι ας κοντεύει τα πενήντα! Και η φυσικοθεραπεύτρια είπε: «Να μείνω».

Η σφουγγαριστρού μου έδωσε «Συγχαρητήρια», όταν έμαθε ότι είμαι νύφη.

Ο κυρ – Νίκος έψαχνε τα κλειδιά.

Η Μαρία δεν έστρωσε τα χαλιά. «Έβρεχε καταρρακτωδώς», είπε. Έχει και δύο έμπλαστρα στην πλάτη.

Ποιος είναι καλά, παππού μου; Κι εγώ σέρνομαι. Θα τα στρώσει όμως, εκείνη την ώρα... Τα χαλιά! Θα την βοηθήσουν και οι θείες.

Ναι. Μη μας περάσουνε και για ξεβράκωτους! Και θα τα καμαρώνουμε όλοι μαζί μετά. Τα χαλιά μας…

-«Και τα χάλια μας…»

«Θα πεθάνω!», μου είπες το πρωί.

«Θα πεθάνεις; Τι χαζομάρες λες, παππού;».

Βράχος εγώ. Δε με λύγισες σήμερα. Το πήρα αλλιώς και σε κορόιδευα.

«Έτσι πεθαίνουν οι άνθρωποι, παππού; Εσύ είσαι καλά, παίρνεις τα φάρμακά σου, σούζα είναι οι γιατροί και το κυριότερο, μιλάς. Έχεις δει κανέναν που πεθαίνει να μιλάει;»

«Το καταλαβαίνω εγώ».

«Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Είσαι εξαντλημένος, γι’ αυτό».

Και που σου είπα προχθές καλό ταξίδι και να δώσεις χαιρετίσματα στη μάννα και στους άλλους γονείς, τι έγινε; Σπάσαμε τα βράχια μας και οι δυο. Γι’ αυτό, κόντρα στα νερά από το ποτάμι που πάνε να μας παρασύρουν. Τέλος. Όταν φύγεις, ας βρέξει όσο θέλει.

Απόσπασμα 13/1/2009

2010-01-13T22:52:00.001+02:00

6: 11 Όπα! Πρωί – πρωί και είμαστε 38 πυρετό. Τι κάνουμε, παππού; Θα κάνεις κι άλλη πρόβα; Άστο, ρε παππού. Αφού δεν σου πάει αυτό το άθλημα. Ασ’ τους Ολυμπιακούς. Μας φτάνει μόνο ένας περίπατος στην Χλόη αργά – αργά με το μπαστουνάκι. Κι ας βρέχει. Είμαστε ντοπαρισμένοι, δεν είμαστε για Ολυμπιάδα.

6: 27 Έξω έπιασε πάλι δυνατή μπόρα.

«Και μέσα σου φαίνεται…»

Κι η Μαρία σήμερα θα στρώσει τα χαλιά στο σπίτι σου παππού κι ίσως δεν έρθει να της παραδώσω το χέρι σου, που σε λίγο θα πιάσω. Ξημερώνει και θα σε ξυπνήσω. Άρχισε κι η καθαρίστρια να σφουγγαρίζει.

Μεσ’ τ’ άγρια μεσάνυχτα, κορίτσι μου; Δεν σε χώραγε το κρεβάτι σου να κοιμηθείς;

6: 55

-«Τι κι αν ο καθρέφτης της τουαλέτας σου ξύπνησε ιδέες πάλι, βράχε μου, εδώ δεν είναι έκθεση για να τα γράφεις, παραφυλάνε οι κριτικοί κι ο Χάροντας μαζί. Ξύπνησαν ήδη όλα τα πουλιά και μουρμουρίζουν. Στην πρώτη πρωινή μουρμούρα π’ άκουσες, υπερίσχυσαν τα κοράκια».

-«Πάντως, ο καθρέφτης δείχνει και φάτσες συνοδών τσαλακωμένες, με μάτια μαύρα κύκλωπα, σαν του παππού τα μάτια. Τι κι αν η τουαλέτα πλημμύρισε, αλίμονο στην καθαρίστρια που δεν θα πάρει υπερωρία. Εσύ το νου σου στο παιδί, στον παππού ήθελα να πω. Αρχίζει η μάχη. Οπλίσου. Απόψε μια χαρά τα κατάφερες και ήσουνα εκτός, τώρα εντός και επί τ’ αυτά στο καθήκον. Σε θέλω, όμως, βράχο. Γελάκια εσύ όταν ξυπνήσει ο παππούς, χαρές και πανηγύρια. Ας τον να λέει ό,τι θέλει. «Εσύ, θα βλέπεις και δε θα μιλάς». Έτσι δεν σου έλεγε η μάνα, όταν σε προετοίμαζε για τον δικό της σάλτο; Βράχος, λοιπόν, μα μη ξεχαστείς. Να θυμηθείς να κλάψεις, να ξεθυμάνεις. Τώρα κοντά που βρέχει. Μετά, δεν θα προλαβαίνεις ν’ αφεθείς. Έχεις πολλά να πράξεις. «Η δυνατή, εσύ!» Το είπαν όλοι οι άλλοι».

-«Ναι, πέτρα μου… Να θυμηθώ να κλάψω…»

Ε.Σ.Υ έγραφε ένα ασθενοφόρο που είδα έξω απ’ το παράθυρο της τουαλέτας και το πήρα σα να απευθύνονταν σε μένα.

-«Εγώ; Τι εγώ, πάλι; Τι έκανα, πάλι, εγώ;»

-«Όχι εσύ, βρε χαζό, το ΕΚΑΒ».

-«Με το ΕΚΑΒ ήρθαμε εδώ. Μας έφερε το Ελληνικό Σύστημα Υγείας».

-«Που να μην έσωνε!»

Απόσπασμα 13/1/2009

2010-01-13T22:47:00.000+02:00

«Μάτι δεν έκλεισε», έκανα νόημα στη νοσοκόμα, τώρα που έφερε τους ορούς. Είπα να της πω, «κάτι χάσαμε και οι δυο και τον έβαλα να το ψάξει», αλλά δεν το είπα. Μήπως θα καταλάβαινε; Καλό κοριτσάκι όμως. Πρώτα μου ήρθε να της πω για το καζανάκι. Μετά μετάνιωσα. Ύστερα, μου ήρθε να της χαρίσω ένα βιβλίο της «μάννας» που κουβάλησα μαζί μου σήμερα. Έριξα μια ματιά στα συμπτώματα και στους χρόνους του δικού της σάλτου, για να συγκρίνω. Τώρα, θα μου πεις, μοιάζουν οι σάλτοι; Καθένας κάνει το δικό του ιδιαίτερο πήδημα. Όλα είναι εξίσου θεαματικά, όση διάρκεια κι αν έχουν. Δεν της έδωσα το βιβλίο τελικά. Τι να το κάνει το κοριτσάκι; Για να κλαίει με μαύρο δάκρυ και ν’ ανησυχεί για την μανούλα της; Γι’ αυτό είπα, ό,τι γράφω για σένα παππού, θα είναι χαρούμενο. Αν μας προκύψει και κανένα βιβλίο (γιατί δεν μου έχω και μεγάλη εμπιστοσύνη πια), να μην κλαίει ο κοσμάκης. Από γέλιο έχουμε ανάγκη.

Μ’ έκανες και γέλαγα μετά τ’ απόγευμα παππού, μετά την κρυάδα βέβαια. Μου θύμησες ένα βιβλίο του Αλεξάντερ Ζαρντέν «ΖΕΒΡΟΣ», που ενώ ήταν πεθαμένος, ακόμα και πεθαμένος έκανε πλάκες στην γυναίκα του. Είχε προνοήσει από πριν βέβαια γι’ αυτό. Αμ’, τι νόμιζες; Κάτι τέτοιο πάω να μιμηθώ κι εγώ, και αν βρεθεί κάποιος τυχόν αναγνώστης που μου πει ότι έκλαψε ως εδώ (τουλάχιστον) να μου γυρίσει πίσω το «εμπόρευμα», να του δώσω τα λεφτά του. Και ηθική αποζημίωση από πάνω. Όχι, παίζουμε! Ποιος άλλος συγγραφέας το έχει κάνει; Κανένας.

-«Παντού και πάντα είσαι η εξαίρεση, Αύρα! Μην ξεχάσεις! Οι καλαμιές είναι δεξιά, απ’ την παλιά είσοδο του Νοσοκομείου».

-«Δεν ξεχνάω, πέτρα! Μη φοβάσαι! Τώρα θα μου πεις, εγώ απ’ τα βιβλία μου δεν παίρνω λεφτά. Άρα, δεν έχω υποχρέωση και κάτι να επιστρέψω. Όσο για τον χαμένο χρόνο του αναγνώστη, εκεί είμαι ακάλυπτη. Δυστυχώς, μηδέν κεφάλαιο. Ήδη είμαι μέσα κι απ’ τον δικό μου χρόνο».

-«Οπότε Αύρα μου, της φυλακής τα σίδερα, είναι για τους λεβέντες!»

-«Καπνίζοντας την σκέφτομαι συχνά τη φυλακή. Αρχίζουν λέει τα μέτρα απαγόρευσης του καπνίσματος απ’ το καλοκαίρι και τα πρόστιμα θα είναι μεγάλα και χρηματικά».

-«Λεφτά δεν έχουμε, την κάτσαμε Αύρα! Εκεί να δεις τι έχεις να γράψεις! Έχει εκεί ιστορίες άγραφες, άπειρες! Άλλα άδεια τετράδια των παιδιών, έχεις τουλάχιστον;»

-«Πως, δεν έχω; Έχω!»

-«Τι να σου φτάσουν αυτά, καημένη μου! Εδώ σε τέσσερις μέρες έγραψες τριακιόσιες σελίδες. (Πόσες άραγε;) Ούτε τα ταβάνια δεν σου φτάνουν. Μη χαίρεσαι πάντως. Κι εκεί θα καταργηθεί το κάπνισμα».

-«Ναι, καλά! Σιγά μην κόψουν το τσιγάρο οι φυλακισμένοι! Πώς θα περάσουν τις άδειες μέρες τους;»

Κυρ – Νίκο, δεν πιστεύω να γράφεις τίποτα εκεί πάνω. Εσύ μόνο να ζωγραφίζεις με απαλά χρώματα. Εντάξει; Για να μπορώ ύστερα να γράψω κι εγώ. Μη φοβάσαι. Δεν θα χαλάσω το σχέδιό σου.

Απόψε, είναι ο κυρ – Νίκος που μου κρατάει συντροφιά, χθες ο κυρ – Γιάννης (κι ο κυρ – Νίκος ήτανε αλλά έβλεπε όνειρα χθες) προχθές ο άλλος, την άλλη ο παππούς, είχα παραστάσεις και θέματα, γι’ αυτό γράφω.

-«Εσένα Αύρα, και σε τουαλέτα να σε βάλουνε, πάλι θα βρεις θέμα».

-«Έτσι, βρήκα και τον καθρέφτη στην τουαλέτα».

-«Σ’ εμένα το λες;»

Μου θύμισε τον μαύρο καθρέφτη στο δωμάτιο της Χαράς, (που τώρα έγινε γραφείο δικό μου) που είναι κρεμασμένος απέναντι απ’ το γραφείο με τον υπολογιστή. Μου έχει λείψει τόσες μέρες. Τούτος εδώ στις τουαλέτες, μάλλον δυο είναι, εγώ εστίασα την προσοχή μου στον έναν, δεν έχει κορνίζα. Είναι ένας ή μάλλον δύο ίδιοι, απλοί καθρέφτες, δίπλα δίπλα. Το θέμα τους κυρίως, πρόσωπα. Πρόσωπα νέα, μεσήλικα, γερόντων, ακόμα και εφήβων. Κυρίως αρρώστων, εφόσον οι τουαλέτες είναι για ασθενείς, όπως γράφει η ταμπέλα στην πόρτα. Ναι, γράμματα ξέρω, μα επειδή δεν βρήκα τουαλέτα για συνοδούς και δεν μπορούσα να βάλω καθετήρα, υγιής άνθρωπος, δεκαπέντε και είκοσι ώρες που κάθομαι εδώ κάθε μέρα, ούτε φυσικά και τις πάνες του παππού μπορώ να φορέσω), αναγκάστηκα να πάω. Κι όχι μία, αλλά πολλές φορές. Ελπίζω μόνο να μη κολλήσω κανένα βαρύ μικρόβιο. Που είσαι Ευαγγελάτε μου με τις αποδείξεις σου, να μου τα κάνεις μια μεγέθυνση; Πόσα μικρόβια άραγε, περπατάνε πάνω μου αυτές τις μέρες; Φαντάζομαι!

Στην τσάντα μου; Ώρες ώρες την απολυμαίνω κι αυτήν με οινόπνευμα. Τέτοιο το χουνέρι (χνέρι) που μας έχεις κάνει, Ευαγγελάτε μου, με τις εκπομπές σου. Φτου στον κόρφο μας!

Ήρθε ξανά η καλή γλυκιά κοπελίτσα. Βάλαμε θερμόμετρο πάλι για να τα γράψει στα δικά της τα χαρτιά. Όπως και να το κάνεις, τα δικά μου χαρτιά δεν είναι στοιχεία, όσο κι αν λένε τα ίδια, όσο κι αν συμφωνούνε.

Αποδείξεις έχεις; Πτυχία έχεις; Που είσαι, Ευαγγελάτε μου;

Την είδα που κοίταζε το βιβλίο. Δεν νομίζω να το κατάλαβε ότι είναι δικό μου. Αν με ρωτήσει, θα της το χαρίσω. Δεν είναι ότι το λυπάμαι που έχω λίγα, είναι που λυπάμαι που δεν έχω πολλά, γιατί έτσι κάνω εξαιρέσεις. Είναι δυο οι νοσοκόμες απόψε και καλές. Άλλες φορές χάριζα σε όποιον έβρισκα μπροστά μου. Κυρίως δε, και σε όσους με βοηθούσαν. Από γιατρούς, μέχρι και καθαρίστριες. Ήταν κι αυτό ένα «Ευχαριστώ».

Όχι φακελάκι, κυρία μου! Τα βιβλία μου δεν έχουν οικονομικό αντίκρισμα. Το πολύ πολύ να τα χαρίσουν, να βγάλουν και καμία υποχρέωση δώρου. Δεν εξαργυρώνονται κυρία μου τα βιβλία μου, γι’ αυτό δεν τα πουλάω, κι ας μου λες εσύ ότι πλαγίως είναι κι αυτό ένα φακελάκι.

Συμφωνώ μαζί σου, κυρία μου. Ένα πάρε – δώσε είναι κι αυτό. Δίνοντάς το, θα μ’ αγαπήσουν, θα με συμπαθήσουν και ίσως αύριο μ’ αφήσουν δίπλα στον παππού στο επισκεπτήριο!

-«Συμφεροντολόγα Αύρα! Ευτυχώς που το παραδέχεσαι, όμως! Ελληνίδα δεν είσαι κι εσύ; Μήπως η μάνα όταν είχε κότες, δεν πήγαινε αυγά στον δάσκαλο; Φακελάκι ήταν κι αυτό. Τι ήταν;»

-«Κάτσε, βράχε, κάτσε. Τώρα τα ισοπέδωσες όλα. Και στην Παναγιά πηγαίναμε λαδάκι και κάναμε τάματα. Φακελάκι είναι κι εκεί;»

-«Τα πάντα είναι φακελάκι, Αύρα μου! Τα πάντα. Κι η «Καλημέρα» που θα πεις, κι ένα χαμόγελο στον συνάνθρωπο, φακελάκι είναι κι αυτό. Δίνεις για να πάρεις. Ένα φακελάκι είναι η ζωή. Τι νόμιζες;»

-«Νόμιζα πως η «Καλημέρα» δεν μπαίνει σε φακελάκι. Ότι δεν χωρούσε…»

Του "Χασάπη"...

2010-01-13T22:36:00.000+02:00

26 Μάρτη Έξι το πρωί κοιμήθηκε, επτά και τέταρτο χτύπησε το τηλέφωνο. Πετάχτηκε πάνω τρομαγμένη, όχι τόσο για το τηλεφώνημα που την τρόμαξε τόσο πρωί, άλλωστε δεν ήξερε τι ώρα ήταν, όσο την τρόμαξε ένα παράξενο όνειρο. Έβλεπε τον παππού κι ότι είχε χάσει το κόκκινο βρακί της! Ναι, όπως τ’ ακούσατε: Το κόκκινο βρακί της.

«Ναι; Ποιος είναι;»

«Αύρα μου γλυκιά, έπρεπε να σε ξυπνήσω νωρίς. Πάρε την Χαρά και κατεβείτε αμέσως κάτω. Τώρα όμως. Πρέπει».

«Τώρα, τώρα; Τι ώρα είναι;»

«Επτά και τέταρτο».

«Τόσο πρωί; Έβλεπα όνειρο τον πατέρα σου και είχα χάσει και το κόκκινο βρακί μου…»

«Το κόκκινο βρακί σου;»

«Ναι. Άσε. Θα σου πω. Τώρα σηκώνομαι. Ερχόμαστε».

Σε μισή ώρα είχαν φύγει απ’ το σπίτι, μαμά και κόρη. Ήξεραν και οι δυο πως είχαν μια δύσκολη μέρα. Πέρασε όμως και τώρα κάθεται και προσπαθεί να θυμηθεί λεπτομέρειες από κείνο το παράξενο όνειρο. Θυμάται ότι ήταν κανονικά ντυμένη, αλλά ότι είχε την αίσθηση ότι είχε χάσει το κόκκινο βρακί της. Δεν την ένοιαζε όμως και πολύ, γιατί οι άλλοι δεν το κατάλαβαν. Μετά, δεν θυμάται ποιος, κάποιος της είπε πως βρέθηκε ένα κόκκινο βρακί και κάποιος την ρώτησε αν είναι δικό της. Εκείνη είπε ψέματα:

«Όχι, δεν είναι δικό μου!»

-«Εμ, τι θα έλεγε;»

-«Πέτρα, που βρέθηκες εδώ εσύ;»

-«Γελάστηκες φίλε μου καθρέφτη, αν νομίζεις πως εσύ πήρες τα πρωτεία!»

Μετά αμέσως, είδε τον παππού. Καθόταν στην καρέκλα, εκεί έξω στην αυλή του, στο χωριό, όπως καθόταν κάποτε και αγνάντευε… κατά την Αγία Παρασκευή. Ήταν όμορφος όπως πάντα, αλλά όχι χαρούμενος. Είχε ριγμένο στην πλάτη του το παλιό καφέ, καρό σακάκι του κι εκείνη είχε μια λίστα που έγραφε ποια βιβλία – τάχα- θα του διάβαζε. Τότε εκείνος σοβαρός την ρώτησε:

«Να δω, τώρα Αύρα! Ποιο απ’ όλα τα βιβλία θα μου διαβάσεις! Θα είναι χαρούμενο ή στενάχωρο;»

Τότε εκείνη προβληματίστηκε και κοίταξε την λίστα της. Έψαχνε να βρει ποιο απ’ όλα ήταν πιο χαρούμενο, μα ξύπνησε με την αίσθηση ότι κανένα δεν ήταν χαρούμενο και κυρίως με την έντονη αίσθηση ότι είχε χάσει και το κόκκινο βρακί της!

Η δικιά μου μεταφράζει τα όνειρα από μόνη της. Το κόκκινο το θεωρεί γρήγορο γεγονός. Ήδη της βγήκε. Ήταν το τηλεφώνημα του άντρα της, το επείγον. Το βρακί ή εσώρουχο, δεν ήξερε τι σημαίνει. Όταν θυμηθεί, θα το ψάξει στον ονειροκρίτη. Ίσως κίνδυνος τιμής και υπόληψης, αφού έχει σχέση με βρακί. Η ερώτηση του παππού ήταν σίγουρα το υποσυνείδητό της, γιατί την προηγούμενη νύχτα που διόρθωνε το βιβλίο του, το πετσόκοψε, δηλαδή αφαίρεσε πολύ ύλη και λόγια που θα μπορούσαν να ξύσουν πληγές ή να πληγώσουν συγγενείς. Της πόναγε η ψυχή να σβήνει και να διαγράφει στιγμές της και αλήθειες που βγήκαν στο φως και της άνοιξαν μέσα της βαθιά σημάδια, αλλά ήταν αποφασισμένη. Εκδίδοντας ένα βιβλίο για τον πατέρα, να τιμήσει τις κοινές στιγμές τους ήθελε και όχι να τον στεναχωρήσει.

Ναι, η δικιά μου είναι σίγουρη πως η ψυχή των αγαπημένων μας ανθρώπων δεν χάνεται. Συνεχίζει να υπάρχει, μας βλέπει, μας ακούει και επικοινωνεί μαζί μας.

Τώρα εγώ, τι να πω; Ένας απλός καθρέφτης είμαι! Άβυσσος οι ψυχές των ανθρώπων!

Του "Χασάπη"...

2010-01-13T22:26:00.000+02:00

Καθρεφτήσια Κύματα

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

Πέρασαν έξι μήνες από τότε. Η δικιά μου τώρα πηγαινοέρχεται στην Ζαγορά, στο αγαπημένο της χωριό. Η Χαρά βρήκε δουλειά εκεί για το χαρτζιλίκι της, συνδυάζοντας και τις διακοπές της, οπότε βρήκε την ευκαιρία να χορτάσει τα λουλούδια της, το καινούργιο της σπίτι, το χωριό, αλλά πολύ περισσότερο την Χαρά που λείπει απ’ την οικογενειακή στέγη οκτώ ολόκληρα χρόνια με τις σπουδές της στην Αθήνα. Την αποχωρίστηκε κλαίγοντας στα δεκαεπτά, παιδί ακόμα και τώρα γνωρίζει μια κατασταλαγμένη ώριμη γυναίκα.

Στην Αθήνα δεν είναι εύκολο το ταξίδι. Στο χωριό τώρα το καλοκαίρι, όλα γίνονται πιο εύκολα.

Πάντως, ακόμα κι όταν λείπει, εγώ μαθαίνω τα νέα της. Μου στέλνει τακτικά «κύματα» το φιλαράκι μου που βέβαια δεν γνώρισα από κοντά, ο μεγάλος καφετής καθρέφτης του χωριού. Κι αυτός «ξεκάρφωτος» είναι ακόμα εκεί και κυριολεκτώ με τη λέξη ξεκάρφωτος. Από τότε που τους τον χάρισε ένας φίλος, γιατί δεν τον ήθελε πια στο νέο του σπίτι. «Ότι πρέπει είναι για το χωριό!» τους είπε. Από τότε, μένει ακόμα στηριγμένος εκεί στην γωνία, πίσω απ’ την μεγάλη πόρτα.

Ο φίλος μου είναι πολύ μεγάλος, μεγαλύτερος απ’ την πόρτα, εφόσον διαθέτει συρταράκι, θήκη για βιβλία, ομπρέλες, εφημερίδες, κρεμάστρες ρούχων δεξιά και αριστερά. Ακόμα και στο κεφάλι του διαθέτει ένα σκέπαστρο που κι εκεί μπορεί ο άνθρωπος να στοιβάξει πράγματα.

Ναι, έτσι είναι. Η δικιά μου σε λίγο χώρο, στο παλιό το πατρικό, έκανε τρία μικρά νοικοκυριά. Ένα για καθένα παιδί κι ένα ακόμα μικρότερο, με ένα μόνο δωμάτιο, το «γεροντομοίρη της», όπως λέει, για κείνη και τον άντρα της στα γεράματα.

Επειδή το σπιτάκι του Τάσου είναι ήδη έτοιμο, όλη η οικογένεια και οι μουσαφιρέοι μένουν σ’ αυτό. Τον λόγο όμως έχει ο Τάσος. Είπε στην μάνα του να μη βάλει καρφιά, να μην κρεμάσει τα παλιά τους κάδρα απ’ τον Βόλο, γιατί ούτε κι αυτά δένουν με το νέο σπίτι, οπότε παραμένουν κι εκείνα στοιβιασμένα στο μικρό αποθηκάκι. Κρίμα! Τόσα ξενύχτια για να ταιριάξουν τα κομματάκια των παζλ, γιατί όλα τα κάδρα με παζλ είναι. Ένα παγώνι, ένας βυθός θάλασσας με κοράλλια και ψάρια, κι ένα τοπίο με καταπράσινα βουνά, κάτι σαν το Πήλιο. Πού θα πάει; Δεν θα γεράσει; Όταν, με το καλό, όλα θα τα κρεμάσει στο γεροντομοίρη της! Τότε θα δένουν με την ζωή της και δεν θα την νοιάζει η άλλη έννοια της διακόσμησης, όπως την εννοούν οι άλλοι.

Το γεροντομοίρη της τώρα το καλοκαίρι το παραχώρησε στην Χαρά, αν και δεν είναι τελειωμένο ακόμα κι αυτό. Της το διακόσμησε όμως με άσπρα τούλια και ροζ κουρτίνες και το έκανε κουκλάκι. Για να μένει μόνη της, να ξεκουράζεται χωρίς να ενοχλείται από φίλους και συγγενείς, εφόσον δουλεύει κι όλας.

«Κούκλα το έκανες μαμά!» της είπε η Χαρά μόλις το είδε φέτος.

Όχι που δεν θα το ‘κανε! Και πέρσι κούκλα το είχε. Δως της τούλια της δικιάς μου και είναι ικανή να στολίσει και την σκεπή! Διακοσμήτρια έπρεπε να είχε γίνει, αλλά ας μη το συζητήσουμε. Πολλά θα μπορούσε να κάνει με επιτυχία, αλλά τώρα, πάει. Στην άλλη ζωή.

Στο πρώτο κύμα, που λέτε, ο καφετής καθρέφτης μου έλεγε, ότι έφτασε η δικιά μας κι ότι ήταν πολύ κουρασμένη και ξάπλωσε.

Στο δεύτερο κύμα με ενημέρωσε πως ξύπνησε και πότισε τα λουλούδια της. Πεσμένη την είδε, μου είπε και άκεφη.

Στο τρίτο κύμα μου εξήγησε που οφείλεται η ακεφιά της. Την είδε να βράζει σιτάρι για τον παππού. Πέρασαν έξι μήνες και την άκουσε να ρωτάει την γειτόνισσα σε ποια εκκλησιά να το πάει αύριο. Έχει πολλές εκκλησιές η Ζαγορά. Κάθε συνοικία την δικιά της. Πιο κοντά της πέφτει ο Αϊ Γιώργης, μα θα ήθελε να πάει στην Σωτήρα, αλλά εκεί σφίγγεται λίγο, γιατί δεν ξέρει αν θα βρει τις κατάλληλες λέξεις για να πει «ΚΟΥΡΑΓΙΟ» στον παπά Δημήτρη, να τον παρηγορήσει για την κόρη του που Έφυγε πριν λίγο καιρό, τόσο νέα, τόσο άδικα και ξαφνικά.

Ναι, κύματα έχουμε εμείς οι καθρέφτες, αντί για μηνύματα. Τα εφεύρα εγώ, όταν είδα πως η αγάπη της δικιάς μου για το πεθερό και πατέρα της, πέρασε από σαράντα κύματα και απ’ όλες τις φάσεις.

Το εμπνεύστηκα, πέτυχε και το δεχτήκανε όλοι οι καθρέφτες. Οι γνωστοί μου, τουλάχιστον, όλοι. Είναι τα ίδια με τα μηνύματα που ανταλλάσουν οι άνθρωποι με τα κινητά και το ίντερνετ. Μοιάζουν και με τα κύματα της θάλασσας, ανάλογα τις φουρτούνες… Καμία σχέση όμως, μ’ εκείνα τα πράσινα που σας έλεγα ότι ζωγράφιζε κάποτε στα παλιά ντουλάπια της κουζίνας. Ούτε σαν αυτά τα μπλε που φωτογραφίζει όταν πάει για μπάνιο στο Χορευτό ή σε άλλες θάλασσες. Αλλιώτικα κύματα, μα τόσο ίδια με τα δικά σας, τ’ ανθρώπινα. Όλα και όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας. Άνθρωποι, φυτά, ζώα και πράγματα. Απλά είναι διαφορετικός ο τρόπος που επικοινωνούμε μεταξύ μας. Οι άνθρωποι είναι λίγο εγωιστές. Τους νοιάζει μόνο η δική τους επικοινωνία και δεν ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να πλησιάσουν και τους άλλους κόσμους που είναι γύρω τους, που είναι ζωντανοί, μα όχι άψυχοι, όπως νομίζουν.

Ε, μετά, μπήκα στο πνεύμα. Δεν φυσάει απόψε, ούτε βρέχει, δεν υπάρχουν εμπόδια και έχουμε τακτικά κύματα επικοινωνίας. Ακόμα λέει βράζει το στάρι, στο χαμηλό βαθμό. Ακόμα μπαινοβγαίνει και αλλάζει θέση το λάστιχο στα παρτέρια. Η τηλεόραση κάτι μουρμουρίζει. Φαίνεται δεν την ακούει. Έχει ανοίξει τον υπολογιστή, δεν ασχολείται με φωτογραφίες, ούτε με τραγούδια και βιντεάκια. Φοράει τα γυαλάκια της και κάτι δακτυλογραφεί. Πρώτη φορά την είδε, λέει, τόσο σκεφτική και μελαγχολική.

«Δεν έχεις δει τίποτα φίλε μου!» του είπα.

Συνήθως κάτι άλλο έκανε. Συχνά την έβλεπε και να γελάει και να σιγοτραγουδάει παρασυρμένη απ’ τα τραγούδια που άκουγε.

Τα νεότερα κύματα λένε πως στράγγισε το σιτάρι, τελείωσε το πότισμα, έκλεισε την πόρτα που της τραβούσε την προσοχή, πότε οι αδέσποτες γάτες που ζυγώνουν στο κατώφλι, πότε το κάθε αδέσποτο σκυλί που έχει κάνει δρόμο του την ξέφραγη αυλή της, πότε η ροζ ορτανσία με τα μεγάλα κεφάλια της που πάνε για ρεκόρ μεγέθους φέτος, έσβησε και τα φώτα τα πολλά, χαμήλωσε και την τηλεόραση και συνεχίζει πάλι να γράφει.

«Να γράφει ή να διορθώνει;» τον ρώτησα.

«Δεν ξέρω. Δεν την βλέπω. Δεν μπορώ να καταλάβω. Μπορεί και να διορθώνει. Εκείνη βλέπει την μία μου γωνία κι εγώ έχω για θέα την τηλεόραση, το παράθυρο και τον άσπρο άδειο τοίχο, απέναντι».

«Αν διορθώνει, θα ξεφυλλίζει κάτι εκτυπωμένες σελίδες και θα καταλάβεις», του είπα.

«Δεν ξεφυλλίζει τίποτα. Ένα απλό τσακ τσουκ ακούγεται, σα να φοβάται μη κάνει θόρυβο, σα…» κι αυτός δεν ξέρει.

Δεν χρειάζεται να μου πει πολλά. Καταλαβαίνω. Την ξέρω τόσο καλά την δικιά μου! Την γέννησα. Η δικιά μου γράφει. Απ’ την είδηση ότι βράζει στάρι, κατάλαβα πως έχει μπει σε άλλο κλίμα. Σίγουρα του πεθερού της, αλλά και της μάννας της και της Άλλης μάνας και του δικού της πατέρα. Γιατί όχι; Κι αυτόν τον θυμάται και πάντα του διαβάζει τρισάγιο.

Κατάλαβα. Αύριο θα τους βγάλει στην «αναφορά» όλους. Θ’ αρχίσει απ’ αυτόν που Έφυγε τελευταία, τον Άλλον πατέρα.

«Αναστάσιος», θα διαβάσει ο παπάς στην αρχή, μετά «Ελένη», μετά «Αφροδίτη» και μετά «Δημήτριος». Θα είναι άραγε κανένας τους εκεί; Θα δώσει κάποιος το «παρών»; Το σημάδι του;

Λες και να βρέξει; Κανένας δυνατός αέρας, να πάρει και να τα γυρίσει όλα ανάποδα, μπας και μόνο τότε έρθουν στα ίσια τους;

-«Μπα. Καύσωνα είπαν στις ειδήσεις».

Ότι και να γίνει, η δικιά μου θα πάει. Κι εκείνοι, μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί εκεί στους ουρανούς (άραγε, θα τα βρίσκουν μεταξύ τους;) όλο και κάποιο σημάδι θα της στείλουν. Όλο και κάποιο πουλί εύκαιρο θα βρουν να της στείλουν, όλο και κάποιο σύννεφο σε σχήμα καρδιάς, όλο και κάποια ξεχασμένη σταγόνα βροχής, ακόμα και κανένα κάτουρο πουλιού, ακόμα και κουτσουλιά, όπως προχθές που έτρωγαν με την Χαρά έξω στην αυλή και ένα πουλί την χαιρέτησε αφήνοντας το σημάδι του που έπεσε πάνω στο μπούτι της.

«Α, τα τα!» ξεφώνησε η Χαρά. «Πώς δεν έπεσε μέσα στο πιάτο σου!»

«Γούρι Χαρά μου, γούρι! Καλό σημάδι!»

Την χάρηκε η δικιά μου την κουτσουλιά! Αν το ήξεραν αυτό τα πουλιά, θα είχαν εξασφαλίσει τουαλέτα. Στον Βόλο που την ξέρουν, τα σπουργίτια έχουν κάνει κατάληψη το ένα μας μπαλκόνι. Είδε κι απόειδε η δικιά μου, παραιτήθηκε. Μια φορά τον μήνα το καθαρίζει. Τι να λέει; Ο χρόνος της είναι πολύτιμος. Και να τα κυνηγήσει, δεν θέλει. Έχουν κάνει φωλιά μες τα ξύλα και τα κεραμίδια απ’ το κιόσκι της γειτόνισσας κι έτσι στο δικό μας μπαλκόνι βρίσκει από κουτσουλιές, μέχρι τρίμματα από φελιζόλ, χορταράκια ξερά, χώματα, ακόμα και μωρά πουλάκια έχει βρει που έπεσαν απ’ την φωλιά τους.

Δε βαριέσαι, κυρά μου! «Γούρια!» όπως λες κι εσύ.

-«Να ήταν αυτές μόνο, όλες οι βρωμιές του κόσμου!»

Αυτή τη φορά, έστειλα εγώ επείγον κύμα στον καφετί καθρέφτη του χωριού.

«Τι έγινε, φίλε μου; Τι κάνει τώρα;»

«Ότι έκανε και πριν. Δεν ξανασηκώθηκε απ’ την καρέκλα. Μόνο μια φορά, για να βάλλει ένα ριχτάρι πάνω της, γιατί φαίνεται την βρίσκει πολύ σκληρή και την ενοχλεί περισσότερο στην πλάτη.

Τώρα μου είπε πως κάτι την γαργαλούσε, λέει, στο χέρι και τρόμαξε. Πετάχτηκε πάνω λέει, και είδε να περπατάει πάνω της ένα μεγάλο μερμήγκι με φτερά. Το τίναξε πέρα κι εκείνο βρέθηκε να περπατάει πάνω στον υπολογιστή της.

-«Να το, το γούρι! Να το, το σημάδι, Αύρα! Έρχονται λεφτά!»

Παλούκι λοιπόν αποδείχτηκε αυτή η καρέκλα, αφού δεν είναι ειδική για γραφείο. Είναι απ’ αυτές τις φορμάικα τις ξύλινες που κάποτε τις είχαν για σαλόνι στο φτωχικό τους, τώρα όμως άμα σε βάλουνε να κάτσεις εκεί, είναι σαν να σε τιμωρούν, αν δεν έχει μαξιλάρι.

Όπως και να το κάνεις, ακόμα και οι ποποί των ανθρώπων ευαίσθητοι και καλοπερασάκηδες έχουν γίνει. Δεν αντέχουν και πολλά.

-«Της εξέλιξης, ντε, κι αυτό».

Τα νέα, καθώς και τα κύματα τρέχουν. Σα να πέρασε ένα μεγάλο καράβι και ταρακούνησε τα λιμνάζοντα νερά.

Η Αύρα σηκώθηκε απ’ το επενδυμένο πια παλούκι-καρέκλα και πήρε την μηχανή. Φωτογράφησε εκείνο το μερμήγκι με τα φτερά.

-«Όχι που θα τ’ άφηνε!»

«Πώς κάνεις έτσι; Λες κι είσαι κυνηγός! Έτοιμη με το όπλο σου! Τσακ!» της είπε μια μέρα ο άντρας της, καθώς πήγαιναν για μπάνιο.

Η δικιά μας («μας», αφού την μοιραζόμαστε δύο τώρα), δεν πάει ποτέ πουθενά χωρίς αποδείξεις. Ακόμα κι αν είναι μυθιστόρημα, την φωτογραφία της την έχει!

Πήρε μήνυμα απ’ τον άντρα της, του τηλεφώνησε, είπαν: «Καληνύχτα».

Η Χαρά δεν σχόλασε ακόμα. Είναι βράδυ Σαββάτου.

«Είχε κόσμο πολύ στην πλατεία», της είπε ο μπάρμπα Μήτσος, όταν γύρισε απ’ την βόλτα του.

«Μακάρι, μπάρμπα Μήτσο, να δουλέψουνε λιγάκι και τα μαγαζιά!» του είπε τότε η δικιά μου.

Με τον Τάσο τηλεφωνήθηκαν, Καληνυχτίστηκαν.

Όλη η οικογένεια υπό έλεγχο, ακόμα κι από μακριά. Μόνο εκείνο το μερμήγκι με τα φτερά κρύφτηκε και δεν το βλέπει πια. Τελευταία φορά το είδε που τρύπωξε μέσα στα γράμματα του πληκτρολογίου. Λες να βγήκε όταν εκείνη μιλούσε στο τηλέφωνο έξω στην αυλή, γιατί μόνο εκεί πιάνει σήμα;

Ε, που θα πήγε; Εδώ στη γύρα θα είναι. Δικό της είναι. Γι’ αυτήν ήρθε άλλωστε. Κάτι ήθελε να της πει!

-«Σίγουρα πράγματα!»

Μόνο μη γράψει καμιά δύσκολη λέξη και πατήσει κάποιο γράμμα που έκανε φωλιά του και κρυψώνα του! Άραγε, σε ποιο γράμμα να διάλεξε να κρυφτεί; Μήπως στο άλφα που από κει βγαίνει η αγάπη και η ανθρωπιά; Μήπως στο φι, γιατί φοβάται; Μήπως στο ωμέγα που σημαίνει τέλος; Μόνο μη το σκοτώσει, κατά λάθος!

Βρε, που να πήγε, που να πήγε; Μη το πατήσει κατά λάθος! Είτε με τα δάχτυλα, είτε με τα πόδια, κινδυνεύει να το πατήσει. Και δεν το θέλει.

Πρέπει να έχει ρέντα απόψε και να γράφει, απ’ ότι μου λένε οι πληροφορίες μου. Τώρα τι γράφει κι αν είναι εντός ή εκτός θέματος του βιβλίου της, δεν ξέρω. Ότι κι αν γράφει, καλό είναι. Σημαίνει πως εκτονώνεται. Ξέρω πως έχει ζαλίσει τις εκτυπώσεις του βιβλίου του παππού. Τις έχει ταξιδέψει σε θάλασσες, σε βουνά, στην πρωτεύουσα και στο χωριό, μα όπως το πάει το πράσινο υφασμάτινο σακουλάκι απ’ το φαρμακείο, έτσι το πάει, έτσι το φέρνει. Δεν μπορεί ούτε να το αγγίξει, πόσο μάλλον να το δουλέψει. Έχει κάνει παλιότερα ένα σωρό διορθώσεις με κόκκινο στυλό, έχει γεμίσει όλες τις σελίδες με κόκκινα σημάδια, μα έχει τόσα μαύρα σημάδια μέσα της απ’ αυτή την ιστορία που έχει τάξει να κάνει βιβλίο, που όταν σμίγουν όλα μαζί, μπερδεύονται τα κόκκινα με τα μαύρα… γίνονται μέσα της εκρήξεις, κι έτσι, αυτό το βιβλίο δε λέει να προχωρήσει.

Εγώ την καταλαβαίνω. Τι να διορθώσει στο χαρτί; Στο χαρτί είναι γραμμένη η ζωή της. Διορθώνεται η ζωή; Ποιος στυλός μπορεί να το κάνει αυτό και ποιος συγγραφέας; Να γράψει νέες σελίδες, καλύτερες, σωστότερες, χαρούμενες, ναι. Γίνεται. Όσες πέρασαν όμως, αυτές του παρελθόντος, πάνε πια. Γράφτηκαν. Καλώς ή κακώς, έτσι γράφτηκαν.

Κι αν πάλι απόψε, δεν το σκάλισε, ξέρω, θα πονάει. Είναι ένα σημάδι όμως ότι μπήκε στο κλίμα ή ότι τουλάχιστον προετοιμάζεται.

Όπως νοιώθεις, δικιά μου. Εσύ ξέρεις. Εσύ ξέρεις πότε θα γράψεις, τι θα γράψεις, πως θα το γράψεις. Εσύ ξέρεις πότε θα διορθώσεις, τι θα διορθώσεις, αν διορθώνεται. Εσύ ξέρεις αν θα στεναχωρήσεις τον παππού…

…Τ’ άφησες στην άκρη, όχι μόνο γιατί δεν το άντεχες, αλλά και γιατί περίμενες τον σωστό επίλογο… Ε, αυτός ο επίλογος, ο φυσικός που περιμένεις, αργεί. Ας τον λοιπόν. Υπάρχουν βιβλία που τελειώνουν χωρίς επίλογο, που δεν αρχίζουν καν με πρόλογο, και άλλα με πολλά ερωτηματικά και με εξηγήσεις που ποτέ δεν δίνουν οι συγγραφείς. Μη στεναχωριέσαι. Εσύ δεν το κάνεις εσκεμμένα. Δεν γράφεις μυθιστόρημα. Την ζωή σου γράφεις, το σπίτι της ψυχής σου ανοίγεις, κι αν εσύ δεν νοιώθεις καλά με το ν’ ανοίξεις όλα τα παράθυρα και τις πόρτες, ώστε να την δουν οι άλλοι, δικαίωμά σου. Εσύ είσαι η ζωγράφος, δικές σου και οι πινελιές.

-«Άλλωστε, τι θα έβλεπαν; Μαυρίλα και μόνο μαυρίλα!»

Σταμάτα να πατάς τα πλήκτρα, Αύρα! Σώσε τη ζωή αυτού του φτερωτού μερμηγκιού! Σταμάτα εδώ, τώρα, αυτό το βιβλίο και πέτα και συ στα όνειρά σου!

Το μπορείς και το αξίζεις!

Για όλους υπάρχει μια θέση στον ήλιο!

Να λες…«Δεν πειράζει, θα ’ρθει άσπρη μέρα και για μας…»

Μ’ ακούς, Αύρα; Πες μου ότι μ’ ακούς! Πες μου ότι λαμβάνεις τα κύματά μου…

Αργότερα Το φτερωτό μερμήγκι είχε πετάξει, ήδη. Το είδε πολύ αργότερα να περπατάει πάνω στον ξεκρέμαστο καθρέφτη και φυσικά το φωτογράφησε. Μετά το άφησε ελεύθερο έξω στην φύση, στην αυλή της, να ζήσει.

Του "Χασάπη"...

2010-01-13T22:19:00.000+02:00

Μαρτυριάρης καθρέφτης 4ο

Ξημερώματα Πέμπτης 10/9 Ακόμα δεν μπορεί να ξεχάσει τα χθεσινά όνειρα. Της έχουν μείνει τόσο ζωντανά, που ένιωσε την ανάγκη να τα γράψει και να τα θυμάται. Έτσι την έχω συντροφιά μου, πάλι. Οι διακοπές έτσι κι αλλιώς τελείωσαν για φέτος. Να είναι καλά και του χρόνου, αν και μου έλλειψε πολύ! Πρέπει να χόρτασε αρκετά το χωριό της φέτος, γιατί η Χαρά με την σταθερή βάση της εκεί, ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία.

Όσο ήταν εκεί, κι εφόσον δεν είχε το ίντερνετ να την ξεμυαλίζει, δούλεψε αρκετά το βιβλίο του παππού. Μόλις ήρθε όμως στον Βόλο, ξέφυγε πάλι απ’ τον στόχο της και το τάμα της. Μια οι ιντερνετικοί φίλοι, μια οι φωτογραφίες του καλοκαιριού, μια η νέα της τρέλα να κάνει βιντεάκια στο Γιου Τιουμπ, παραμέλησε ξανά το βιβλίο.

Τις τελευταίες μέρες όμως, όταν κατάλαβε πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και πόσο πίσω έμεινε απ’ το τάμα της, αγχώθηκε και πελάγωσε. Δεν της άρεσε τίποτα απ’ το βιβλίο, άρχισε πάλι να κόβει, σαν τον Χασάπη της γειτονιάς (και τον άλλον! Γιατί όχι;) και ειδικά χθες βράδυ, ένιωσε πολύ απογοητευμένη. Ξάπλωσε λίγο πριν βγει ο ήλιος, πολύ προβληματισμένη γι’ αυτό. Νέες ιδέες και εμπνεύσεις έρχονταν πάλι στο μυαλό της, καλύτερες, μα ήξερε πως ψυχολογικά δεν θα το άντεχε να τις πραγματοποιήσει. Έτσι απογοητευμένη την πήρε ο ύπνος.

Κάποια στιγμή βρέθηκε μέσα στο δωμάτιο της Χαράς, με σβηστό το φως και άνοιξε από μόνη της η οθόνη του υπολογιστή της. Στην αρχή μια μαυρίλα και μετά άρχισαν να πέφτουν πάνω της γράμματα που συμπλήρωναν φράσεις και νοήματα. Μετά έπεφταν και εικόνες, πολύ όμορφες εικόνες.

«Κάποια είχε ζωγραφίσει ένα πολύ ωραίο σπίτι στο χαρτί.

Της άρεσε τόσο πολύ, που έβαλε στόχο της να το κτίσει.

Είχε όμως πολλά εμπόδια, γι’ αυτό άρχισε να πλάθει δικά της πλακάκια, για να τα έχει έτοιμα όταν το κτίσει.

Πρώτο πλακάκι, πολύ ωραίο. Δεύτερο, καλύτερο. Τρίτο, τέταρτο, δέκατο, όλα υπέροχα! Το ένα καλύτερο απ’ τ’ άλλο! Ενδέκατο πλακάκι, πιο όμορφο, πιο γυαλιστερό! Μοναδικό!

Έτσι, ξεχάστηκε να πλάθει πλακάκια, μέχρι που μια μέρα είδε πως γέμισε σπιθαμή προς σπιθαμή, όλο το οικόπεδο που θα έχτιζε το σπίτι, με πανέμορφα δικά της χειροποίητα πλακάκια.

Είχε καταφέρει να κάνει μια μοναδική, ξεχωριστή Έκθεση από πλακάκια με θέα.

Δεν είχε καταφέρει όμως να κτίσει το ωραίο σπίτι που είχε ζωγραφίσει.

Είχε ξεφύγει απ’ τον στόχο της.»

Όλα αυτά τα λόγια τα διάβαζε στην οθόνη αργά αργά. Κι αν δεν τα θυμάται όλα ακριβώς, εκείνο το «Είχε ξεφύγει απ’ τον στόχο της», της φτάνει. Στην αρχή είχε δει την ζωγραφιά ενός ωραίου σπιτιού και μετά έβλεπε συνέχεια γράμματα, λέξεις, φράσεις και πολύχρωμα πλακάκια. Ατέλειωτα πλακάκια, έφταναν να στρώσουν ολόκληρο χωριό! Πανέμορφα μακρόστενα πλακάκια, βυσσινί το τελευταίο, όταν έκλεισε η οθόνη, τελείωσε το όνειρο και ξύπνησε τρομαγμένη μεν, μα με μια αίσθηση εκστασιασμού, λες και βρήκε την λύση στο πρόβλημά της με το βιβλίο.

Μόλις κατάλαβε πως όλο αυτό ήταν όνειρο, έκλεισε πάλι τα μάτια, μη χάσει την μαγεία, μη χάσει την έννοια του ονείρου και το νόημα. Ξυπνητή μεν, μα με κλειστά τα μάτια έφερνε ξανά στο νου της το όνειρο, σαν να είχε δει ταινία και ήθελε να θυμηθεί τις λεπτομέρειες.

Σε τέτοια φάση, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, βρέθηκε στην Ζαγορά, στην αυλή της, ήταν ξημέρωμα και κοιτάζοντας προς την μεριά της θάλασσας, είδε δυο Ανατολές! Δυο Ήλιοι την κοίταζαν απ’ το Χορευτό.

Τους κοίταζε προβληματισμένη. «Δυο Ήλιοι;» αναρωτιόταν, μέχρι που άλλαξε σημείο και είδε πως ο Ήλιος ήταν ένας και δίπλα του ήταν ένας μεγάλος στρογγυλός άσπρος καθρέφτης που γύριζε συνέχεια. Ήταν σαν αυτόν που έχουν οι γυναίκες στην τσάντα τους (και είναι διπλός, μεγενθυτικός απ’ τη μια πλευρά, για να βγάζουν τα φρύδια, κανονικός απ’ την άλλη) και καθώς γύριζε αντανακλούσε πάνω του ο Ήλιος και γι’ αυτό φαινόταν διπλός.

Της λύθηκε τότε η απορία, δεν απογοητεύτηκε καθόλου, αντιθέτως ένιωσε ήρεμη, αλλά ξύπνησε! Ξύπνησε με μια αίσθηση πολύ γαλήνια και ανακουφιστική, μόνο που δεν θυμάται να είδε στα χέρια της φωτογραφική μηχανή.

Δυο όνειρα απανωτά σήμερα, το ένα σημαντικότερο απ’ τ’ άλλο. Όλη μέρα ήταν εκστασιασμένη από την αίσθηση αυτών των δύο ονείρων. Κάπως έτσι είχε νοιώσει και τότε που ξαναγύρισε ο παππούς. Αμέσως συνέδεσε αυτές τις δυο στιγμές.

-«Ευτυχώς έλλειπε το άρωμα!»

Τα πρωτότυπα όνειρά της τα είπε και σε άλλους. Ο καθένας έδινε την δική του μετάφραση.

«Καλά τα πλακάκια, καθώς και οι Ανατολές!» της είπαν.

«Άμα ήταν καλά, να τα βλέπεις!» της είπε ο άντρας της, όταν του είπε ότι είδε δυο συμβολικά όνειρα.

Κι όταν του τα εξήγησε: «Τι θέλουν να πουν δηλαδή αυτά;» την ρώτησε.

«Δεν ξέρω, πάντως αφορούν σίγουρα το βιβλίο του παππού!» του είπε.

«Και πως το ξέρεις;»

«Το ξέρω!»

Σιγά μην ξέρει! Άμα ήξερε δεν θα βασανιζόταν έτσι όλη μέρα!

«Να εκδώσω μόνο τις μέρες στο Νοσοκομείου;» σκεφτόταν στην αρχή. «Έτσι, δεν θα μου στοιχίσει και πολλά. Μα, χωρίς πρόλογο; Μήπως να βάλω και τον καθρέφτη; Κι επίλογο, ποιον; Μήπως να τελειώνει στην Πέμπτη; Μήπως στο μερμηγκάκι; Μήπως στο Γηροκομείο που μετά βρέθηκα στο Νοσοκομείο… και κρυβόμουνα συνάμα, γιατί έτυχε εκεί να είναι και ο νέος γιατρός και δεν ήθελα να με δει άρρωστη;»

Μα, αυτά δεν τα έγραψες καν, δικιά μου! Αν ήξερες πόσα άλλα δεν έγραψες! Τριλογία έπρεπε να γίνει το βιβλίο του παππού, αλλά άσε να αναπαυθεί η ψυχούλα του! Μην τον ταράζεις κι αυτόν, όπως την μάννα! Να ηρεμήσεις κι εσύ πρώτα απ’ όλα! Ως πότε θα μένεις πίσω; Η ζωή τρέχει. Τόσα σημαντικά πράγματα γίνονται ήδη γύρω σου. Γράψε γι’ αυτά, αφού έχεις το κουσούρι. Άλλωστε, έχεις και το δικό του blog: «Στα χνάρια του Πατέρα» (http://staxnariatoupatera.blogspot.com/) Ανέβασε εκεί όλες τις φωτογραφίες που δένουν με το βιβλίο σου, γράψε κι ότι άλλο θέλεις για τους «Άλλους Γονείς» και όλα θα μπουν στην θέση τους. Τι το βασανίζεις άλλο το θέμα;

Σταμάτα να σκοτώνεις το σπίτι που ζωγράφισες μόνη σου με πόνο, κόπο και μεράκι, Αύρα! Σου το είπε και το όνειρο!

Κι αν το όνειρο μιας άλλης μέρας σ’ απογοήτευσε που δεν είχες μαζί σου την φωτογραφική μηχανή, για να φωτογραφήσεις το ουράνιο τόξο και ξύπνησες στεναχωρεμένη, πρέπει να παραδεχτείς πως δεν μπορούμε να έχουμε όλη τη ζωή μας σε φωτογραφίες, Αύρα μου!

Κοίταζαν λέει με την οικογένειά της ένα υπέροχο ουράνιο τόξο στον ουρανό κι όταν εκείνο χάθηκε, (δεν κρατάει άλλωστε αυτό το θέαμα και πολύ, κι ας ήταν και όνειρο) εκείνη στεναχωρέθηκε που δεν είχε μαζί της την μηχανή!

-«Δε λες που το είδες, κυρά μου!»

Εγώ τα λέω, αλλά ποιος μ’ ακούει; Ούτε ξέρω τι θα κάνει, αν, πως και πότε θα εκδώσει αυτό το βιβλίο. Πάντως κάθε μέρα το έχει στα χέρια της, άσχετα με το αν ασχολείται μ’ αυτό ή όχι.

Να πω ότι την βαρέθηκα έτσι; Και να το πω, η δικιά μου κάτι άλλο θα βρει πάλι να κάνει. Αν περιμένω να κάθεται απέναντί μου και να στολίζεται με τις ώρες, θα είμαι βαθιά νυχτωμένος. Γι’ αυτό, ότι θέλει ας κάνει. Αρκεί να την έχω συντροφιά μου. Χειμωνιάζει κιόλας, όσο και να δουλεύει, όπως και να έχει, εγώ θα την χαρώ! Μακριά από απρόοπτα, μόνο! Όχι μόνο γι’ αυτήν, αλλά για όλο τον κόσμο!

Τώρα είναι ξημερώματα Πέμπτης, κοντεύει τρεις και σαν τα πατρόν της μοδίστρας τις έχει κάνει τις εκτυπώσεις της! Καρφίτσωσε τις σελίδες ανά κεφάλαια και τις άπλωσε στο πάτωμα. Μου θυμίζει την εποχή που έκανε παζλ με τον γιο της. Μόνο που λείπουν, οι φάλαινες, τα ψάρια, τα βουνά. Πουλιά, δεν μπορώ να πω! Δόξα τον Θεό, έχει πολλά! Και πέτρες… άπειρες! Μάλιστα κάποιες βγήκαν απ’ τις σελίδες και τις βρήκε και τις μάζεψε στην θάλασσα. Κι αυτές τις θεώρησε σημάδια. Κάποιες τις άφησε στο χωριό. Μία όμως γκρίζα, μια μεγάλη πέτρα σε σχήμα καρδιάς που βρήκε στο Χορευτό, την πήρε μαζί της. Νιώθει πως την την χάρισε η θάλασσα για να της πει, πως τώρα που έχει στα χέρια της μια πραγματική καρδιά πέτρα, μπορεί να χαλαρώσει και ν’ αφήσει στη θέση της, την άλλη, την δική της την καρδιά, να δουλέψει όπως εκείνη ξέρει…

-«Τ’ άκουσες πέτρα; Η δικιά μου δεν σε χρειάζεται πια!»

-«Τ’ άκουσα, φίλε της, καθρέφτη! Και σύννεφο να ήμουνα, η δικιά σου αν μπορούσε θα έπαιρνε μαζί της κι αυτά, γιατί κι εκείνα πολλές φορές, σε σχήμα καρδιάς χόρευαν στον ουρανό, αλλά μετά έβρεχε … και χάνονταν… Δεν μπόρεσε. Μόνο σε φωτογραφίες! Μη θυμώνεις όμως μαζί μου. Μόνο εκείνη ξέρει πόσο της στάθηκα…»

-«Το ξέρω καλή μου φίλη, το ξέρω! Γι’ αυτό και σου έδωσε τιμητική θέση στο σαλόνι! Εκεί να μείνεις, όμως! Ποτέ πια μην ξαναπάρεις την θέση της καρδιάς της!»

Τώρα βλέπω πως όσα δεματάκια είναι βαμμένα με κόκκινο, πάνε «στον κουβά!» που λένε και ο άντρας της με τον γιο της για το στοίχημα. Όσα είναι μπλε, περνάνε! Ελεύθερα! Κάτι σαν το πράσινο στα φανάρια για τ’ αυτοκίνητα και τους πεζούς.

Τι να πω; Εγώ ένας απλός καθρέφτης είμαι!

Απόσπασμα 13/1/2009

2010-01-13T03:59:00.001+02:00

ΤΡΙΤΗ Ξημέρωσε η 13 Γενάρη, 0:50 π.μ. η ώρα. Πάμε στην Τρίτη παππού! Κοιμάσαι απαλά, ήρεμα, σαν πουλάκι. Το πρόσωπό σου λάμπει από μια πρωτόγνωρη γαλήνη και ηρεμία. Είσαι πολύ όμορφος παππού και σου μοιάζει τόσο πολύ ο γιος σου! Και ο εγγονός σου ακόμα πιο πολύ. Μόνο που ο Τάσος είναι ακόμα μικρός. Αυτή βέβαια την ομορφιά και την ομοιότητα την κληρονόμησε πρώτα από τον πατέρα του και μετά από σένα. Είναι ακόμα στην άγουρη μορφή της, λόγω της νεανικής του ηλικίας. Παρόλο που ο Τάσος είναι τόσο ίδιος με σένα, ακόμα και στα μάτια σου, πράσινα, δεν συμμετέχει το προσωπάκι του στο μπέρδεμα που παθαίνω κάθε φορά που σου χαϊδεύω το μέτωπο, τα μάγουλα, τον λαιμό, τόσο, όσο με τον άντρα μου. Κι όσο για τα τρυφερά φιλιά στο πρόσωπό σου, πάντα εκείνα τα πότε ανοιχτά χείλια και πότε κλειστά με μπερδεύουν, με ταράζουν αλλά και με ξυπνούν. Πρωτόγνωρο πράγμα αυτό παππού μου και θέλει ανάλυση.

Μου ζήτησες νεράκι και σου έδωσα. Λίγο λίγο με τη σύριγγα, σαν το σπουργιτάκι.

Αχ, ρε παππού μου, σπουργιτάκι μου! Περάσαμε τόσα πολλά όλη τη νύχτα, δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πώς να τελειώσω. Ήμουνα εκστασιασμένη όλη μέρα. Ήμουνα ένα ράκος σωματικό και ψυχικό, κι όμως ήμουνα «πιο όμορφη από ποτέ!» μου είπε η Σοφία. «Έλαμπε το πρόσωπό μου από ευτυχία και τα μάτια μου βγάζανε φωτιές», όπως είπε πάλι η ίδια.

Τι να πω; Στη αρχή με συγκλόνισε το θαύμα του Θεού, να δημιουργήσει τον άνθρωπο και την ψυχή του. Έχω γεννήσει δύο παιδιά και ξέρω την διαδικασία για να έρθει μια ζωή στον κόσμο. Την διαδικασία της Φυγής αυτής της ζωής όμως από τον κόσμο, αν και την είχα δει σε άλλα αγαπημένα πρόσωπα, αν και με είχε σοκάρει και τότε το γεγονός, δεν το είχα ζήσει έτσι έντονα, ποτέ μου. Χθες μαζί σου, για πολλές ώρες παρακολουθούσα το ταξίδι της δικής σου ψυχής. Ήταν ένα ταξίδεμα τρόμου, αλλά μ’ έκανε να δω και να φιλοσοφήσω, πιο δυνατά αυτό το μεγαλείο και δώρο του Θεού, την ψυχή. Μετά θαύμασα την πάλη σου με τον Χάρο. Ήταν ένας πολύ σκληρός αγώνας και χάρηκα τόσο πολύ που τον νίκησες!

Τι να γράψω; Γράφονται αυτά; Πού να βρεθούν τα λόγια; Ποιος άνθρωπος συγγραφέας θα τα έβρισκε, να τον ψάξω, να μου κάνει ιδιαίτερα μαθήματα γραφής!

Ακόμα είμαι φορτισμένη απ’ τα γεγονότα. Πάω για ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι και σιγά σιγά θα βρω τη ροή μου στο να τα εξιστορήσω, όπως εγώ μπορώ. Χθεσινά και σημερινά, τι να προλάβω;

1:15 π.μ. Πήρα και το τετράδιο μαζί μου στο μπαλκόνι. Αυτά τα γεγονότα είτε γράφονται στην ώρα τους, είτε δεν γράφονται ποτέ. Ο γυρισμός στη θύμησή τους αργότερα, είναι σαν ένα ακριβό άρωμα που το άφησες ανοιχτό και ξεθύμανε. Έχει μόνο χρώμα. Γι’ αυτό κι εγώ χθες, τέντωνα το ένα χέρι μου να φτάσω το ημερολόγιο και κατέγραφα μόνο λέξεις κλειδιά, που θα κρατούσαν κάτι από τα βασικά στοιχεία αυτού του αρώματος, του δικού σου παππού. Ίσως χρειαστεί κάποτε να τα αναπτύξω, αλλά δεν ξέρω αν θα βρω ποτέ την δύναμη. Θα δείξει.

Σε λέω και σε ξαναλέω «παππού», γιατί αυτή η λέξη εμπεριέχει για μένα σεβασμό, τρυφερότητα, γλυκύτητα. Το «πατέρα» το βρίσκω μακρινό και τυπικό. Το «μπαμπάς» πιο γλυκό, αλλά δεν είσαι μπαμπάς μου και βρίσκω πολλές φορές ότι καταχράζομαι και εκμεταλλεύομαι αυτό τον τίτλο. Ανήκει ολοκληρωτικά και δικαιωματικά στα παιδιά σου. Γι’ αυτό το αποφάσισα. Από απόψε θα σε λέω «σπουργιτάκι μου!» Εμπεριέχει μέσα του πουλί, πέταγμα, τρυφερότητα, γλυκά συναισθήματα κι εγώ αγαπάω τόσο πολύ τα πουλιά, και ιδιαίτερα τα σπουργιτάκια. Τι μπορεί να νιώσει κάποιος για ένα σπουργιτάκι; Τι άλλο από μια απέραντη γλύκα και τρυφερότητα; Να το πιάσει, να το χαϊδέψει, να το ταΐσει, να το φιλήσει. Σεβασμό δεν ξέρω αν θα νιώσει. Έτσι όπως τον εννοούμε εμείς οι άνθρωποι. Σεβασμό με την έννοια του θαύματος του Θεού και της φύσης, σίγουρα! Ένα τόσο δα πραγματάκι, έχει ψυχή, έχει ζωή, σκίζει τους ουρανούς με τα φτεράκια του, στέκεται σε δυο οδοντογλυφίδες ποδαράκια, έχει δύο πανέξυπνα μικρά ματάκια, και ένα μικρούλη, μικρούλη στοματάκι που τσουπ τσουπ τρώει ότι σποράκι και ψίχουλο βρει στον δρόμο του.

Ένα τέτοιο σπουργιτάκι έγινες κι εσύ παππού, κι εγώ σου δίνω απλόχερα ότι ψίχουλα αγάπης έχω μέσα μου. Δεν ξέρω που τα βρήκα, ούτε πόσο βαθιά ήταν θαμμένα, πάντως υπάρχουν, είναι ατελείωτα, λες και κάποιος άλλος τα γεμίζει και αυτό είναι που μ’ έχει ξαφνιάσει.

Σπουργιτάκι μου, βήχεις. Έλα να σου δώσω νεράκι.

1:36 π.μ. Με κοιτάς στα μάτια και σ’ όλο μου το πρόσωπο, με μια έκφραση λατρείας, απίστευτη! Δεν ξέρω τι σου αναμεταδίδουν τα δικά μου μάτια, πάντως εγώ το κατατάσσω στα υπερφυσικά, υπερβολικά και ανεξήγητα. Για συμπλέγματα π.χ. οιδιπόδεια κλπ. δεν έχω διαβάσει, δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι αυτό που ζω είναι πρωτόγνωρο αίσθημα. Δεν υπάρχει κατηγορία να το κατατάξω. Δεν ανήκει στο σεβασμό και υποχρέωση στους γονείς, δεν ανήκει στη συγγένεια, δεν ανήκει στην αγάπη για το συνάνθρωπο, και σίγουρα δεν ανήκει στο κεφάλαιο έρωτας ή οτιδήποτε πρόστυχο.

«Άιντε σε ερωτεύτηκε ο παππούς!» είπε η Σοφία που διαβάζει πολλά βιβλία και δουλεύει πολύ η φαντασία της. «Γι’ αυτό δεν θέλει να πεθάνει! Εσύ του δίνεις ελπίδα και νόημα στη ζωή».

«Δεν λέγεται έρωτας Σοφία μου αυτό. Κάπως αλλιώς λέγεται, μα δεν ξέρω πως και γιατί, τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Δεν εμπεριέχει τίποτε το πρόστυχο αυτή η αγάπη».

«Το ξέρω» μου είπε η Σοφία. «Βγαίνει σε λανθάνουσα μορφή. Κάτι υπέβοσκε τόσα χρόνια και δεν το καταλαβαίνατε και οι δυο!»

«Τι λες ρε Σοφάκι;»

«Τι λέω; Δεν είναι κακό. Ο πεθερός σου στο βάθος πάντα σε θαύμαζε, σε εκτιμούσε και σ’ αγαπούσε, απλά δεν εκδηλωνόταν. Τώρα του βγήκε».

«Αυτό που να το κατατάξω; Στα καλά ή στα κακά; Ήταν πάντα τόσο σοβαρός, αυστηρός, λιγομίλητος και απόμακρος άνθρωπος που δεν είχε δείξει τριάντα ολόκληρα χρόνια τώρα, ίχνος πρόστυχης σκέψης πάνω του. Δεν ήταν γυναικάς, λάτρευε την γυναίκα του και ήταν υπόδειγμα πιστού άντρα. Μη μου το χαλάς κι εσύ! Μόνο τώρα τελευταία μετά το εγκεφαλικό και τις διαλείψεις του Αλτσχάϊμερ είπε καναδυο χαζά, ιδίως πάνω στην Κλινική, γι’ αυτό και δίσταζα να τον πάρω ακόμα σπίτι, γιατί πέρα απ’ την ιατρική φροντίδα που δεν μπορούσα να του προσφέρω ακόμα, φοβόμουνα και τα λόγια του. Απόρησα κι εγώ και με είχε σοκάρει πολύ. Γι’ αυτό, τις επόμενες μέρες που ήταν ακόμα κολλημένο το μυαλό του, έφευγα γρήγορα ή πήγαινα με παρέα. Δεν το άντεχα. Ήθελα να τον σταματήσω, αλλά συνάμα δεν ήθελα και να τον πληγώσω, σε περίπτωση που έρθει στα λογικά του».

«Γι’ αυτό σου λέω ότι υπέβοσκε. Εγώ δεν πήγα την άλλη μέρα με τον Δημήτρη να τον ταΐσουμε, γιατί εσύ δεν άντεχες να πας και εκείνος δεν έτρωγε και φώναζε: «Που είναι η Αύρα; Θα περιμένω την Αύρα να με ταΐσει!» Κι εκείνο το βράδυ έμεινε νηστικός. Δεν θυμάσαι που για μια βδομάδα δεν έτρωγε ούτε απ’ τις νοσοκόμες, εκτός μόνο όταν πήγαινες εσύ; Δεν σου έλεγαν εκείνες, ότι τις έκανε εντύπωση, που φώναζε μόνο το δικό σου όνομα; Τα ίδια δεν μας έλεγε και ο Γιώργος πως παραμιλούσε κάθε βράδυ και φώναζε μεν την Λενιώ του, αλλά κι εσένα, άπειρες φορές μέσα στην νύχτα; Τι θες; Να στα θυμίσω όλα τώρα εγώ; Εσύ τα ξέχασες;»

«Τίποτα δεν ξέχασα, Σοφάκι μου. Δεν ξέρω, ούτε τι είναι αυτό που νιώθω, ούτε πως λέγεται. Ξέρω μόνο ότι θέλω να είναι ευτυχισμένος αυτός ο άνθρωπος και κυρίως να μην πονάει. Δεν αντέχω να τον βλέπω να υποφέρει».

Είπαμε πολλά με την Σοφία, φεύγοντας το μεσημέρι απ’ το Νοσοκομείο. Άρρωστη κι αυτή πετάχτηκε όμως λίγο να μας δει. Καθίσαμε στη καφετέρια έξω απ’ το Νοσοκομείο για ένα καφέ εκείνη και εγώ για ένα τσιγάρο στα χαλαρά και να τα πούμε. Τελικά φύγαμε χωρίς να παραγγείλουμε. Αγόρασα μόνο τυροπιτάκια και γλυκά για το σπίτι. Ήταν τόση η φόρτιση η δική μου, που όλο έλεγα, έλεγα, λες και με είχαν ποτίσει με κάτι. Μαστουρωμένη από χαρά που γύρισες εσύ και ζαβλακωμένη απ’ την κούραση και την αϋπνία τόσων ημερών. Συγκλονισμένη κι απ’ το σοκ των όσων είδαν τα μάτια μου το προηγούμενο βράδυ.

«Να ‘σαι σίγουρη Σοφία μου πως, αν ο πεθερός μου ήταν νέος, ακόμα και άρρωστος να ήταν, αυτό που νιώθω και βγάζω σήμερα, ακόμα και αν το ένοιωθα έτσι, δεν θα το εξέφραζα. Η ηλικία του και η ανημποριά του, η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι και δικός μου πατέρας είναι που πολλαπλασιάσανε τα αισθήματά μου και το δέσιμο μαζί του».

«Γι’ αυτό και δεν ζηλεύει ο άντρας σου!»

«Ο άντρας μου; Τι να ζηλέψει; Τον πατέρα του; Για φαντάσου!»

«Κι όμως ζηλεύει! Του έχεις δώσει τόση στοργή και τόσο χάδι ποτέ, όσο τον παππού;»

«Όχι, γιατί δεν το χρειάστηκε κι εύχομαι ποτέ να μη το χρειαστεί. Δεν έχει τόσο ανάγκη την στοργή, ούτε το χάδι. Δεν μπορώ και δεν μου βγαίνει να κάθομαι όλη μέρα να τον χαϊδεύω και να του μιλάω τρυφερά. Είμαστε γεροί, έχουμε τις δουλειές μας, τις εντάσεις μας, τα προγράμματά μας, δεν καθόμαστε όλη μέρα να σαλιαρίζουμε! Είμαστε ένα φυσιολογικό ζευγάρι. Έχουμε τις τρυφερές στιγμές μας, όπως έχουμε και τις διαφωνίες μας. Είναι και νευρόσπασμα. Ίσως γι’ αυτό μου βγαίνει τόση στοργή στον πατέρα του, γιατί εκείνος την έχει ανάγκη. Και του την δίνω με το παραπάνω. Ίσως γιατί μοιάζει τόσο πολύ με τον άντρα μου και υποσυνείδητα με μπερδεύει γι’ αυτό και η υπερβολή. Δεν ξέρω τι να πω».

«Σε βλέπω πάντως παθιασμένη μ’ αυτό που ζεις. Είσαι συναισθηματικό άτομο, γράφεις δυνατά, μαύρο δάκρυ είχα χύσει τότε με το βιβλίο στη μάνα σου, γι’ αυτό γράφε!»

«Γράφω, Σοφία μου, γράφω. Τόσες μέρες γράφω. Δεν κάνω και τίποτα άλλο. Αν δεν έγραφα, θα είχα τρελαθεί. Γράφοντας έβρισκα δύναμη και άντεχα. Ακόμα και χθες βράδυ, δεν θα το πιστέψεις, που με το ένα χέρι κρατούσα τον παππού και είχε ήδη μουδιάσει απ’ την άβολη θέση που καθόμουνα, με το άλλο χέρι κρατούσα σημειώσεις. Ούτε που το κατάλαβα, γιατί προέκυψε αυτή η ανάγκη. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! Ίσως γιατί δεν το άντεχα κι έτσι νόμιζα πως ξέφευγα από κει. Ίσως για να θυμάμαι λεπτομέρειες. Δεν ξέρω».

«Εσύ παιδάκι μου, μου φαίνεται πως θα πεθάνεις κρατώντας ένα στυλό στο χέρι!»

«Να μη σου πω, πως κατουρήθηκα κιόλας! Δεν ήταν μόνο ο φόβος και ο τρόμος και το ότι ήμουνα μόνη μου. Ήταν και οι πολλές οι ώρες και η συχνοουρία μου, γιατί έχω κρυώσει αυτές τις μέρες. Δεν ήθελα να τον αφήσω, ούτε να τον ταράξω, ούτε να διακόψω την πτήση του. Δεν ήθελα να Φύγει, αλλά δεν μπορούσα να τον βλέπω και να υποφέρει άλλο! Ούτε ήξερα τι ήθελα!»

«Α, ρε Αύρα, ατελείωτη! Να το κάνεις βιβλίο! Σοβαρά; Κατουρήθηκες;»

«Ε, κάτι λίγο… Θα σου δώσω να διαβάσεις το ημερολόγιο».

«Να το κάνεις βιβλίο».

«Ποιο να κάνω βιβλίο; Αυτό το ημερολόγιο; Τρελάθηκες; Ποιος θα τα διαβάσει αυτά που συζητάμε; Ποιος είναι σε θέση να καταλάβει; Ν’ ακούσουν τέτοια στο χωριό, να λένε κιόλας πως γούσταρα τον πεθερό μου! Να ήμουνα και τέτοια, ποιος το ‘σκαζε! Τελικά πρέπει να έχεις διαβάσει πολύ και μάλιστα ψυχολογία για να με καταλαβαίνεις τόσο πολύ. Άνθρωποι σαν και σένα με ανοιχτά μυαλά δεν είναι πολλοί, τουλάχιστον στον περιβάλλον μου. Λίγες σελίδες έμειναν ακόμα και θα σου δώσω να διαβάσεις αυτό το τετράδιο».

«Ποιο; Αυτό; Άμα το καθαρογράψεις θα το διαβάσω. Αλλιώς δεν θα καταλάβω τίποτα», είπε η Σοφία όταν της έδειξα τα χειρόγραφα και ψάχναμε να βρούμε τι ώρα άρχισε ο γυρισμός σου παππού.

Παράξενο. Δεν προσβάλθηκα που κατηγόρησε τα καλικατζαράκια μου, ούτε ντράπηκα για το ελαφρύ μου κατούρημα.

2:27 π.μ. Βγήκα για τσιγάρο. Έχω σκεπάσει με το σάλι μου τα χέρια του παππού και το λαιμό του και δεν είναι να μείνω για πολύ ώρα έξω στο μπαλκόνι. Ένα τσιγάρο στα γρήγορα. Κάνει πολύ παγωνιά. Κοιμάται ήρεμος όμως, σαν το πουλάκι. Ούτε όταν ήταν καλά στο χωριό δεν κοιμόταν έτσι. Τότε παραμιλούσε, ροχάλιζε δυνατά, το έλεγε και η γιαγιά, το έζησα κι εγώ δύο βραδιές. Μια στο χωριό και μια στο Βόλο. Παραμίλαγε και νόμιζα ότι με φώναζε. Σούζα εγώ. Παραμιλητό δυνατό, να ξυπνάει η γειτονιά, όχι κουβέντες!

«Να πας για ύπνο τώρα, να ξεκουραστείς» επέμενε η Σοφία όταν χωρίσαμε.

«Πρώτα απ’ όλα θα το γράψω στο Ίντερνετ. Μετά θα φάω δύο τυροπιτάκια και μετά θα κοιμηθώ».

Κι έτσι έκανα. Έβγαλα ντελάλη στο κυκλάμινο του βουνού, ότι ο παππούς πήρε αναβολή.

Απόσπασμα 12/1/2009

2010-01-13T03:48:00.002+02:00

..............................

4:27 π.μ. «Πάρε το χέρι σου μπαμπά».

Σου άφησα το χέρι μου, γιατί σε κρατάει εδώ.

Λες λόγια που δεν καταλαβαίνω. Αν ήξερα την νοηματική, όπως η Χαρά, θα καταλάβαινα. Λες συχνά «Όχι» με τις γκριμάτσες σου και κάτι σαν «Ωσαννά» και το «Πάτερ Υμών». Σαν να απολογείσαι για κάτι. Δεν ξέρω. Εγώ πάντως, σε έχω συγχωρήσει για όλα.

4:33 π.μ. Οι ανάσες έγιναν πιο απαλές. Ανοίγεις τα μάτια! Μπαμπά;

Ένα δάκρυ γυαλίζει. Μπαμπά;

Να φωνάξω; Να τσιρίξω ή θα σε γυρίσω πίσω πάλι και θα βασανίζεσαι;

Μπαμπά, ξύπνησες ή φεύγεις; Τι να κάνω;

Οι κόρες των ματιών σου κοίταζαν πάνω. Τώρα έκλεισες τα μάτια σου ξανά κι ακούγεται το ρόχαλο.

Παππού, τι κάνεις; Τι αποφάσισε το συμβούλιο; Μένεις ή φεύγεις;

4:52 π.μ. Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο. Θέλω να φύγω. Εδώ κοντά στον Άναυρο δεν υπάρχουν βράχια. Ψέματα σου έλεγα. Ζυμάρι είμαι.

5:06 π.μ. Βγήκα στο μπαλκόνι. Τα σπουργίτια ξύπνησαν. Έπεισα τον εαυτό μου ότι κοιμάσαι και δεν είναι τα πράγματα αλλιώς. Από νωρίς μας μπέρδεψες. Κάθε μέρα μας μπερδεύεις. Ευτυχώς που δεν φώναξα τα παιδιά σου νωρίτερα. Το παλεύεις, παππού μου. Το παλεύεις. Μακάρι να γίνει το θαύμα. Μακάρι να ξυπνήσεις και καμιά εικοσαετία νεότερος και χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας. Μακάρι. Βλέπω πάνω σου πολλές αλλαγές. Μελανιάζεις. Ο πυρετός κατέβηκε σε φυσιολογικά επίπεδα. Δεν ξέρω.

Στην αρχή σκεφτόμουνα πως το καθυστερείς, γιατί δεν θέλεις να ενοχλήσεις τον γιο σου, γι’ αυτό αργείς…. Μετά σκέφτηκα ότι περίμενες την ώρα που πάει για δουλειά. Μετά ότι θέλεις να δούμε μαζί την νέα παράσταση που θα δώσουν το πρωί τα πουλιά. Μετά σκέφτηκα ότι ίσως περίμενες την κόρη σου και άλλα αγαπημένα σου πρόσωπα. Μετά πάλι σκέφτηκα ότι στο συμβούλιο αλλάξανε τα πράγματα και πήρες αναβολή. Όπως και να ‘χει, εγώ σου έδωσα το χάδι που σου έλειπε και πήρα ότι ίσως, δεν πήρε κανένα παιδί από τον πατέρα του. Όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους, όπως τα έχει γράψει ο Μεγάλος συγγραφέας της ζωής. Εκείνος ο Αόρατος, μα Αληθινός.

Στις έξι θα έρθουν οι νοσοκόμες. Εκείνες θα με διαφωτίσουν. Όλα είναι φυσιολογικά για να τις ειδοποιήσω. Και να το κάνω, δεν νομίζω ότι μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω. Dopamine έβαλαν νωρίς και ορό. Πυρετό δεν έχεις.

Κοιμάσαι και είναι νύχτα. Όλα είναι φυσιολογικά. Μόνο εγώ έζησα ένα τρομακτικό θρίλερ. Ποιος θα με πιστέψει;

«Συγγραφέας είμαι, φαντασία έχω», θα πούνε.

5:20 π.μ. Ήρθα πάλι κοντά σου και σου κρατάω το χέρι. Το άλλο χέρι γράφει όλα όσα σκέφτομαι και δεν μπορώ να σου πω. Το δάκρυ στην άκρη του αριστερού σου ματιού στέγνωσε και αναβλύζει νέο.

Με βλέπεις μπαμπά;

Ακούγονται τα καρότσια. Έρχονται οι νοσοκόμες. Επιτέλους. Θα μάθω τι γίνεται.

Λες, λες, τι λες; Τι σε ρωτάνε; Ανοιγοκλείνεις τα χείλη σου, πότε σαν να μασάς, πότε σαν να μιλάς. Ήθελα να ήξερα τι βλέπεις στα όνειρά σου.

5:29 π.μ. Πάλι άνοιξες τα μάτια!

5:35 π.μ. Παππού είσαι καλά! Ήπιες δυο σύριγγες νερό! Μου έγνεψες και «Ναι» και κάτι σαν «Όχι άλλο!» Τι να πω;

Βγήκα πάλι για τσιγάρο. Ουφ, ανακούφιση! Ίσα να λέω παρακολούθησα μια νύχτα φάση-φάση τον ύπνο σου μπαμπά, ίσα να λέω παρακολούθησα λεπτό προς λεπτό τον σάλτο σου μπαμπά; Άσε που κάποιο κουσούρι θα μ’ άφηνε όλο αυτό. Πάντως ο θώρακάς σου είναι φουσκωμένος και κατέβηκε πολύ η στάθμη της κοιλιάς σου. Κάτι σαν καθισματάκι. Από τις έντονες αναπνοές φαίνεται.

Α, ρε παππού, τι μ’ έκανες απόψε! Με τρέλανες. Τώρα, μετά από αυτή τη δυνατή πρόβα, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να παραβρεθώ στην όποια μελλοντική παράσταση. Έζησα αυτή τη πρόβα σου, τόσο αληθινά, τόσο έντονα, ανέβηκε τόσο ψηλά η αδρεναλίνη μου, που χύθηκε. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη.

Όχι, δεν βγάζω άλλες φωτογραφίες...

Εσένα εννοώ.

Οι νοσοκόμες δεν πέρασαν ακόμα από δω. Πως να τις πω τι είδα και τι ένιωσα;

Θα με δέσουν με ζουρλομανδύα.

Αχ, ρε παππού! Πατέρα μου! Σα να σε γέννησα απόψε.

Ώπα! ακούω κάτι σαν κλουκ, πάλι. Ε, ρε παππού! Θα με τρελάνεις! Μόνο εσύ μπορούσες να μονομαχείς έτσι με το Χάρο! Μόνο εσύ θα μπορούσες να κάνεις τέτοιο σάλτο! Κανένας άλλος! Κι έλεγα να σου γράψω και βιβλίο. Τόσες μέρες γράφω για σένα. Ποια ύλη να διαλέξω από δω μέσα; Άκυρον παππού. Άκυρον! Τέχνη του λόγου δεν υπάρχει. Δεν υπόσχομαι τίποτα. Τώρα ροχαλίζεις κανονικά, αλλά ένας λόξυγκας σ’ ενοχλεί. Σίγουρα είναι από το νερό.

Παππού να σε τρομάξω να φύγει ο λόξυγκας; Ή θα με τρομάξεις εσύ και θα φύγω με τα πόδια για το σπίτι; Όλα τα περιμένω από σένα. Όλα!

Παππού μου, αγαπημένε! Σ’ αγαπάω πολύ!!! Ζήσε ρε παππού, να γράψουμε μαζί ένα ωραίο, αστείο βιβλίο, να γελάσει ο κόσμος! Δεν θέλω να κλαίει όπως με το βιβλίο της μάννας!

«Παππού, Πάσχα στο Βένετο, Πάσχα και στο Κεραμίδ;» σου είπα και μου χαμογέλασες.

Σε ξεσκέπασα για να δω την κοιλιά σου. Όντως, έχει ξεχωρίσει.

Τραβάς το σεντόνι. Ζεσταίνεσαι;

Κι άλλο δάκρυ. Γιατί;

6:04 π.μ. Ανανέωσα την παγωμένη σου κομπρέσα. Παππού, όταν και εάν κάποτε αποφασίσεις να φύγεις, κάν’ το μέρα σε παρακαλώ, που θα είναι μαζί σου η Μαρία. Εκείνη συνήθως έχει και παρέα. Δύο ή και πολλοί μαζί το αντέχουν. Γι’ αυτό δεν έφυγες με μένα. Με λυπήθηκες. Σ’ ευχαριστώ! Ήξερες πως δεν το αντέχω, ότι έχω κι εγώ ευαίσθητη καρδιά… Κι είχαν πει όλοι, πως «ήταν μια ύπουλη νύχτα απόψε… και μόνο ο Θεός ξέρει».

Ναι, ο Θεός μόνο ξέρει.

Όλα ένα «δεν ξέρω» είναι οι εκφράσεις σου παππού στα όνειρά σου. Ή ένα «δεν φταίω», «δεν είδα», «δεν θυμάμαι». Πάντως περιέχουν όλες ένα «Δεν» και ένα «Όχι».

6:15 π.μ. Ήρθε η νοσοκόμα. Της είπα τον πυρετό και την ρώτησα πως σε βλέπει. «Όπως ήταν τον βλέπω!» μου είπε δειλά. Εσύ είχες τα μάτια ανοιχτά και μας κοίταζες. Μετά ένα καινούργιο δάκρυ έτρεξε. Κι άλλο, κι άλλο και έφτασε το ρυάκι στο μάγουλο το αριστερό, γιατί από το δεξί δεν έχω ορατότητα. Οι κόρες των ματιών σου όμως κοιτάζουν προς τα επάνω.

Παππού, πολύ κράτησα. Θα σε ταρακουνήσω τώρα. Έλεος! Μου έχεις βγάλει την ψυχή.

Ε, ρε Θεέ μου τι μάθημα μου έδωσες απόψε! Να ήξερες!

Είχα πάει νωρίτερα έξω και βρήκα κρυφά την νοσοκόμα.

«Πώς τον βλέπεις;» την ρώτησα.

«Τα πράγματα είναι δύσκολα» μου είπε

«Εμένα μου λες! Πέρασα μια εφιαλτική νύχτα. Εκεί που νόμιζα πως φεύγει, εκεί με ξάφνιαζε. Πολύ ψυχοφθόρο κορίτσι μου!»

«Μόνο ψυχοφθόρο;» συμφώνησε η κοπέλα.

Μετά ήρθε μέσα και σου μέτρησε το οξυγόνο και τους σφυγμούς.

«Όλα είναι φυσιολογικά» μου είπε.

Δεν την πίστευα. Την ακολούθησα έξω από τον θάλαμο.

«Μια χαρά είναι ο παππούς» μου είπε. «Μην ανησυχείς».

Γύρισα μέσα, σου το είπα και κατέρρευσα. Κάθισα στο κρεβάτι. Λίγο πιο μακριά σου. 6:39

7:03 π.μ. Ξημερώνει όπου να ‘ναι. Αναπνέεις κανονικά, όπως όταν κοιμάσαι. Η προσευχή της Παναγίας και το λαδάκι του Αγίου Εφραίμ που σε σταύρωσα εκείνη την ώρα, έκαναν το θαύμα τους. Τώρα ξέρω πως έχεις σκοπό και δεν έζησες τυχαία.

Τι πράγμα είμαι εγώ; Ότι σκέφτομαι το γράφω. Παππού, πείνασα, νύσταξα, τέζα.

Ο πνεύμονας σου ηρέμησε. Σα να επανήλθαν όλα στη θέση τους.

Απόψε έζησα λεπτό προς λεπτό ένα καινούργιο θαύμα. Άντε να το εξηγήσω στους άλλους!

Μακάρι να έρθει νωρίς η κόρη σου σήμερα παππού! Είμαι κομμάτια.

7:30 π.μ. Ο γιόκας σου δεν έκανε κιχ! Ούτε ένα τηλεφώνημα. Δεν είχε τα κότσια.

Σκέψου να ήτανε στη θέση μου όλη νύχτα! Εκείνος θα πήγαινε πρώτος! Πάντως, τα μάτια σου και όλο το πρόσωπό σου έχει μια μαυρισμένη όψη. Δεν ήταν τελικά οι σκιές που υπέθεσα μετά, νομίζοντας ότι έφταιγαν τα χαμηλά φωτάκια. Μόλις άναψα τα μεγάλα φώτα ήταν εκεί. Μάρτυρας των όσων πέρασες και είδα.

Δεν πιστεύω παππού, τώρα που θα πάω για ύπνο να μου κάνεις καμιά λαχτάρα! Δεν θα σε πιστεύω, πια! Θα την πάθεις κι εσύ, όπως ο τσομπάνης με τον λύκο και τα πρόβατα. Φώναζε κάθε μέρα βοήθεια, ότι του τα τρώει ο λύκος και έτρεχαν οι άλλοι οι τσοπαναραίοι να τα σώσουν. Είδαν όμως ότι έκανε πλάκα, κι όταν μια μέρα ένας λύκος του τα έτρωγε πραγματικά κι εκείνος φώναζε «βοήθεια», κανένας δεν πήγε να τον βοηθήσει, να διώξουνε τον λύκο και τελικά, του τα φάγανε.

Δεν θέλω να σε φάει ο κακός ο «λύκος» παππού, αλλά πρέπει να κοιμηθώ λίγο για να αντέξω πάλι το βράδυ.

Τα κοράκια ή οι καρακάξες κράζουν; Μάλλον όλα μαζί. Πάντως είχα και χθες καβγά.

Βρε καρακάξες, και σας συμπαθούσα τόσο! Δεν θέλω να σας δω σήμερα. Μόνο τα σπουργίτια. Σας έχω γυρισμένη τη πλάτη. Εκείνα ξέρω πότε ξυπνούν και θα τα δω. Ευτυχώς που γράφω ώρες και λεπτά. Έτσι δεν θα χάσω την σημερινή τους παράσταση.

Το τετράδιο σχεδόν γέμισε. Ξέχασα και κάτι λευκές σελίδες. Αυτά είναι τα «άγραφα» που λένε. Τυχαίο! Έψαχνα λευκή σελίδα να κρατήσω σημειώσεις του σάλτου! Ήμουνα πολύ ταραγμένη εκείνη την ώρα, για να σκεφτώ να συνεχίσω να γράψω στην επόμενη σελίδα. Ήδη για να φτάσω το τετράδιο είδα και έπαθα! Τα κατάφερα με το ένα χέρι τεντωμένο, ενώ το άλλο μου το κρατούσες εσύ, τραβώντας την κουβέρτα του άλλου άδειου κρεβατιού, δίπλα.

Σκέψου να ήμουνα στην Γάζα και να έπρεπε να κάνω ρεπορτάζ, παππού! Να μην τύχουν στον κόσμο άλλα τέτοια γεγονότα να περιγράψεις. Σε προτιμώ να ρίχνεις ακόντιο στους Ολυμπιακούς. Και την Γάζα χωρίς τοίχους, όπλα και σφαγιασμούς. Εκεί να δεις παιδάκια παππού, τι σάλτους κάνουν! Χωρίς καν να έχουν φταίξει και ούτε καν να έχουν ζήσει!

8:14 π.μ. Βούρκωμα, δάκρυα, σφίξιμο, κλάμα βουβό.

8:30 π.μ. Απ’ τη πρωινή παράσταση των πουλιών δεν είδα τίποτα. Είδα τα δάκρυα και το κλάμα σου παππού. Τώρα τα βλέπω σκόρπια που πετάνε από κλαράκι σε κλαράκι. Απ’ όλα τα είδη πουλιών. Κι ένα κοράκι πέντε κιλά!

«Πήρε αναβολή» είπε ο κυρ Γρηγόρης από το διπλανό κρεβάτι που παρόλο που κοιμήθηκε και τον εμπόδιζε η κουρτίνα να μας δει, άκουσε και κατάλαβε τι δύσκολη νύχτα περάσαμε. «Για δεύτερη φορά!» του είπα. Εσύ είχες ανοίξει τα μάτια και τα αυτιά και άκουγες. Πάλι έκλαψες. Σου σκούπισα τα δάκρυα.

«Όχι άλλα δάκρυα παππού. Πάει, πέρασε!» σου είπα.

Με κοίταζες βαθιά στα μάτια, επίμονα. Έψαχνες την αλήθεια μου. Δεν ξέρω τι σου είπαν.

Να την δικάσετε

2010-01-13T02:20:00.005+02:00

Γύρισα.
Τώρα "από που;" μη με ρωτάς.
Χθες και σήμερα ταξίδεψα πολύ.
Ζαλίστηκα.

Πριν, είχα κέφι να σου γράψω.
Ασχολήθηκα όμως με τις φωτογραφίες και είδα πως είχα ξεχάσει να σου γράψω ότι κι εκεί βρήκα τον "Φίλο μου", τον Άγιο Εφραίμ, όπως και τα μπορντό κυκλάμινα.
Τα φωτογράφησα.
Φεύγοντας μου φώναζε η παπαδιά:
"Έχω κι άλλα στο μπαλκόνι!" και μου τα έδειχνε από ψηλά.
Πώς δεν τα είδα, όταν φωτογράφιζα;
Ούτε που είδα, αν είχε λουλούδια.
Κοίταζα κατά κει...
Τώρα, τι να δω, από τόσο μακριά;
Μου αρκούσαν αυτά που είδα κάτω.
Ας ήταν και μόνο η ρίζα, χωρίς λουλούδια.

Να μην τα πολυλογώ.
Μόνο να γράψω άλλο ένα σημάδι, που είδα φεύγοντας.
Το Χριστουγεννιάτικο δεντράκι άναψε, κι ας ήταν ο Αι - Βασίλης πεσμένος απ' τον αέρα.
Δεν είδα εκεί γύρω παιδιά.
Αν τον έβλεπαν, σίγουρα θα τον σήκωναν.
Κι εγώ, ούτε που σκέφτηκα εκείνη την ώρα να πάω να τον σηκώσω.
Κόλλησα...
Θυμήθηκα το πέρσι...
Θυμήθηκα το φέτος...
Και μετά φύγαμε.

Πάμε στην βόλτα μας.
Εκεί περάσαμε όμορφα.
Μόλις βγήκαμε απ' το μαγαζί είδαμε ότι όλα ήταν μούσκεμα κι ότι πάλι ψιχάλιζε!
Πόσο συγκινήθηκες απόψε;
Πόσο;

Ο γιος σου έβαλε σι ντι.
Πρώτο τραγούδι: "Και λέγε, λέγε, ο Χριστιανός τρελάθηκα..."
Δεν του άρεσε.
Το άλλαξε αμέσως.
Είχε ανάγκη από κάτι πιο βαρύ:
"Του κόσμου τον περίγελο..." το δεύτερο.
Το άφησε.

Ξεχάστηκα, κοιτάζοντας εκεί στο τζάμι τις σταγόνες που ενώνονταν και γίνονταν μία και μετά κυλούσε αργά αργά στο τζάμι, σαν να ' ταν δάκρυ.
Ένα δάκρυ, δύο, δέκα δάκρυα.
"Ελάτε να την πιάσετε..." άκουσα δυο δυνατές φωνές να τραγουδάνε.
Ο ένας ήταν ο Στράτος Διονυσίου.
Ο άλλος ήταν ο γιος σου.
Δε μίλησα.
Τον άφησα να εκτονωθεί, κι ας κόντευε να μου σπάσει το τύμπανο.

Ξανά οι σταγόνες της βροχής.
Ξανά το ίδιο τραγούδι.
Ξανά και ξανά.
Μέχρι που φτάσαμε σπίτι, πάταγε συνέχεια αυτό το τραγούδι.
Ξανά οι μικρές σταγόνες ενώνονταν και γίνονταν μία μεγάλη.
Ατελείωτες οι σταγόνες.
Ατελείωτος και ο Στράτος.
Και ο γιος σου.
Μάλλιασε η γλώσσα του και κανένας δεν έτρεξε να τον βοηθήσει να την πιάσει!
Να την δικάσει!
Να την καταδικάσει!
Να ησυχάσουμε!

"Να την καταδικάσετε..." αναρρωτήθηκα κάποια στιγμή. Ποια; Εμένα; Πλάι του ήμουνα. Ας μ' έπιανε... Ας με καταδίκαζε!
Πάλι δεν μίλησα.
Δεν ήταν ώρα για απορίες.

... Ύστερα, το τραγουδούσε δυνατά και μ' αγκάλιαζε.
Κι εγώ.
Βουβά, χωρίς λόγια.
Αφού μιλούσε ο Στράτος.
Ίσως και η καρδιά του.
Η ψυχή του το ξέρει, αν ζήλεψε και πόσο αυτή την αγάπη.

Γι' αυτό παπού μου, ως τις 15, άσχετα με το τι θα κάνω με το βιβλίο, θέλω να κλείσει αυτό το κεφάλαιο, στο έτσι...
Στα μαλακά.
Ένα χρόνο μετά, πιάσαν κάκαδο οι πληγές και δεν επιτρέπεται το ξύσιμο.
Μέχρι σήμερα ήταν για κείνον.
Μέχρι την Πέμπτη είναι για μένα.
Θέλω να πάρεις την θέση σου.
Ήσουνα ο πατέρας του άντρα μου.
Σ' αγάπησα...
Μπορεί να με μπέρδεψες, μα τον γιο σου ερωτεύτηκα.
Εσύ ήσουνα το παραμύθι...
Πρέπει να πάρει "ΤΕΛΟΣ", γιατί το παιδί κοιμήθηκε και θα το ξυπνήσουμε...
Δεν κάνει.
Έχει κι άλλα παραμύθια η ζωή, τόσο αληθινά, σαν το δικό σου.
Θα το ξεγελάσουμε το παιδί, κι ας ζητάει το ίδιο και το ίδιο, σαν τον γιο σου...

Όταν φτάσαμε στην γειτονιά μας, δεν έβρεχε!
Όλα είχαν στεγνώσει!
Ή, εδώ δεν είχε βρέξει.

Πρώτα έκλεισε η πόρτα του αυτοκινήτου και μετά σταμάτησε ο Στράτος να την κυνηγάει...
Ο γιος σου συνέχισε, μέχρι και μέσα στο σπίτι.
Με είχε κολλήσει και το τραγουδούσα κι εγώ μαζί του.

"Ελάτε να την πιάσετε, να την καταδικάσετε, να μην γλυτώσει!"
Δεν γλύτωσα.
Μ' έπιασε.
Τριάντα χρόνια τώρα.

Η γειτονιά μας, ναι, ήτανε στεγνή.
Στο αυτοκίνητό μας όμως, ακόμα εκείνες οι σταγόνες βροχής ενώνονται και γίνονται μία.

Σήμερα που είναι πριν λίγο

2010-01-12T18:37:00.004+02:00

Αχ, ρε, παππού μου!
Μόλις έγραφα αυτό "Αχ", μου βγήκε κι ένας βαθύς αναστεναγμός!
Αν ήξερες πως νιώθω αυτή τη στιγμή!
Και νωρίτερα...
Μια τρυφερότητα, μια γλύκα, μια γαλήνη... σαν τότε που σου κρατούσα το χέρι.
Μόλις γυρίσαμε από σένα.
Από σας.
Εγώ, όμως, εσένα έψαχνα.
Εσύ γιορτάζεις αυτές τις μέρες.
Μαζί σου όμως, γιορτάζουν όλοι.
Έτσι πάει.
Σούρουπο ήρθαμε.
Μ' άρεσε...
Γι' αυτό επικρατούσε γαλήνη.
Ξέρω ότι το ευχαριστήθηκες.
Ξέρω ότι μόνο το δικό σου το τζάμι είχε τόση υγρασία, τόσο που δεν διακρίνονταν η φωτογραφία σου.
Μόνο εγώ το πρόσεξα.
Ο γιος σου βιαζόταν.
Η μπάλλα πάλι και οι υποχρεώσεις του.
Μπορεί και να μην άντεχε.
Εκείνος ξέρει.
Ο σκληρός!
Η γιαγιά φαινόταν από μακριά.
Καμαρωτή και υπερήφανη, όπως και στην ζωή.
Και τους δυο σας χάϊδεψα την παγωμένη πλάκα που σας σκεπάζει.
Όχι, δεν έψαξα να δω το πρόσωπό σου...
Δεν προλάβαινα.
Το κουβαλάω μέσα μου.
Αν ήμουνα μόνη μου θα σκούπιζα εκείνο το τζάμι και θα κράταγα το χαρτομάντηλο...
Όχι όμως, απόψε.

Για μένα η σημερινή μέρα ήταν όλο τρέξιμο και πολλές εκπλήξεις κακές και καλές.
Εδώ όμως θα γράψω ότι αφορά εσένα.
Και η νύχτα περίεργη ήταν.
Πολλές οι ψυχικές διαδικασίες.
Σήμερα όμως, είμαι Αλλού.
Κι απ' Αλλού ήρθε το μήνυμα, τα μηνύματα!
Από χθες ήταν να πάω στο χωριό, στην Ζαγορά μου και την Πέμπτη να ήμουνα εδώ για σένα.
Το πρόγραμμα άλλαξε όμως, έτσι απλά.
Μάλλον εσύ το κανόνιζες, από κει ψηλά.

Αφού έμεινα, έβρασα τη νύχτα το στάρι.
Τις πράξεις, αντί μνημοσύνου, τις κάνω εδώ και μέρες, άλλες φανερές (όπως το καράβι, η Θαλασσινή Αύρα μου!) και άλλες κρυφές, όπως τις πρέπει. Αλλού είναι το θέμα.
Το πρόγραμμα έλεγε να τα προλάβω όλα το πρωί και το μεσημέρι να φύγω για το χωριό.
Έτρεξα λοιπόν για τις άλλες δουλειές μου και γυρίζοντας θα ετοίμαζα το σταράκι και θα έψαχνα εσένα.
Όπου.
Δεν μ' έννοιαζε ποιος παππάς, ποια εκκλησία.

Το πρωί νόμιζα πως έξω είχε ζέστη.
Βγήκα ντυμένη λεπτά και ώ, τι σύμπτωση, όλα πάνω μου ήταν μαύρα!
Ακόμα και τα εσώρουχα.
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά είδα νερά στην σκάλα.
Αναρρωτήθηκα γιατί και σηκώνοντας το κεφάλι, είδα μαύρα σύννεφα και ψιχάλιζε.
Έκανε και πολύ κρύο.
Δε γύρισα πίσω.
Δεν προλάβαινα, ούτε για ομπρέλα, ούτε για χοντρό μπουφάν.
Με περίμενε το ταξί.

Μέχρι το μεσημέρι έτρεχα. Προέκυψαν έκτακτα με τον Απτούλ, την Κυριακούλα, είχα και τα δικά μου.
Γύρισα σπίτι. Το λεωφορείο για το χωριό το είχα χάσει, Εσύ περίμενες.
Τηλεφώνησα στον άντρα μου.
"Δεν φεύγω σήμερα. Οπότε, θα πάμε μαζί να διαβάσουμε το στάρι, τ' απόγευμα".
"Έχω δουλειά μετά, εκτός αν πάμε αμέσως!"
"Οι παππάδες πηγαίνουν μετά τις 5 όμως! Θα ψάξουμε και μπορεί να βρούμε κάποιον, αλλιώς πάω μόνη μου".
"Τώρα που το λες, πέρασε από δω το πρωί ο ξάδελφός μου, ο παπά- Αποστόλης, τυχαία και έτυχε να του πω για το στάρι και μου είπε, αν θέλω να πάμε στο χωριό του, ότι ώρα θέλουμε, να το διαβάσει εκείνος, αλλά δεν του είπα σίγουρα ναι, γιατί δεν ήξερα τι έχεις κανονίσει εσύ. Έχω κρατήσει και το τηλέφωνό του, να τον ειδοποιήσω, αν πάμε!"
Κόκκαλο εγώ!
"Και το ρωτάς; Τίποτα απ' τα δυο δεν είναι τυχαίο! Σημάδια είναι! Ο πατέρας σου θέλει να γίνει έτσι! Ο πατέρας σου θέλει να τον διαβάσει ο ανηψιός του, ο πατέρας σου θέλει να πάμε εκεί!"
Να μην τα πολυλογώ, παππού, ήρθε σπίτι και είχε χάσει το τηλέφωνο!
Δεν πτοήθηκα.
Μικρό το χωριό, θα τον βρήσκαμε.
Αφού τα σημάδια έλεγαν έτσι, όλα θα ήταν αόρατα κανονισμένα, σκέφτηκα από μέσα μου.
Ξεκινήσαμε λοιπόν, χωρίς προειδοποιητικό τηλεφώνημα.
Φτάσαμε και βρήκαμε την Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο Ριζόμυλο ανοιχτή και ο παππάς ήταν μέσα!
"Ο πατέρας σου μας περίμενε!" του είπα.

Πάλι να μην τα πολυλογώ, ο παππά - Αποστόλης επέμενε για έναν καφέ στο σπίτι του, να δούμε και την γυναίκα του.
Ο Δημήτρης βιαζόταν, αλλά διέθετε 5-10 λεπτά. Δεν ήθελε να χαλάσει και το κέφι του παππά.
Πήγαμε. Οι άντρες κάθισαν μέσα (ήταν μαζί μας και ο Απτούλ, σας αγαπούσε πολύ και τους δυο) κι εγώ, τάχα, κάθισα για λίγο στο μπαλκόνι για τσιγάρο.

Καθόμουνα μελαγχολική κοιτάζοντας τον κάμπο, το σημείο που βρίσκεσαι και νοητά σε χαιρετούσα...
Ήξερα πως απόψε δεν θα σε έβλεπα.
Κοίταζα τον ορίζοντα, τα πουλιά που πετούσαν, είδα και καρακάξες που κάποτε τόσο μ' άρεσαν σαν πουλιά, (μα σκέφτηκα από μέσα μου: όχι πάλι καυγά! Μη μου το χαλάσετε!) , είδα τον πεσμένο Αι-Βασίλη, απομεινάρι απ' τις γιορτές που πέρασαν, είδα το Χριστουγεννιάτικο δεντράκι γυμνό, είδα και τα άλλα γυμνά δέντρα που κοιμούνται τον χειμώνα, είδα κι ένα ζευγαράκι δεκαοχτούρες πάνω στο σύρμα που κάθονταν κοντά κοντά και με κοίταζαν!
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα εσάς.
Είστε μαζί και με κοιτάτε...
Κάτι ζητάτε, κάτι περιμένετε...

Μπήκα μέσα.
Ο άντρας μου είχε ξεχαστεί στην κουβέντα κι όταν με είδε θυμήθηκε πόσο βιαζόνταν.
Χαζο-καυγαδήσαμε.
Νάτες οι καρακάξες!
"Τόση ώρα θα είχαμε πάει στα μνήματα!" τόλμησα.
"Αφού σου είπα, βιάζομαι! δεν γίνεται απόψε", επέμενε.

Και ώ, του θαύματος, ήταν με το μέρος μου και ο παππάς!
Έτσι, ήρθαμε.
Νικήσαμε, παππού!
Συναντηθήκαμε!

Απόψε, είμαι πολύ γεμάτη, ικανοποιημένη και χαρούμενη.
Ξέρω. Κι εσείς.
Γι' αυτό ξεκινώντας απ' το σπίτι για να βρούμε εσένα, ο Ήλιος έλαμπε!
Γι' αυτό και εγώ φορούσα κόκκινη λαμπερή μπλούζα!
Μέχρι που φτάσαμε στον προορισμό μας έλαμπε!
Κανένα σύννεφο.
Κι εκεί στην βουνοπλαγία, τόση γαλήνη!
Αιωνία σου η μνήμη πατέρα!
Όλα εδώ μένουν.
Εμείς φεύγουμε.
Όλα θα πάρουν τον δρόμο τους, ξέρω.
Κι εγώ "ελεύθερη", τον δικό μου.
Όπου κι αν οδηγεί, είναι προγραμματισμένος.
Το ξέρω.
Καλός ή κακός.
Όλοι οι δρόμοι για τους ανθρώπους είναι.
Θα τους περπατήσω.
Δε μπορώ και να κάνω αλλιώς.
Αυτό λένε τα σημάδια.

Σου έγραψα βιαστικά.
Ήθελα να δώσω στίγμα σου στον αέρα.
Να σε φτάσει.
Να σας φτάσει.
Όχι μόνο εσάς, αλλά και τους συγγενείς και φίλους σας που δεν φροντήσαμε να ειδοποιήσουμε.

Σε λίγο θα χτυπήσει το τηλέφωνο να φύγω πάλι.
Πάμε να πιούμε στην μνήμη όλων σας!
Στη δική σου, του δικού μου πατέρα, της Λενιώς σου και της μάννας μου, φυσικά, που κι αυτή πρωταγωνίστησε σήμερα.
Το είχε ξεκινήσει από χτες...
Αυτά ανήκουν σε δικό της γράμμα, όμως.
Αιωνία σας η μνήμη γονείς μας!
Ναι, νερό εγώ!
Αυτό κι αν μεθάει!
Ιδίως όταν είναι πολύ καθαρό κι από πηγή!

Υγ. Θα διορθώσω άλλη στιγμή τα λάθη, λόγω βιασύνης.
8:13 με τα αναγκαστικά διαλλείματα των τηλεφώνων. Γι' αυτό τα κλείνω. Γιατί δε θέλω να με πάνε αλλού. Εγώ σήμερα, εδώ και μέρες, και για μέρες ακόμα... είμαι μαζί σας!

Ένα χρόνο μετά...

2010-01-11T12:00:00.003+02:00

...Όσο για μένα, "Ζω! Μετά από σένα, Ζω!"
Εσύ με άλλαξες τόσο πολύ!
Τώρα πια, βλέπω χωρίς παροπίδες...
Πονάει, αλλά η αλήθεια είναι ότι καλύτερο!
Την άντεξα, την αντέχω και θα την αντέξω για όσο χρειαστεί ακόμα.
"Δε μπορώ και να κάνω αλλιώς. Η ζωή δε γυρίζει πίσω, δεν τελειώνει ο ουρανός..."

Στην μνήμη σου

2010-01-11T02:28:00.008+02:00

Πάμε παππού...
Ότι έκανα, για την μνήμη σου ήταν.
Λίγοι μπορούν να το καταλάβουν.
Ίσως και κανένας.
Όλες αυτές τις μέρες, παρ' όλο που ταξίδευα....., εσένα σκεφτόμουνα και το ξέρεις.
Ακόμα και το μπλογκ αυτό, "άρωμα" από σένα έχει.
Μόνο εσύ και κάποιοι λίγοι ξέρουν, τι σήμαινε για μένα το όνομα "Αύρα", όπως και το "Πέτρα"...
Κάποτε, όποτε, θα το μάθουν και οι άλλοι και θα καταλάβουν.
Εκεί, στην "Θαλασσινή Αύρα", παππού, ανταμώσανε τρεις Αύρες.
Οι άλλες ήταν η "Βουνίσια" και η "Πέτρινη".
Γι' αυτό έγινε σεισμός!
Εκεί αναρρωτήθηκα μέσα μου, αν έβρισκα τελικά τα λεφτά, αν θα τα διέθετα για να εκδόσω το βιβλίο σου ή αν θα τα χάριζα στα παιδιά, για να πάνε μια ώρα νωρίτερα στην πατρίδα τους και στις οικογένειές τους.
Με είχαν αγγίξει πολύ!
Όταν είδα πως η ζυγαριά ισσοφάρισε, ένιωσα τύψεις.
Τόσο με σένα, όσο και μ' εκείνους.
Μετά κατέληξα πως, αφού δεν είμαι πλούσια, δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ' τα δυο και πρέπει να προσαρμοστώ με τις υπάρχουσες συνθήκες.
Όχι, δεν μπορώ να δανειστώ για να βοηθήσω τα παιδιά!
Όχι, δεν μπορώ να δεχτώ την οικονομική χορηγία κάποιων φίλων και γνωστών στην μνήμη των δικών τους πατεράδων, για να καμαρώνω εγώ για το βιβλίο σου!
Ούτε και μπορώ να τους επιβάλλω να διαθέσουν την όποια χορηγία στα παιδιά!
Οπότε, το θέμα βιβλίο παγώνει.
Εγώ το παγώνω.
Όχι, δεν μου λείπει η δόξα!
Άλλα μου λείπουν.
Κι ούτε θα σε "πουλήσω" ποτέ, όπως δεν "πούλησα" και την μάννα!
Να το ξέρεις!
Αυτά τα βιβλία γράφτηκαν με πένα ψυχής και είναι για να χαρίζονται.
Δυστυχώς, τέτοιος εκδοτικός οίκος δεν υπάρχει.
Ξέρεις πόσο υπερήφανη είμαι.
Άλλωστε είναι και χειμώνας... όπως ήταν και πέρυσι... τέτοια εποχή.
Όχι, όμως, δεν ξέρω ακόμα, αν κάποια στιγμή θ' αλλάξω γνώμη...
Ίσως και να δανειστώ.
θα δείξει...
Εσύ εκεί ψηλά, σίγουρα, κάτι ξέρεις παραπάνω.
Στην πορεία θα το μάθω κι εγώ.
Αιωνία σου η μνήμη, πατέρα!
Πατέρα του άντρα μου και δικέ μου!

Στίγμα εκείνων των στιγμών:

Παρασκευή, 08 Ιανουαρίου 2010

Το σχέδιό μου στην μνήμη του πεθερού μου...

Το σχέδιό μου ήταν βιαστικό μεν, γιατί ο καπετάνιος θα έφευγε την άλλη μέρα κι εγώ ήθελα να είναι όλο το πλήρωμα, (τουλάχιστον αυτό που είχε αντέξει και παρέμεινε εκεί, στο σαπιοκάραβο... με τόσες στερήσεις), στην μνήμη της απουσίας του ενός χρόνου από την Φυγή απ' αυτή τη ζωή του πεθερού μου.

Το σχέδιο έλεγε:

Από 10 ευρώ στο κάθε παιδί και άλλα 20 ευρώ σ' αυτόν που θα κέρδιζε το φλουρί.

Για τον καπετάνιο είχα μια χρονοκάρτα.
"Έτσι συμβολικά, για να μιλήσει στην γυναίκα του!" όπως του είπα.
Εκείνος γέλασε, για να μη με προσβάλλει, την πήρε και την χάρισε σε κάποιον ναύτη, γιατί έτσι κι αλλιώς εκείνος είχε τηλέφωνο με σύνδεση.

Δεν θα γράψω πως ένιωσα! Αυτά αφορούν δικές μου, πιο προσωπικές στιγμές και αυτό το blog έχει άλλον σκοπό. Πάντως, χάρηκα πολύ, και ένιωσα πολύ συγκινημένη κοντά τους. Το θεώρησα το καλύτερο μνημόσυνο στον πεθερό μου και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το:
με πόσο μεγάλο σεβασμό δεχθήκανε την αφορμή, όλοι τους!

(Βλέπεις, ο πατέρας είναι πάντα πατέρας, για όλους τους ανθρώπους, άσχετα με το χρώμα, την γλώσσα κ.λ.π. )

Παρόν, πάλι!

2010-01-08T03:56:00.002+02:00

Καλά! Ήταν δυνατόν να μην περάσω κι από δω, σήμερα;
Σε φωνάξαμε, παππού!
Ξέρω ότι ήσουνα εκεί!
Σε ένιωσα!
Ευχαριστημένος;
Αυτόν τον τρόπο ξέρω εγώ...

Ποιος είναι αυτός;

2009-12-11T23:39:00.001+02:00

Το ποτάμι πίσω δε γυρνάει, δε γυρνάει στα βουνά...

Ποιος είναι αυτός;

Δυο νύχτες...

2009-12-11T23:37:00.001+02:00

Χωρίς λόγια

2009-12-10T00:07:00.001+02:00

Μόνο για άλλους...

2009-12-07T02:52:00.003+02:00

Μόνο αν μιλήσουμε για άλλους... παππού!

Στο όνειρο...

2009-12-07T02:46:00.003+02:00

Το πρωί ήρθες στ' όνειρό μου.
Χαρούμενος, γελαστός...
Καιρό είχες να φανείς. Δεν ήξερα πως να το πάρω...
Μήπως ήταν το σημάδι του κυρ Νίκου;
θα δείξει, παππού!
Να είσαι ήρεμος Εκεί και να μην στεναχωριέστε για μας.
Θα το ξετυλίξουμε το μπλεγμένο κουβάρι...
Το προσπαθούμε, τουλάχιστον!

...όλα από τα λάθη σου...

2009-12-01T20:17:00.001+02:00

Υπερθέαμα

2009-12-01T14:53:00.005+02:00

Μόλις γύρισα από μια θεατρική παραστάση...
Μα θα μου πεις: "Μεσημεριάτικα;"
Και θα σου πω: "Οι καλύτερες παραστάσεις δίνονται την μέρα! Δεν το ήξερες;"

Είχα προετοιμάσει άλλο κείμενο, άλλα να δώσω...

Το θέατρο ήταν ζωντανό. Είχε θεατές και υποστηρικτές! Τρεις για να αντιμετωπίσουν την αλήθεια μου...

Δε λύγισα: "Βαράτε, αντέχω! Φωνάξ' τε κι άλλους!"

Δικηγόρος ο ένας και κατά επάγγελμα!

"Κάν' τε μου μήνυση! Εγώ στον κύριο μιλάω. Νόμιζα πως εκτός από πτυχιούχος ήταν και Άνθρωπος!"

Νόμιζα κι άλλα...
"Λάθος νομίζατε!" με ενημέρωσε ο πτυχιούχος και μορφωμένος άνθρωπος!

"Ε, τότε να φύγω... μέχρι να τα μάθω!"

Κι έφυγα. Πρώτα όμως είδα πως είχαν εξαφανιστεί οι συνήγοροι...

Κάπου εκεί τελείωσε η παράσταση. Εγώ έπαιξα ως "γκεστ". Ακάλεστη και για μια φορά, μόνο!
Κι αυτό γιατί, άλλα ήθελα να μάθω, άλλα να πω, άλλα να δώσω...

Είδα όμως τα ίδια που είδες κάποτε εσύ...
Ίσως κάθισα και στην ίδια καρέκλα που κάθισες κάποτε κι εσύ...
Εσύ το ξέρεις.
Η διαφορά μας είναι μόνο πως εμένα δεν μου το επέβαλλαν να καθίσω.
Το διεκδίκησα....

... και είδα τους άλλους να σηκώνονται απ' τις δικές τους!
Υπερθέαμα, σου λέω!
Το είδες... φαντάζομαι.

Αντέχω παππού! Αντέχω!
Θα σε γελάσω για το βιβλίο. Στα αληθινά βιβλία υπάρχουν εξελίξεις... που μπορεί να ανατρέψουν τα πάντα στον επίλογο.

Γι' αυτό, πάμε πάλι απ' την αρχή:
"Μια φορά και ένα καιρό...

Υγ. Συννέφιασε. Είπε βροχές η ΕΜΥ; Πρέπει να μαζέψω τα ρούχα.

Του Αγίου Στυλιανού

2009-11-26T22:25:00.005+02:00

Σήμερα σώσαμε την τιμή και την υπόληψή σου...
Έτσι. Χωρίς καμία απόδειξη, χωρίς καμία κατοχύρωση.
Έπρεπε. Για να λυγίσουν πέτρες...
Για να δουν το παράδειγμα.
Για να εκτιμήσουν ότι στη ζωή αξίζουν τα "άλλα" της κι όχι τα άλλα... τα μικρά.
Νιώθω καλύτερα, όχι όμως και χαρούμενη.
Πληρώνω τα λάθη σου και ήταν πολλά.
"Αμαρτίες γονέων..." που λένε.
Δεν μου άξιζαν. Δεν το ήθελες, ίσως, κι εσύ.
Δεν πειράζει. Χαλάλι σου!

Πηγάδι Πτελεού

2009-10-25T22:13:00.000+02:00

Πηγάδι Πτελεού

Απόψε κλαίμε χωριστά - Γιάννης Πάριος

2009-10-20T00:43:00.000+03:00

Απόψε κλαίμε χωριστά - Γιάννης Πάριος

Απόψε βγες - Γιάννης Πάριος

2009-10-20T00:40:00.000+03:00

Απόψε βγες - Γιάννης Πάριος

ΣΥΝΝΕΦΑ

2009-10-18T02:53:00.000+03:00

Γύρω στα 20 σκαλιά

2009-10-17T20:23:00.005+03:00

Κατά λάθος, εξεπήτιδες, πήγα...
Ποια χέρια, ποια πόδια και ποια σκαλιά;
Τι σαν τα μέτραγα; Διπλά τα έβλεπα.
Έφυγα τρέχοντας, λες και πίσω μου με πετροβολούσαν...
Πόσο έντονα όλα, πόσο ίδια μα και πόσο διαφορετικά...
Καθισμένη στο παγκάκι για ώρα, μέχρι να έρθει ο Δημήτρης να με πάρει, είχα όλο τον χρόνο να σκεφθώ και να ηρεμήσω. Έβλεπα κόσμο να φεύγει και δεν ήξερα αν τους ζηλεύω, αν είμαι σε καλύτερη ή χειρότερη μοίρα, αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι...
Τίποτα δεν ξέρω πια...
Δεν ξέρω καν, αν πρέπει να πηγαίνω εκεί.
Ειδικά σ' Εκείνο το δωμάτιο.
Εκεί με βρήκαν τα κύματα. Όλα τα άλλα τα άντεξα.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ "Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" 13

2009-10-17T04:25:00.003+03:00

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ "Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ"
Γραφείο αιμοδοτικής πολιτικής
Δ.Γεωργιάδου 120- Ιωλκού
τηλ. 2421058990 ΒΟΛΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΑΙΜΟΔΟΤΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ "Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" 12

2009-10-17T04:24:00.001+03:00